AlbShia

Lindja e Mesme Islamike

2011-10-12T09:33:00.001+02:00

Lideri i Ymmetit islamik dhe i popullit të shtypur: Sejid Ali Khamenei

2011-06-25T20:00:00.005+02:00

Sekretari i Përgjithshëm i Hizbullahut Sejid Hassan Nasrallah përshëndeti me një fjalim hapjen e konferencës për inovacione dhe kujdes intelektual për pikëpamjet revolucionare të udhëheqësit të Ymmetit islamik dhe popullit të shtypur, Sejid Ali Khamene ku dje guximshëm u mblodhën në përvjetorin e 44 e Ditës Naksa në kufirin e Golanit në Sirinë e okupuar.

"Ne duhet të qëndrojë me dinjitet dhe të vlerësojmë lartë palestinezët dhe këta të rinj të cilët u mblodhën dje me këmbënguljen e tyre në konfrontimin", tha Sejidi Nasrallah duke shtuar se ky gjak i pastër është një dëshmi e re e vetëdijes politike dhe historike e dedikuar nga Imam Homeinit dhe pastaj Imam Khamenei.

Sejid Nasrallah tha se elasticiteti i këtij kombi zbuloi përpjekjet e administratës së SHBA-së për konfiskimin e revolucioneve arabe dhe angazhimin e Amerikës për sigurinë e Izraelit.

Personaliteti i shtypur i Imamit

Hirësia e tij filloi fjalimin me një parathënie në lidhje me personalitetin e shtypur e Liderit të Revolucionit Islamik në Iran, Sejid Khamenei që do duhej të studiohej në të gjitha dimensionet e saj.

Parashikimet e një Imami të veçantë

Sejjid Nasrallah trajtoi edhe fazat rajonale në të cilën Imam Khamenei ishte pionier për të parashikuar të paparashikueshmet, që nga dështimi i marrëveshjes siriano-izraelite në vitin 1996 deri tek vdekja e Izraelit në të ardhmen e afërt.

"Në vitin 1996, na u tha që nuk do të duhej të shqetësojmë veten dhe se nuk ka nevojë për të derdhur gjak dhe sakrifica, por ishte dikush (Imam Khamenei), i cili na bëri thirrje për të rregulluar çështjet tona dhe të vazhdojmë xhihadin tonë dhe rezistencën në parimin se marrëveshja izraelito-siriane nuk do të ekzekutohet. "

" Në fund të vitit 1999, Imam Khamenei na tha se fitorja e juaj në Liban është shumë, shumë afër, më afër që vet do të prisnit dhe kjo ishte ndryshe nga të gjitha analizat dhe informacionin nga Hirësia e Tij që nuk ka pasur përgatitje për ndonjë tërheqje të Izraelit."

"Në ditët e hershme të Luftës korrik 2006, ne kemi marrë mesazh gojor nga Imam Khamenei duke na thënë se ne do të mbetemi fuqia fitimtare dhe e pamposhtur pas kësaj lufte," shtoi Sejid Nasrallah.

SHBA do të rrëzohet, Izraeli do të zhduket

Sekretari i Përgjithshme i Hizbullahut dëshmoi se pas ngjarjeve të 11 shtatorit, Imam Khamenei na tha të mos të jemi të brengosur dhe se ky është fillimi i kolapsit të Amerikës " dhe kur ata hynë në Irak dhe Afganistan ky ishte fillimi i fundit të tyre ."

"Ai tha se kur Shtetet e Bashkuara nuk do të jenë në gjendje të mbrojnë interesat e tyre nëpërmjet regjimeve të rajonit, ose nëpërmjet ushtrisë dhe të flotës dhe do të bëhet i detyruar të hyjë me të gjitha flotat në rajon, kjo do të jetë shenjë e dobësisë së tyre,” tha Sejid Nasrallah.”

Hirësia e tij vuri në dukje se Imam Khamenei ishte udhëheqës i konfrontimit në luftën më të vështirë që kishte nevojë për shumë urtësi, arsye dhe guxim dhe deri tani ne nuk jemi në mundësi të zbulojmë shumë nga aspektet e kësaj lufte.

Imam Khamenei beson se dështimi i Izraelit nuk është aq larg dhe se kompromisi me Izraelin nuk do të ndodhë, tha Sejid Nasrallah, duke shtuar se ajo që Imam Khamenei thotë në lidhje me Izraelin mund të kuptohet kur të realizojmë realisht tërheqjen e SHBA-ve madje arritjet e rezistencës dhe duke vlerësuar përvojën e Luftës së Korrikut dhe Luftën e Gazës, dhe vetëm atëherë kuptojmë se dështimi i Izraelit është shumë i afërt.

Roli i Imamëve të Ehlibejtit a.s. në ruajtje të islamit - Allama Sejid Murteza Askeri

2011-03-13T02:07:00.000+01:00

(b )Nëpërmes myslimanëve të caktuar:

Për ta sqaruar këtë pyetje do të japim dy shembuj për ashabët e të dërguarit të Allahut duke shqyrtuar një Tesfir

(1)Ebu Hurerja njëri nga shokët e të Dërguarit (S):

Historia ka shënuar tre emra të ndryshëm të këtij Ashabi. Por ai njihet me emrin Ebu Hurejre. I takonte klanit Dus i cili ka prejardhje nga Jemeni. Ebu Hurejra atje ka jetuar 30 vjet,dhe pas betejës së Hajberit arriti në Medine.

Duke u bë dakord Buhariju, Ibn Sa-di e të tjerë ai ka qenë me të Dërguarin (S) në tri vitet e fundit. Duke marrë parasysh faktet se e ka lëshuar Bahrejnin në vitin e tetë të Hixhrit me armatën që e ka udhëhequr Ala Hazramijeni, ditët e përgjithshme me të Dërguarin (S) faktikisht janë më pak. Ai ka jetuar me myslimanët e varfër në skaj të shkëmbit e njohur si Sufa në xhaminë e të Dërguarit (S).

Kur Muaviju dërgoi xhelatin e keq Busrën i cili ishte përgjegjës për gjenocid të tridhjetëmijë myslimanëve të pafajshëm në mes Sirisë dhe Jemenit, Ebu Hurerja me pëlqim të Busrës emërohet si guvernator në Medine (3)

Ai vazhdoi të kënaqet edhe një kohë deri sa zotëronte Muaviju.

Ato ishin ditë në të cilat Ebu Hurerja gjeti shansin më të mirë të fjalimeve të tij. Disa nga shokët e të dërguarit ishin të aftë për të shkruar dhe lexuar, për fat të keq të Ebu Hurejres që nuk ishte në mesin e tyre.

Buhari shpallë deklaratën e tij: Abdullah Ibn Amr Aas dinte të shkruajë,kurse unë jo.

Në mesin e njerëzve ku shfrytëzoi dobi maksimale ishte Kab el-Ahbar,i cili Ebu Hurejres i dha komplimentin që vijon: 'Prej të gjithë njerëzve që nuk kanë lexuar Torën e përsëri janë mirë të ushtruar për të, më i miri është Ebu Hurerja (5) Kjo flet se përkrah Rabinit që natyrisht lexonte Torën, Ebu Hurerja me dijeninë që kishte për Torën ua kalonte të tjerëve.

Mjaft është interesant se në kronikën e tij çka Ibn Kesir vëren: 'Ebu Hurerja ka qenë gënjeshtar, me mjeshtri ka përzier atë që ka dëgjuar prej Kabit dhe atë që ka dëgjuar prej të Dërguarit (S) pa dalluar njërën nga tjetra.' Ai vazhdon më tutje dhe thotë: 'Shoqëria jonë dhe shokët kanë refuzuar disa tregime të Ebu Hurejrës. Gjithashtu, ato nuk do të pranojnë çdo ligjërim që ka bërë ai.' (6) Më e keqe është ajo se Ebu Hurerja prezanton dy mësime të kundërta e të Dërguarit (S).

Buhari në Qitab el-Tib lajmëron me se vijon prej Ebu Hurejres:

I Dërguari (S) ka thënë: "Sëmundjet nuk infektohen dhe nuk zgjerohen. Atëherë u ngrit një arab dhe pyeti: O i dërguar ne kemi deve të mrekullueshme në shkretinë. Kur njëra prej tyre sëmuret prej brithit edhe të tjera infektohen. I Dërguari ngadalëson: "Si ka qenë e infektuar deveja e parë? Pasi e shtie këtë tregim Buhari shkon më tutje me qëllim të shtijë tregimin tjetër. Ebu Hurerja ka thënë: 'I dërguari ka dhënë këshilla se ato që janë të sëmurë ose sëmuren nuk duhet të vizitojnë njerëzit e shëndoshë." Ebu Selmah, kushëriri i Ebu Hurejres pyeti: O Ebu Hurerje, a nuk fole se i Dërguari nuk besonte për infektimin. Atëherë Ebu Hurerja përgjigjes i bëri komentim në gjuhën Etiopjane. Pastaj në mbrojtje të Ebu Hurejres ngrehet daja i vet duke thënë: 'Asnjëherë nuk kam parë që Ebu Hurerja të harrojë vetëm në këtë rast.'

Gjithsesi, Ebu Selmah dëshironte të tregojë kundërshtimet në fjalët e tregimit të Ebu Hurejres. Por, fjala e urtë thotë: "Kur është dikush si Ebu Hurerja është ithtar i harresës."

Ebu Hurerja pranon:

E pakuptimtë dhe shumë interesant është që Ebu Hurerja pranon se ka mbartur disa tregime e të dërguarit e ato nuk i ka dëgjuar prej tij.

Imam Ahmad Hanbel në Musnadën e vet sqaron rastin që vijon. Ebu Hurerja e tregon hadisin e vet kurse dëgjuesit e pyesin: 'A e dëgjove nga i dërguari ose e the nga xhepi yt? Ebu Hurerja tha: 'Kjo ishte nga xhepi im.'

Buhari tregon edhe rastin që e vijon-

Ebu Hurerja ka qenë i pyetur. A e ke dëgjuar nga i dërguari? Ai ka thënë: 'Jo, këtë hadis e kam nga xhepi im.'

Në shembullin e dytë që e tregon Ahmed Ibn Hanbel gjejmë. Ebu Hurejreja i tregonte hadiset sikur ti kishte dëgjuar nga i dërguari që më vonë të pranojë se janë nga xhepi i tij.

(2) ABDULLAH IBN AMRI AASI eksponat i traditës hebraike

Abdullah Ibn Amr Aas (vdiq në 65 të Hixhrit) dhe mendohet të është konsideruar si shok i të dërguarit, i cili prej babait të tij trashëgoi pasuri në ar Egjiptian dhe ka qenë i njohur si njëri nga ashabët e pasur. Dinte të flas gjuhën siriane, gjuhën origjinale e Tevratit. Në betejën e Jezznukut, në të cilën ishte bajraktar (flamurtar) në armatën e babait, do të zë pre dy deve të ngarkuara me libra krishterë dhe të hebrenjve (7). Dhahadi thotë:

'Abdullahu fliste nga libri i Qitapit. Ai librat e tyre i mësonte pa ndërprerje,duke treguar interes për to.

Ibn Haxhar në komentin e vet në Sahih Buhari thotë:

Abdullahu pas rënies së Damaskut fitoi si shpërblim luftarak devenë të ngarkuar me libra të krishterëve dhe hebrenjve. Ai me kujdes i lexonte dhe tregimet që tregonte i bazonte në to. Për këtë arsye anëtarët e përmendur të Tab-inëve (njerëz që i takonin kohës menjëherë pas shokëve të dërguarit) kanë tentuar dhe nuk kanë lajmëruar nga ai.

Në Musnadi Ahmed Hanbel gjejmë:

Te Abdullahu erdhi një njeri e tha: 'Më thuaj atë që dëgjove prej të dërguarit e mos ligjëro tregime prej Tevratit ose Inxhilit.

Në raportin e dytë lexojmë:

Abdullahu ka qenë i dehur. Më rrëfe atë që dëgjove prej të dërguarit e mos trego prej asaj që e zure në Jermuk.

Shkaku i rrënjëve që kishin në Tevrat dhe burimet e hebrenjve, dijetarët islamik këto raporte i kualifikonin si –Izraelite.

Në shumë hadise të cilët janë të pranuar te ato myslimanë që nuk i takonin shkollës së Ehlibejt, do të gjejmë hadise të cilat flasin për Allahun se ekziston si qenie njerëzore. Kjo padyshim vjen nga burimet çifute, e ne shpesh gjejmë se këto hadise janë mbartur nga Kab el Ahbari ose Ebu Hurerja. Për këto më vonë do të diskutojmë hollësisht.

(3) Makatil Ibn Sulejman Balhi

Ai erdhi nga Balhi. Ka qenë i liruar nga klani "Azd" duke pranuar Abul Hasanin. Kohën që e kaloi në Basër dhe Bagdad ai lajmëroi disa ligjërime të dërguarit dhe nga shkolla kundërshtare e Ehlibejtit dhe ka qenë i pranuar si dijetar i përmendur i shkencës së Kuranit.

Midis librave që i shkruhen janë:

1. Tefsir Kabir - kopje e shkrimit që ekziston në Egjipt

2. Navadir Tefsir

3. el-Ajet el Mutashabihat

4. el-Nasih val Mensuh

5. el- Kirat

6. el-Asbah va el-Nazair fil Kur-an el-Kerim

7. el-Xhevabet fil Kur'an

Ibn Haldun në biografinë e vete për Makatilin nga Ibn Habana lajmëron me se vijon:

'Atë shpjegim të thjeshtë të Kur'anit e ka pranuar nga hebrenjtë dhe të krishterët të cilët e shpjegonin sipas letrave të tyre!'

Më tej vazhdon:

'Makatili ishte njëri prej atyre që për Allahun përshkruante se ka ngjashmëri dhe veti si njeriu, por edhe gënjente kur prezantonte hadiset.' (9)

Për të vetin Tarik Bagdadi, Hatib Bagdadi thotë:

'Një ditë ndodhi që Muhamed Ibn Seid Kalbi (vdiq 146 të Hixhrit) kalon pranë Makatilit dhe dëgjon disa hadise duke ia përshkruar vetë Kalbit. Dhe i tha: 'O Makatil!' 'Unë jam Muhamed Ibn Seid Kalbi dhe asnjëherë nuk kam treguar hadise që tani i përmende!' Makatili për këtë do të thotë: 'Ne, tregimet tona i zbukurojmë me emrat e ligjëruesve (tregimtarëve) të mëdhenj.' Makatili mendonte se paramendimet e veta ti lidhi me emrat e tregimtarëve të mëdhenj për të fituar besimin.

Muhamed Ibn Seid Kalbi gjithashtu lajmëron: 'Makatili me gënjeshtër mi përshkruaji hadiset që kurrë nuk i kam thënë duke i përngjitur në Tefsirin e vet.'

Hatib Bagdadi në diskutimin për Makatilin tregon për raste të mbartura nga dy njerëz: 'E pyetëm Makatilin për burimin e njërit tregim e ai tha: 'E dëgjova prej Dhahakës.' Pas disa ditësh kur e pyetëm për të njëjtin tregim ai tha: 'E dëgjova prej Atës.' Në rast tjetër të njëjtin hadis ia përshkruan Isait.'

Pasi e shpallëm këtë ngjarje, Hatib Bagdadi thotë se dikush e pyeti Makatilin a e ka parë Dhahakën prej të cilit dëshmonte se ka dëgjuar tregimin. Po e kam parë, tha Makatili por në mes meje dhe tij ishte dera e mbyllur!' Bagdati sqaron se me "Dyert e mbyllura" Makatili mendon për portën e qytetit të Medinës, pasi që Dhahaku jetonte në Medine, kurse Makatili asnjëherë nuk ka qenë atje.

Ibn Halikan thotë:

“Dhahan Ibn Mazahim, prej të cilit Makatili shpjegonte hadiset, ka vdekur 4 vjet para se të lind Makatili dhe është varrosur në varret e Medinës!

Ai në vazhdim shton: 'Makatili lajmëronte nga Muhaxhhidi të cilin asnjëherë nuk e ka takuar!'

Hatib Bagdadi ka shënuar një anekdotë interesante. Ai thotë: 'Dikush e ka pyetur Makatilin: Shoku im do të dijë se çfarë ngjyre kishte qeni i Ashabit prej Kehfit e unë nuk kam pasur përgjigje. Makatili në vend tha: I thuaj se qeni ishte larosh. Asnjë dhe askush këtë nuk mund ta demantojë. Ai më vonë tregon nga Mensuri dhe Mehdiu, mbretërve Abasid, të cilëve Makatili u kishte ofruar që të paramendojë disa tregime për të famshmin Abas, nëse ato e duan këtë. Që të dy e kanë refuzuar.' (10)

Duke kaluar në shumë libra ku përshkruhet jeta e Makatilit do të ndeshemi me shumë tradhti e gënjeshtra.

Të përfundojmë se, ai është mbrojtës i idesë se Allahu ka pamje njeriu. Ai shpjegimin (sqarimet) Kur'anore i mësonte nga hebrenjtë dhe të krishterët, dhe në Tefsirin - librin - e vet mbart besimin e tyre. Përveç kësaj është për tu habitur se dijetarët që ishin kundër shkollës së Ehlibejtit librin e tij shumë e lëvdojnë.

Ibn Halduni thotë:

"Në artin e tefsirëve, të gjithë njerëzit i janë përkulur Makatilit të Ibn Sulejmanit."

Shembuj të shpifjeve të Makatilit dhe hadiseve të tij duke përmbajtur Kalifët. Hatib Bagdadi në kronikën e vet të gjerë përmend se Makatili ka thënë - me zinxhir të pandërprerë lajmëron - Dhakau më ka shpjeguar prej Ibn Abasit se të dërguarin shokët e tij e kanë këshilluar të vejë pasardhësin e tij që ai njerëzve tu jetë i njohur dhe për punët e tyre ti drejtohen atij. Ne nuk dimë çka do të ndodhi pas shkuarjes tënde -thanë ata - I dërguari përgjigjet: "Nëse u vejë dikë që do tu çojë në dëgjim të Allahut e ju nuk e dëgjoni, atëherë do të injoroni urdhrin e Allahut dhe urdhrin tim. E nëse njeriun që do ta vendosë unë u urdhëron të bëni gjynahe e ju e dëgjoni, do të jeni të parët ta shënoni si shembull në ditën e gjykimit."

Jo,asnjëherë nuk e bëj këtë, më mirë do t ia lë në përkujdesje Allahut!

Shënim nga mësimi i lartpërmendur:

Këtë mësim e shpiku Makatili me qëllim që ti përmbajë Kalifët të cilët pohonin se i dërguari nuk vuri trashëgimtar dhe e drejtë e këtij emërimi i takonte bashkësisë Myslimane. Interesant është se në shpjegimin e lartpërmendur Hatibi e vuri në biografinë e Makatilit me qëllim që të dëshmojë tradhtinë dhe jo-besimin e tij. Ai dëshmon se Makatili kishte guxim të lajmërojë nga Dhahaka të cilin nuk e kishte takuar. Dhahaku ka jetuar në Medine, ndërsa Makatili asnjëherë nuk kishte udhëtuar prej Horasani në Medine. E vërtetë është ajo se Dhahaku ka vdekur 4 vjet para se të lindi Makatili.

Roli i Imamëve të Ehlibejtit a.s. në ruajtje të islamit - Allama Sejid Murteza Askeri

2011-03-11T13:03:00.000+01:00

Ndikimi krishterë dhe i hebre në besimin mysliman

Të besuarit e krishterëve dhe hebrenjve, e posaçërisht kultura e hebrenjve u përhapën në mesin e myslimanëve në dy mënyra:

(a) me mundin e vetë të krishterëve dhe hebrenjve;

(b) nga myslimanët e caktuar

Ti analizojmë këto dyja hollësisht:

(a) Me mundin e të krishterëve dhe hebrenjve;

Ne diskutimin e mëparshëm,kemi sqaruar rolin e dijetarëve të krishterë dhe hebre në trillime traditash. Ne dimë se derisa Halifët kanë refuzuar të përhapin synetin e të dërguarit, ato me mirëseardhje u lejuan dijetarëve të krishterë dhe hebre të cilët pranuan islamin që në mesin e myslimanëve të zgjerojnë idetë e tyre.

Pëe shembull-Tamin Dari, para se të pranojë islamin murgjëri krishterë, zyrtarisht nga halifi Omer i është lejuar që të premten para faljes së namazit të xhumasë në xhaminë e të dërguarit tu drejtohet myslimanëve. Në kohën e Osmanit atë gjë e ka bërë dy herë. Njëlloj si ajo, Kab el-Ahbari (emri i vërtetë i të cilit është Mati) para se pranon islamin ka qenë i njohur si rab. A ika qenë i njohur edhe si Kab el-Habr ose Kab el-Ahbar sepse në arabisht “Habr” do të thotë i ndershëm, njeri i mësuar. Në kohën e Halifit , Omer Kab el-Ahbar ka përparuar në gjykatës, por edhe Osmani e mbronte. Myslimanët i drejtoheshin me pyetje të rëndësisë thelbësore si dhe për interpretimin e Kuranit. (1)

Kabi dha gjithçka prej vetes që te myslimanët të shtijë versionet e veta të besimit Tore dhe idetë tjera të hebrenjve. Disa bashkëkohës që ndiqnin Ehlibejtin ishin të ndërgjegjshëm për sjelljet e tij fyese dhe të padurueshme siç dëshmohet në rastin që vijon:

Tabari në kronikën e vet shkruan:

Ibn Abas ka thënë-Kabi thotë se në ditën e gjykimit dielli dhe hëna do të jenë sjellë si dy qe(taro)të hidhëruar dhe të hedhur në xhehenem-Kur dëgjoi këtë Ibn Abas u trishtua dhe tri herë tha-Kabi është gënjeshtar,Kabi është gënjeshtar,Kabi është gënjeshtar!Kjo është ide e hebrenjve dhe Kabi do ta shtijë në islam. Allahu është i lirë prej atij që i shkruan atë që nuk është. Ai asnjëherë nuk dënon ata që e dëgjojnë. Nuk dëgjove se Allahu në Kuran thotë-

U lejon që të shfrytëzoni diellin e hënën,të cilët gjithnjë lëvizin (Kuran 14-33)

Ibn Abasi tha- Fjala DAIBEJNI e cila është përdorur në ajet shënon dëgjueshmërinë e përhershme ndaj Allahut.

Më tutje vazhdon-Si mundet të dënojë dy trupa qiellor të cilat ai i lëvdon për dëgjueshmëri?Allahu le të nëm këtë nxënës hebraik dhe mësimin e tij! Çfarë arrogance e paturpshme kur Allahut i vesh gënjeshtrat dhe fajëson dy krijesa të dëgjueshme!

Pasi e tha këtë,Ibn Abasi tri herë përsërit-Allahut i takojmë ,dhe atij do ti kthehemi. Pastaj Ibn Abasi lajmëron atë që i dërguari ka thënë në lidhje me diellin dhe hënën. I dërguari ka thënë-Allahu ka krijuar dy burime të dritës. Atë që ai e thirr diell i përngjan tokës, në mes pikave të lindjes e perëndimit. E atë që shkruan se duhet të jetë disa herë pa dritë ai e quajti hënë dhe e bëri më të vogël se diellin. Edhe njëri edhe tjetri duken se janë të vogël shkaku i lartësisë së madhe në qiell dhe largësisë nga toka. Parashikimet bazohen në ligjërimet-

Nga dy ligjërime, ato të Kabës dhe të Ibn Abasit, shohim si vijon:

Ibn Abasi hedh poshtë atë që shtoi Kabi të dërguarit duke përdorur ajetin Kuranor-u lejon që të shërbeheni me diellin e hënën,të cilët gjithmonë lëvizin....duke dëshmuar se lëvizja është e barabartë me dëgjueshmërinë ndaj Allahut. Allahu nuk dënoi dy ato që e dëgjojnë.
Duke hedhur poshtë analogjinë e Kabit, Ibn Abasi vërtetoi se dielli e hëna janë dy trupa qiellorë si toka duke i përmbajtur me fjalët e të dërguarit të zotit të cilat thonë-Të dy duken se janë të vogël,shkak i lartësisë në qiell dhe largësisë nga toka-

Me të vërtetë këto janë përfundimet më të mira që Ibn Abasi mundeshe ti nxjerrë nga hadisi.

Por, në kohën tonë ne jemi në gjendje të nxjerrim përfundime tjera nga ky mësim-

1. Vërejtja për pikën e ngritjes dhe uljes së diellit në dallim prej tokës jep paralajmërim të rotacionit dhe revolucionit të trupave qiellor.

2. Po ashtu bën me dije se trupat qiellorë medoemos të jenë të rrumbullakët që të mund të kenë disa pika të uljes dhe ngritjes. Kjo do të ishte e pamundur nëse janë të rrafshëta.

3. Po ashtu nga sjelljet e Ibn Abasit për kallëzimin që e imponoi Kabi shihet qartë se ai nuk do ta marri si të vërtetë.

Prej kësaj del se ligjërimet që përputhen në besimin hebraik e të cilat me mjeshtri i shkruhen Ibn Abasit,janë pa bazë dhe të rreme. Ato janë paramenduar gjatë regjimit Abasid,për arsye se abasidët i kanë dhënë rëndësi të madh Ibn Abasit.

Njerëzit kanë paramenduar thash e them për Ibn Abasin dhe në emrin e tij për të fituar popullaritet në oborrin Abasid.

U bë moderne që Ibn Abasit ti veshin hadise të rrejshme,të cilat ishin përfshirë në pjesën më të madhe të hebraikëve dhe krishterëve si propagandë.

Ibn Abasi ishte në gjendje që nga ligjërimet e të dërguarit të nxjerri përfundime të caktuara. Ne jemi në gjendje që këtyre përfundimeve tu shtojmë plotësime,duke bazuar shikimet tona në faktet moderne. Gjithsesi është e mundshme që dijetarët në të ardhmen,kur shkenca të shpalli hulumtimet e mëtutjeshme, do të mundtë nxjerri përfundime të logjikshme nga mësimi. Por,tregimi i Kabit është një mendim i palogjikshëm hebraik dhe parëndësia e saj me kalimin e kohës edhe më tepër rritet.

Më vonë duke diskutuar do të përshkruajmë rolin e Kabit,që të dëshmojmë se si mundoheshe për të arritur qëllimin. Shumë e pikëlluar është se ky ligjërim i Kabit në lidhje me diellin e hënën të cilët në ditën e gjykimit paraqiten si dy dema në burimet islame hyjnë nëpërmes Ashabëve si që janë Ebu Hurerje e të tjerë.

Kjo ndodhi edhe pse Ibn Abasi me hidhërim refuzonte.

Në Tesfir prej Ibn Kasirit dhe në Kanzul Umal, është shpallur prej Ebu Hurejre se i dërguari ka thënë-Në ditën e gjykimit,dielli dhe hëna do të jenë në xhehenem në formë të dy qeve –Dikush e pyeti-Çfarë gjynahu kanë bërë që meritojnë atë?Ebu Hurerje përgjigjet-Unë u tregoj se çka thënë i dërguari,e ju më pyetni për natyrën e gjynahut të tyre?Në tregimin e tij të dytë por shumë të dobët nga Enesi, Ibn Kasiri do të thotë me se vijon-Dielli dhe hëna do të jenë në xhehenem si dy qe të trishtuar-

Shikimet tona në lidhje me të lartpërmendurën:

Shpjegimet e Ebu Hurejres dhe Enesit janë në të vërtetë të njëjta me atë që ka shpikur më parë Kab el-Ahbar

Ato me gënjeshtra ia përshkruan të dërguarit (s)

Nëse lexojmë ajetin kuranor e të dërguarit , shpjegim autentik,do të shohim se ligjërimi i Kamit fryt i vet i bazuar në idenë e hebrenjve.

Duke vërtetuar se ideja e Kabit me gënjeshtër i është veshur të dërguarit dhe me ndihmën e Ibn Abasit i cili e ka nëmur si trillim hebre,nuk mbet dyshimi se Kab el Ahbari vetë tradhtoi e jo shokët e të dërguarit.

Këtë rrezik e njohën shokët e hershëm të dërguarit,Ibn Abasi i cili i pari u ngrit kundër ndërhyrjeve të hebrenjve si dhe Imam Aliu (as) i bëri vërejtje Kalifit Omer për këtë.

Pasi Kabi nuk ishte në mesin e shokëve të dërguarit të Allahut ai në thelb të besuarit hebre nuk mundeshe në mënyrë drejt për së drejti t’ia veshi të dërguarit. Mënyra më e sigurt ta bëje këtë ka qenë nëpërmes kanaleve të organizuara që shpjegimi në emër të disa ashabëve si është Ebu Hurerja e të tjerë. Edhe pse tregimi i Enesit ka qenë i kualifikuar si i dobët,tregimi i Ebu Hurejres për të njëjtën gjë ka qenë autentike dhe në atë mënyrë i ka dhënë mundësi shpifjeve të Kabit të jenë të përmbajtura

Me kalimin e kohës dhe me ndihmën e disa pushtetmbajtësve dhe interesave të tyre, tradhtitë e këtilla janë pranuar pa pyetje. Ai ka qenë mund i bashkuar,me të dashur ose në mënyrë tjetër,kaluesve krishterë dhe të mësuarit e hebrenjve si dhe ashabëve të caktuar dhe atyre që do të vijnë pas tyre.

Emrat myslimane dhe jo-myslimane - Ajetullah Ekber Ejdi

2011-02-02T02:01:00.001+01:00

Çdo krijesë në botë ka një IMEI i cili e përcakton atë. Çdo gjë që ekziston, qoftë njeri, bimë ose kafshë ose diçka tjetër ka emër. Pasi që njeriu është qenie supreme, duhet të zgjedh një emër të mirë nga të tjerët, dhe është emri ai i cili do të jetë i denjë për dinjitetin dhe bujarinë e tij.

Emërtim me emër të bukur

Imam Kazimi (a.s.) ka thënë: "Një person ka shkuar tek Profeti i All-llahut (s.a.v.a.), dhe i ka thënë: O i dërguari i All-llahut! Cilat janë të drejtat e fëmijës tek unë? Profeti (s.a.v.a) i është përgjigjur: "Ti zgjedhësh një emër të bukur dhe ta edukosh bukur."

Emërtimi para lindjes

Transmetohet nga Hz. Aliu (a.s.) se ka thënë: "Jepni fëmijëve emrat e tyre para se të lindin, dhe në qoftë se ju nuk e dini nëse fëmija është mashkull ose femër jepni të dy emrat. Në të vërtetë, fëmijët që kanë vdekur (për shkak të abortimit ose shkaqeve të tjera, para lindjes), kur do t’ju takojnë në jetën e përtejme do të thonë, "Pse nuk ma dha emrin?" Profeti i Islamit (s.a.v.a), fëmijës së Fatimesë, të cilin për shkak të lëndimeve e abortoj, ia dha emrin Muhsin. "

Emrat e bukur dhe përparësia e tyre mbi emrat e tjera

Profeti Fisnik (s.a.v.a) ka thënë: "emrat më të mira janë ato që tregojnë përulësinë ndaj All-llahut, si Abdullah, Abdurrahman."

Ai gjithashtu ka thënë: "Kurdo që dikujt ja jepni emrin Muhamed, mos e konsideroni atë të shëmtuar, as mos iu afroni me fytyrat e mrrolura dhe mos e rrihni. E bekuar është ajo shtëpi, ku ka Muhamed, dhe ai tubim në të cilin ka Muhamed dhe ata bashkudhëtarë në mesin e të cilëve ka Muhamed."

Ai gjithashtu ka thënë: "Nuk ka shtëpi në të cilën ekziston emri Muhamed, dhe All-llahu nuk e rrit furnizimin e saj. Prandaj, sa herë që fëmijës ia jepni këtë emër mos i rrihni dhe i shani ato."

Imam Sadiku (a.s.) ka thënë: "Ka ardhur një person tek Profetit të Shenjtë (s.a.v.a.) dhe i ka thënë:" O i Dërguari i All-llahut! Më ka lindur një djalë si ta quaj atë? " Profeti (s.a.v.a.) tha: "Emërtoje me emrin tim më të preferuar, dhe ai është Hamza" "

Imam Kazimi (a.s.) ka thënë: "Varfëria nuk do të vijë në shtëpinë në të cilën një mashkull e ka njërin nga këta emra: Muhamed, Ahmed, Ali, Hasan, Hysejn, Xhafer, Talib, Abdullah dhe femër me emrin Fatime."

Emrat e urryer

Imam Bakiri (a.s.) ka thënë: "Në të vërtetë emrat më të urryer të Perëndisë janë Harris, Malik, Halid.

Rëndësia e zgjedhjes së emrit të bukur

Profeti Fisnik (s.a.v.a.), ka thënë: "E drejta e fëmijës me prindin është te dhënia e një emri të bukur."

Fëmija është fryt më i ëmbël i një burri dhe gruaje që janë lidhur me dashuri dhe me lidhjen e Perëndisë dhe të cilët pas lindjes së tij së bashku marrin pjesë në edukimin e tij.

Në mësimet islame shumë nga të drejtat e fëmijës janë marrë parasysh, dhe disa nga këto të drejta janë: e drejta për njohjen e familjes, të sigurisë personale dhe sociale, bartja e bindjeve fetare dhe përzgjedhja e emrave të bukur.

Nga pikëpamja e islamit, kur fëmijës i jepet emri nuk duhet të kënaqen dëshirat, por që emri duhet të jetë i bukur dhe i mirë.

Përzgjedhja e emrit në Islam

Përzgjedhja e emrit në sistemin edukativ të Islamit ka një rol të rëndësishëm, prandaj insistohet që fëmijës ti zgjidhet emri para lindjes, dhe jo çdo emër, por emër të mirë dhe të bukur.

Vepra e parë e mire që një baba dhe nënë mund të bëjnë për fëmijën e tyre është që ti zgjedhin një emër të bukur.

Një emër i bukur, përveç që rrit respektin për fëmijën, referon edhe nivelin shpirtërorë të familjes së tij. Prandaj, në Islam është theksuar se emërtimi me emrat të cilat janë indikatorë autentik të mesazhit Islam dhe kulturës islame, ndërsa radhitja e emrave të rëndësishme do ishte: Abdullah, Abdurrahman, mandej emrat e Profetit. Nga të gjitha këto emra më i miri është emri Muhamed.

Përfundim

Nga më sipër, mund të përfundohet se emrat myslimane janë emra të mirë dhe të bukur. Pse emrat arabe, turke dhe persiane të përfaqësojnë emrat myslimane? Emri mund të jetë nga origjina të tjera, por duke ndjekur rregullin e bukurisë dhe mirësisë. Për shembull, emri Enid, emër i njohur në Bosnje, por nëse shikojmë në të ashtu-quajtur librin e emrave myslimane, ne nuk do ta gjejmë atë, sepse ai nuk i përket origjinës arabe ose turke apo persiane. Megjithatë, ky është një emër i vjetër anglez, i origjinës nga Uellsi dhe do të thotë "shpirt dhe jetë."

Shënim

Pasi që keni vendosur të ndjekni gjurmët e Synetit të Pejgamberit të All-llahut (s.a.v.a.), sipas këtij zakoni të bukur islam, këtu do t’ju japim disa emra të meshkujve dhe femrave që janë përmendur në traditat e Profetit (s.a.v.a.).

Emrat e meshkujve:

Abdullah (rob i All-llahut), Abdurrahman (rob i Mëshiruesit), Habib (i dashur), Mu'min (besimtar), Emin (i besueshëm), Xhemil (i bukur), Sabir (durimtar), Sidik (i ndershëm), Mehdi (i referuar), ' Isa, Se'id (i lumtur), Davud, Tahir (i pastër), Tajjib (i mirë), Salih (i mirë), Xhelal (lavdi), Xhemal (bukuri), Mustafa (i zgjedhur).

Emrat e femrave:

Fatime (e shpëtuar nga zjarri), Merjeme, Zyhra, Zekia, Zehra, Azra, Rejhana (borzilok), Sidika (e ndershme), Tajjiba (e mirë), Amina (e besueshme), Tahira (e pastër), Hatixhe, Radie (e

Ajetullah Sistani h.a. mbi Imam Khamenein h.a.

2011-01-06T16:58:00.001+01:00

(ABNA - Agjencia e lajmeve e Ehlulbejtit a.s.) - Sekretari i Partisë së Koalicionit të Përgjithshëm Islam (Mo'talefeh) Mohammad Nabi Habibi, i cili sapo ka pasur një takim me Ajetullah Sistanin në Irak, tha: "Ajetullah Sistani tha se të gjithë ata që duan të punojnë për Islamin dhe Muslimanët duhet ti përqendrojnë të gjitha përpjekjet e tyre në boshtin e Velajati Fakihut (Udhëheqësit Jurist). "

"Dhe ai i përsëriti dy herë këtë fjalim," vazhdoi Habibi.

Habibi tha se gjatë takimit, Ajetullah Sistani u shpreh me konsideratë të lartë ndaj Imam Khameneit dhe në fjalimin e tij për të fliste me plot nderim.

"Ai përdori fjalën "Imam"si një fjalë referencë për Imam Khamenein," e njëjta fjalë që pasuesit dhe të dashuruarit e udhëheqësit iranian përdorin kur thirrin në atë.

Habibi tha se kur ai i kërkoi Ajatullah Sistani të bëjë një rekomandim në lidhje me Iranin, ai tha, "Unë jam si një mjek i përgjithshëm për Iranin dhe vendet e tjera myslimane madje unë nuk kam të drejtë të merren me punët e specializuara, kur është fjala për Iranin ju duhet të kërkoni një specialist."

Ali Hosseini Sistani është Ajatullahu i Madh (Kryesorë) i Irakut. Ai ka lindur në Meshhed, Iran, v.1930. Al-Sistani është udhëheqësi më i rëndësishëm shiitë në Irak.

Ai është udhëheqësi zyrtar fetarë i shiitëve të Irakut dhe dijetar më i respektuar në qytetin e shenjtë të Naxhafit, ku ai kontrollon një fraksion të fuqishëm në Seminarin e Hawzasë.

www.abna.ir

Në kohët e vështira - Shejh Usame Abdulgani

2011-01-01T02:16:00.001+01:00

Hysejni - personifiim i virtyteve (Ashura në çdo shtëpi)

2010-12-15T02:11:00.001+01:00

Fjalët e fundit e Imam Hysejnit a.s.

2010-12-09T20:58:00.000+01:00

Hysejni u ngrit - Agshol

2010-12-05T23:38:00.003+01:00

Çdo ditë është Ashura dhe çdo tokë është Kerbela

2010-12-04T23:53:00.000+01:00

Imam Hysejni a.s.

2010-12-04T23:50:00.000+01:00

Abbas Aliu a.s.

2010-12-04T23:46:00.000+01:00

Pas Shehadetit - Dr. Shehid Ali Sheriati

2010-12-04T23:41:00.000+01:00

Shkaqet e animit ndaj materializmit - Allame Murteza Mutahari

2010-07-06T23:07:00.000+02:00

Problemi i Shkakut të Parë

Një nga problemet që është mirë të përmendim si shembull është rrëfimi filosofik mbi Shkakun e Parë në filosofinë e Perëndimit. Edhe pse çështja është pak si e vështirë, shpresojmë se lexuesit do të tregojnë durim.

Hegeli bën pjesë në filosofët e mëdhenj e të njohur të botës, madhështia e të cilit, me të drejtë, s’mund të mospërfillet. Në fjalët e tij ka shumë gjëra të vërteta. Në fillim po përmendim pohimin e këtij filosofi të madh mbi njërën prej çështjeve më të rëndësishme të metafizikës e pastaj do e krahasojmë me atë që filosofia islame ka për të thënë mbi këtë. Bëhet fjalë për ‘Shkakun e Parë’, pra për Qenien, ekzistenca e të Cilit është e domosdoshme, në kuptimin që Ai është shkaku nismëtar i ekzistuesve. Hegeli vëzhgon:

Në të shpjeguarit e botës së krijuar nuk duhet të kërkojmë shkakun veprues (‘illāt al-fā’ilī) sepse, nga njëra anë, mendja nuk kënaqet me shkuarjen prapa të pafund (tasalsūl) dhe vazhdon pashmangshëm të kërkojë shkakun fillestar. Nga ana tjetër, vetëm pse morëm parasysh shkakun e parë enigma nuk zgjidhet; mendja nuk mjaftohet me kaq dhe përsëri qëndron problemi: përse shkaku i parë u bë shkak i parë?

Që të zgjidhet kjo enigmë, duhet të kuptojmë cakun apo qëllimin si dhe fazën dhe arsyen e të qenurit. Sikur të merrnim vesh si erdhi ai në ekzistencë, apo me fjalë të tjera kur të bëhej e qartë që ai është diçka e arsyeshme, mendja kënaqet e nuk kërkon shkak tjetër. Është e qartë se çdo gjë kërkon medoemos një përligje nga arsyeja, ndërkohë që vetë arsyes s’i nevojitet asnjë përligje.

Komentuesit e fjalëve të tija nuk arritën të shpjegojnë synimet që ai pati, por ndoshta me pakëz vëmendje mund të gjehet se çfarë e mundonte këtë njeri.

Nëse duam që çështjen ta shpjegojmë disi me gjuhën tonë filosofike, ashtu që të puqet me këndvështrimin e Hegelit ose të paktën t’i afrohet atij, ne mund të themi se Zoti duhet pranuar ashtu siç e pranon mendja drejtpërdrejt e jo siç detyrohet ta pranojë - me njëfarë imponimi.

Ka ndryshim midis një nocioni, teleologjinë (limmīyāt) e të cilit truri e kupton drejtpërdrejt dhe pranimi i të cilit është i natyrshëm, nga njëra anë - dhe një nocioni që pranohet vetëm pse ekziston prova që hedh poshtë të kundërtin e tij, duke e bërë të detyrueshëm pranimin e tij, nga tjetra. Në të vërtetë, themeli i të pranuarit të tij është se mendja mbetet pa ndonjë përgjigje ndaj arsyes që paraqitet për hedhjen poshtë të antipodit të vet. Nga ana tjetër, kur përmes gjykimit antipodi i një pohimi të caktuar hidhet poshtë dhe vërtetohet si i rremë, është e natyrshme dhe e domosdoshme të pranohet vetë pohimi në fjalë, sepse nuk është e mundur që antipodi i diçkaje dhe vetë diçkaja të jenë të gabuar. Nga dy kundërshti njëra duhet pranuar. Të hedhurit poshtë i njërës prej dy kundërthënieve është arsyeja e saktësisë dhe vërtetësisë së tjetrës.

Pranimi i një gjëje pas shuarjes së të kundërtës së saj krijon njëfarë imponimi dhe detyrimi mbi mendjen, por nuk e kënaq krejtësisht atë dhe ka ndryshim ndërmjet detyrimit e shtrëngimit nga njëra anë, dhe bindjes e kënaqjes së mendjes nga ana tjetër. Ndodh shpesh që njeriu detyrohet të heshtë nga një arsyetim, por në thellësi të vetëdijes ndjen njëfarë dyshimi dhe mëdyshjeje ndaj çështjes në fjalë.

Këtë ndryshim e dallojmë ndërmjet ‘vërtetimit të drejpërdrejtë’ (burhān al-mustaghīm) dhe atij reductio ad absurdum (burhān al-khulf)5. Nganjëherë mendja kalon natyrshëm dhe vetëdijshëm nëpër ‘premisën’ dhe ‘konceptin ndërmjetës’ e arrin deri te përfundimi. Ky i fundit ka rrjedhur drejtpërdrejt nga koncepti ndërmjetës, siç shihet në argumentin deduktiv (burhān al-limmī). Në këtë lloj argumentesh mendja e nxjerr përfundimin natyrshëm drejtpërdrejt nga premisat. Përfundimi është për mendjen si fëmija që lind natyrshëm nga nëna dhe babai. Por te reductio ad absurdum, madje - sa për dijeni - edhe te burhān al-innī, nuk ndodh kështu. Tek reductio ad absurdum mendja e pranon përfundimin si një detyrim. Gjendja e mendjes këtu është si shembulli i dikujt që ndeshet me një fuqi shtrënguese përpara së cilës është i pashpresë. Kësisoj, ai e pranon atë ngaqë s’mund ta hedhë poshtë.

Tek këto argumente, dukeqenëse njëra prej mundësive shfuqizohet nga prova, mendja është e detyruar të pranojë tjetrën. Kjo anë të cilën mendja e pohoi ngaqë e kundërta e saj u hodh poshtë, pranohet sepse nga dy anët duhet pranuar njëra dhe s’është e mundur që të mohohen të dyja, ngaqë përjashtimi i kundërshtive është i detyrueshëm. Meqë kjo anë është e imponueshme me detyrim, atëherë pranimi i saj është i detyruar e jo i natyrshëm.

Hegeli kërkon të thotë se ajo që ne ndjekim shkakun primar dhe e pranojmë atë, është e llojit të dytë. Mendja nuk e kupton drejtpërdrejt shkakun e parë, por e pranon për të shmangur të kthyerit prapa pafundësisht. Nga ana tjetër, sheh që edhe pse s’mund të heqë dorë nga të pranuarit e pamundësisë së vazhdimësisë së pafund, nuk mund të kuptojë as atë se cili është ndryshimi ndërmjet shkakut primar dhe shkaqeve të tjera çka bën që atyre t’u nevojitet shkak e atij jo... Ose sipas fjalëve të tija:

Nuk mund të kuptohet pse shkaku i parë është bërë shkak i parë.

Por, nëse kërkojmë teleologjinë e qenies, arrijmë tek një cak dhe synim, të qenurit qëllim i të cilit është thelbësor për të, dhe nuk i nevojitet cak dhe synim tjetër.

Gjithashtu duhet thënë se Kant7 dhe Spencer kanë diskutuar për shkakun e parë në mënyrë të ngjashme me Hegelin. Spencer thotë:

Problemi qëndron në atë që nga njëra anë, mendja e njeriut për çdo gjë kërkon shkak, dhe nga ana tjetër shmang të sjellurit në rreth dhe vazhdimësinë e pafund. Si rrjedhim, mendja e tij as nuk e gjen një shkak të pashkaktuar dhe as nuk është e aftë ta kuptojë një gjë të tillë. Kështu, kur prifti i thotë fëmijës se botën e ka krijuar Zoti, fëmija pyet: ‘Po Zotin, kush e ka krijuar?’

Të ngjashme, madje edhe më të pabaza janë vërejtjet e Jean-Paul Sartreit mbi këtë. Ai, sipas citimit të Paul Foulquié, ka thënë mbi shkakun primar:

Është kontradiktore që një qenie të jetë shkak i vetvetes.

Paul Foulquié, duke shpjeguar fjalët e Sartreit thotë:

Argumenti i lartpërmendur të cilin Sartre nuk e shkoqit, zakonisht parashtrohet kështu: ‘Nëse pohojmë që ne ia kemi themeluar vetë thelbin vetes, atëherë duhet të bësojmë që kemi ekzistuar para të qenurit tonë dhe kjo është një kundërthënie e dukshme që shfaqet’.

Le të shohim tani cila është pamja e vërtetë e teorisë së shkakut të parë nga këndvështrimi filosofik. A është ajo në formën që e sheh Sartrei dhe të tjerë - si një gjë që e ka krijuar vetë vetveten dhe si të thuash, është vetë themeluese e thelbit të saj? Atëherë, qenka e domosdoshme që një gjë të jetë vetë shkaku dhe pasoja e vetes?!

Apo ndoshta domethënia e shkakut primar është ajo që përfytyronin Kant, Hegel dhe Spencer, pra qenie për të cilën, sipas ligjit mbi shkakësinë, ndodhi përjashtim? Domethënë, edhe pse çdo gjëje i nevojitet një shkak dhe nuk është e mundur të jetë pa shkak, te shkaku fillestar nuk ndodh kështu ngaqë ai përbën përjashtim?

Dhe, a është fakti se kundërshtimi i kthimit të pafund na shtyn të pranojmë shkakun primar, një arsye për të pranuar se një gjë është shkaku i vetvetes? A duhet mendja jonë për shkak të ikjes nga një e pamundur, të pranojë një të pamundur tjetër? Përse [të jetë kështu]? Nëse mendja është e tillë që nuk e pranon të pamundurën, atëherë s’do pranojë asgjë të pamundur. Përse të bëhet përjashtim?

Në bazë të paraqitjes që Sartrei i bën problemit, shkakut primar, ashtu si gjithë gjërave të tjera, i nevojitet një shkak, por këtë nevojë ia përmbush vetë vetvetes. Mirëpo, në bazë të trajtimit të Kantit, Hegelit dhe Spencerit, jemi të detyruar për hir të shmangies së të kthyerit prapa pafundësisht të lejojmë një përjashtim në mes gjërave që mendjes i duken logjikisht të ngjashme e të themi se të gjitha gjërave i nevojitet patjetër një shkak, përveç njërës - shkakut të parë. Por, ku qëndron dallimi ndërmjet shkakut të parë dhe gjithë gjërave të tjera për çdonjërën prej të cilave nevojitet shkaku, ndërsa për të bëhet përjashtim? Përgjigja është se, sipas arsyes, nuk ekziston asnjëfarë ndryshimi e ne vetëm për të shmangur pamundësinë e të kthyerit prapa të pafund jemi të detyruar ta konsiderojmë shkakun e tij të panevojshëm.

Në këtë trajtim nuk është supozuar që shkakut primar i nevojitet një shkak, apo që ai ia plotësoi vetë vehtes këtë nevojë (siç e paraqet Sartrei); përkundrazi, është supozuar që shkakut të parë nuk i duhet një shkak që ta ketë krijuar atë. Domethënë, shkaku primar përbën përjashtim nga ligji i shkakësisë. Po përse nuk i nevojitet? Pse përbën ai përjashtim? Kjo nuk është e qartë në këtë interpretim.

Interpretimi i parë është shumë i papjekur dhe asnjë filosof e as gjysmëfilosof, madje as shumica e njerëzve të zakonshëm nuk ka një koncept të tillë të Zotit. Do diskutojmë pak për interpretimin e dytë e ndërkohë do japim pamjen e duhur mbi këtë temë.

Për mendimin tonë, dyshimi dhe mëdyshja si ajo që kishin Kant, Hegel dhe Spencer për shkakun e parë varet nga dy çështje filosofike, prej të cilave asnjëra nuk është zgjidhur në filosofinë e Perëndimit. Nga këto dy çështje themelore, njëra është ajo e ‘rrënjësishmërisë së ekzistencës’ (asālat al-wujūd) dhe tjetra e ‘domosdoshmërisë së nevojës për shkak’ (manāt al-ihtiyāj bi ‘illāt). Tani nuk është vendi për diskutimin dhe shpjegimin e çështjes së rrënjësishmërisë së ekzistencës apo të ‘rrënjësishmërisë së thelbit’ (asālat al-māhiyyah), e cila është pika e kundërt e saj.

Megjithatë, do shpjegojmë aq sa, në bazë të rrënjësishmërisë së thelbit - kjo përmes një shtjellimi elementar e sipërfaqësor, d.m.th. me supozimin që Zoti gjithashtu, si qeniet e tjera, ka thelb dhe ekzistencë (gjë që madje edhe sipas mendimit të përkrahësve të teorisë së rrënjësishmërisë së thelbit është diskutim i pavlefshëm, sepse ata gjithashtu e konsiderojnë Zotin thelb absolut, pra ekzistencë të kulluar) - të shtrohet pyetja përse një thelbi të tillë i duhet një shkak, ndërsa Zotit nuk i nevojitet ai? Përse njëri është Qenie e Domosdoshme, ndërsa të tjerat qenie ekzistenca e të cilave është e mundur? A s’janë vallë të gjitha krijesat thelbe të cilat vijnë në ekzistencë [falë diçkaje tjetër]?

Do shohim që në bazë të rrënjësishmërisë së ekzistencës, themeluesi i së cilës për nga të vërtetuarit filosofik dhe argumentuarit është Sadr al-Muta’allihīn Shīrāzīu, do ndryshohet krejtësisht trajta e të menduarit.

Në bazë të teorisë së parë (rrënjësishmërisë së thelbit), të kuptuarit tonë të gjërave do jetë i tillë që thelbi i tyre është në vetvete i ndryshëm nga ekzistenca dhe një qenie tjetër duhet t’u japë ekzistencën. Ne, këtë qenie tjetër e quajmë shkak. Mirëpo, në përputhje me rrënjësishmërinë e ekzistencës, thelbi i vërtetë i gjërave është pikërisht të marrurit pjesë në dhe dobia e tyre nga të ekzistuarit. Nga ana tjetër, të qenurit nuk është thelb të cilit diçka tjetër duhet t’i dhurojë ekzistencën. Nëse do jetë e nevojshme që shkaku i jashtëm të dhurojë ndonjë gjë, kjo gjë do të ishte pikërisht të qenurit e gjërave - që ndodh të jetë i njëllojtë me vetë ekzistencën, e jo diçka e rastësishme shtesë ndaj thelbit të gjërave.

Atëherë lind pyetja tjetër: a duhet ekzistenca si e tillë - d.m.th. në çfarëdo forme, dukurie dhe rrafshi që të jetë - të rrjedhë medoemos nga një qenie tjetër duke nënkuptuar se ekzistenca si ekzistencë është e njëvlershme me të qenurit dhunti dhe e buruar, me varësi dhe përkatësi, veprim dhe vonim, duke qenë pasojë dhe pasuese [e asaj që i jep ekzistencë] dhe kështu të jetë detyrimisht e fundme, apo bëhet fjalë për ndonjë drejtim tjetër?

Përgjigja është se vërtetësishmëria e ekzistencës, megjithë shkallët dhe manifestimet e saj të ndryshme, s’është më tepër se një realitet i vetëm. Ajo nuk sjell detyrimisht me vete nevojën dhe të varurit nga diçka tjetër sepse kuptimi i varësisë dhe nevojës tek ekzistenca (përkundrejt varësisë dhe nevojës që u supozua më lart në lidhje me thelbet) është që ekzistenca të jetë vetë në nevojë dhe varësi. E në qoftë se vërtetësishmëria e ekzistencës është si nevojë, atëherë detyrimisht duhet të jetë e lidhur me dhe t’i përkasë një gjëje tjetër, veçmas vetvetes, ndërkohë që për ekzistencën nuk përfytyrohet ‘diçka tjetër’, sepse diçka e ndryshme nga ekzistenca është ose joekzistencë ose thelb, gjë që, siç u supozua - është e rrjedhur (i’tibārī) dhe motër e joekzistencës. Atëherë vërtetësishmëria e ekzistencës kërkon patjetër pavarësinë, vetëmjaftueshmërinë dhe njëkohësisht të mospaturit nevojë për dhe lidhje me diçka tjetër përpos vetes. Ajo është gjithashtu medoemos absolute, e pakushtëzuar dhe e pakufizuar. Domethënë, ajo e mbart pamundësinë e hyrjes së joekzistencës dhe mangësisë në të. Nevoja, varësia, të varfëruarit e gjithashtu të kufizuarit dhe të përzierit me mosekzistencën burojnë nga një abstragim tjetër që është i ndryshëm nga ai i ekzistencës së pastër. Ato shkaktohen nga të qenurit e pastajme dhe pasojë (ma’lūiyyāt). Pra, ekzistenca si e tillë dhe pavarësisht nga çfarëdo abstragimi tjetër, kërkon vetëmjaftueshmërinë dhe pavarësinë nga shkaku. Sa i përket nevojës për shkak - ose me fjalë të tjera, që një qenieje në rrafshe dhe stade të caktuara t’i duhet shkaku - kjo rrjedh nga të mosqenurit e saj identike me vërtetësishmërinë e ekzistencës dhe të mbështeturit e saj në Thelbin e Vërtetë, për të ardhur në ekzistencë përmes të zënurit fill nga Ai. Domosdoshmëri logjike e këtij të buruari janë të qenurit e mëpasme e në nevojë dhe madje s’janë gjë tjetër përveç kësaj.

Nga kjo kuptojmë se në bazë të teorisë së rrënjësishmërisë së ekzistencës, që nëse e përqëndrojmë vëmendjen tek realiteti i ekzistencës, do vërejmë mëvetësinë, përparësinë dhe të pavarurit nga shkaku. Me fjalë të tjera, vërtetësia e të qenurit do jetë e njëvlerëshme me domosdoshmërinë në thelb (wujūb al-dhātī). Ose, me një shprehje që do i shkonte përshtat Hegelit: përmasa racionale e realitetit të të qenurit është emancipimi nga shkaku. Nevoja për shkak shfaqet nga një abstragim (istibsār) i ndryshëm nga ai i vërtetësisë së ekzistencës, që është të qenurit e pastajshme dhe të kufizuarit; apo ndryshe, nevoja për shkakun është e njëjtë me ekzistencën në një plan që pason vërtetësinë e ekzistencës dhe, në terminologjinë Hegeliane - nevoja për shkakun nuk është përmasa racionale e ekzistencës.

Kjo është kuptimi i pohimit që: “Të Besueshmit (al-Siddīqīn) kur thellohen për realitetin e ekzistencës dhe e shqyrtojnë atë pa u bazuar në kushtëzimet dhe shtesat e ndryshme (idāfah), gjëja e parë që zbulojnë është Qenia e Domosdoshme, dhe Shkaku i Parë i pashoq. Nga Thelbi Absolut ata nxjerrin pasojat e Tij që nuk janë ekzistencë e pastër, duke qenë të kufizuara dhe që përmbajnë të paqenurit në vetvete.” Ja se ç’nënkuptohet kur thuhet se në këtë arsyetim nuk ka term ndërmjetës për vërtetimin e ekzistencës së Zotit; vetë Qenia Hyjnore është dëshmuesi i ekzistencës së Tij:

“Allahu dëshmoi dhe ata që zotërojnë dijen si dhe ëngjëjt e konfirmuan se nuk ka Zot përveç Allahut.”

Dielli vetë iu bë dëshmi qenies së Diellit

Nëse kërkon arsyen, mos e kthe fytyrën mënjanë prej tij

Kur vetë hija e vërteton atë, është Dielli

Ai që dhuron dritën e jetës çdo çast.

Kjo nxjerr në pah sa absurde janë fjalët e atyre që thonë: “Nocioni i shkakut të parë përmban një kundërthënie, sepse prej tij rrjedh që diçka të jetë themeluesi i ekzistencës së vet, duke ekzistuar kështu para se të vinte në jetë vetë”.

Po kaq i pabazuar është pohimi i atyre që thonë: “E zëmë se vërtetuam që çdo gjë ka ardhur në ekzistencë nga shkaku i parë, prapseprapë mbetet [e pazgjidhur] pyetja se çfarë e solli në ekzistencë shkakun e parë; prandaj shkaku i parë mbetet një përjashtim i papërligjshëm”.

Fjala e imam Khomeinit për unitetin - S.N. Abdi

2010-06-04T23:02:00.000+02:00

Duke vënë në plan të parë unitetin islam dhe duke parë së si armiqtë përpiqën që të na ndajnë me një dhëmbshmëri të jashtzkonshme për Umetin e Muhammedit (s) ja se si flet Ajetullah Khomeini:

“Nëse ndarja, grindja e keqkuptimi do të jetë i pranishëm mes vëllëzërve sunni dhe shi'itë kjo gjë është në dëm të të gjithëve ne dhe ato që duan të përhapin këtë grindje, ndarje, ngatërrese nuk janë as sun'ni e as shi'itë. Ata janë persona që punojnë në anë të armikut e jo në anë të Islamit. Ato përhapin thashetheme dhe duan që vëllezërit t’i ndajnë e t’i përçajnë nga njëri tjetri. Muslimanëve t’ua shesin armiqësinë e vetë të dalin pastë... Ata që duan që të gjitha të mirat e kësaj bote t’i vënë në xhepat e tyre dhe pushtetin e tyre ta përhapin kudo në botë, ata pra janë që dhe ngatërresat i zhvillojnë e i nxisin mes vëllezërish shi'itë e sunni e nëse ne bijmë prehë e këtyre nxitjeve ato do dalin fitues, po kështu është nëse vëllezërit iranianë me vëllezërit pakistanezë të kenë nxitje ngatërresa ata përsëri dali fitimtarë.
Ne duhet të rrimë zgjuar dhe ta dimë mirë se ky ligj që Zoti ka zgjedhur për në që besimtarët janë vëllezër, ata asgjë tjetër veç vëllazërisë nuk kanë dhe janë të detyruar që të sillen si vëllezër me njëri tjetrin. Ky është një ligj politik që ju o popull musliman prej një miliardi të jeni vëllezër e të silleni me njëri tjetrin si vëllezër. Nëse silleni kështu agjë e keqe nuk ju kanoset dhe asnjë shtet nuk ju sulmon as nuk ju pushton. Këtë urdhër vëllazërie që Zoti e ka dërguar për ju o besimtarë nuk e ka urdhëruar vetëm për iranianët nuk ka të bëjë me një shtet po për të gjithë muslimanët. Nëse ruhet vëllazëria mes shtetesh, thashethemet dhe nxitjet nuk do të ndikojnë aspak në përçarje. Duhet që kjo vëllazëri besimi të jetë aq e fortë në mënyrë që një shtet më shtetin tjetër të mos kënë kundërshti dhe shtetet islame të jenë miq me njëri tjetrin.”

Në fjalën e Aj. Khomeinit janë theksuar dy pika:
Në fjalën e imamit përsa i përket ajetit 10 të sures Huxherat: S’ka dyshim se besimtarët janë vëllezër, pra bëni pajtim ndërmjet vëllezërve tuaj dhe kini frikë Allahun, që të jeni të mëshiruar (nga Zoti)

Pika e parë, që: “Këta me njëri tjetrin nuk kanë asgjë tjetër veç vëllazërisë” do të thotë se fjala (I'nema) në ajetin e mesipërm tregon një kufizim ose cak, dhe ky kufizim ose cak, quhet kufizim i shtuar (mbiemër) relativ ose i shkallëzuar, dhe jep të kuptosh që besimtarët nga ana e lidhjes së tyre mund të kenë këto tri gjëndje: vëllazëri, armiqësi, indiferencë.

Lidhja mes besimtarëve duhet të jetë vëllazërore, dhe jo armiqësore dhe as indiferentizëm, pra kufizimi në këtë ajet tregon se besimtarët janë vëllezër me njër tjetrin, dhe kuptimi i dy gjëndjeve të tjera pra armiqësia dhe indiferentizmi në këtë ajet tregojnë se besimtaret nuk duhet të kenë armiqësi dhe indiferentizëm ndaj njëri tjetrit.
E nëse lindin mosmarrveshje ose veprime te pa ligjshme duhet që mes tyre të vendoset paqja.
Pika e dytë:
Fjala e imamit: “Vëllazëria që Zoti i Madhëruar ka vendosur për besimtarët.” Synimi dhe qëllimi nga kjo fjali lajmëreuse është urdhërore dhe nuk lexohet vetëm si lajm (që besimtarët të jenë vëllezër). Ajtei kur’anor thotë: “Besimtarët me njër tjetrin janë vëllezër” dhe duhet që vëllazërinë ta ruajnë me njer tjetrin. Pra është një urdhër për besimtarët që të jenë si vëllezër dhe të sillën si vëllezër më njër tjetrin.

Duhet thënë se: qëllimi dhe synimi i kësaj fjalie ka kuptim dhe nëse kjo fjali ka për qëllim lajmërimin ne na lajmëron që nëse zemrat e besimtarëve janë të larguara duhet të bashkohen.

Duaja e Imam Mehdiut a.s. - Huxhxha

2010-04-13T15:29:00.004+02:00

Duaja e Kumejlit nga Imam Aliu a.s. - fragment

2010-04-07T10:21:00.000+02:00

O Zot i tëra botërave! Qofsh lavdëruar dhe i lartësuar, a do të dëgjosh në xhehennem zërin e robërve besimtarë që janë mbyllur aty për shkak kundërvënies dhe shijojnë mundimete e xhehennemit për shkak të mosdëgjimit, që është ndërmjet shtresave të xhehennemit dhe veprave të këqija, por që klithin me shpresë të madhe në mëshirën tënde dhe të thërasin me gjuhën e besimtarëve të besimit në një Zot dhe të lusin duke shpresuar në mëshirën e pakufishme tënden. O Zot, si do qëndroj në mundime shpresa për mirësin tënde? Për mëshirën Tënde? E si nëse e djeg zjarri, do të shpëtoj shpresa në Mirësin tënde, kur Ti e degjon zërin e tij dhe e sheh pozitën e tij? Ose e sheh se si e përfshin rrëmuja e xhehennemit, kur ti i dinë dobësit e tij, e si të ndodhet në shtresa të xhehennemit kur ti e din benikërin e tij, ose se si e pengojne Melekët e xhehennemit e ai të thrëret O Krijuesi im! Kërkon mirësin tënde ta lirosh nga xhehennemi e ti e len aty. Larg është mendimi i tij për Ty! Nuk është kjo ajo që mendon për mirësin Tënde, nuk i ngjan kjo asaj që ke premruar për besimatërt e tu. Është, pra e sigurtë se nuk i ke dënuar mosbesimtarët e tu të rreptë e që githmon të mbesin në në këtë dënim, sepse sikur të mos ishin ata Ti do ta kishe bërë të ftohtë zjarrin dhe askënd nuk do ta kishe vënë në zjarë. Por premtimi jot është i shenjtë! Ke vendosur ta mbushish zjarrin me mosbesimtarë, njerëz apo xhinë qofshin, të cilët do të mbesin aty përgjithmon. Ti je bamirës shumë i madhë! Na ke shpërblyer gjithmon me ato dhe na ke thanë: "A janë të barabartë ata që besojnë me ata që nuk besojnë"

Morali i përkryer - Ajetullah Ekber Ejdi

2010-03-13T17:25:00.001+01:00

Prirja drejt fesë gjendet në vetë qenien njerëzore

Prirja drejt fesë gjendet në vetë qenien njerëzore(dhâtin). Meqë Zoti është Bukuria dhe e Mira Absolute, për rrjedhojë edhe njeriu është i prirur drejt të bukurës dhe të mirës. Tani mund të shtrohet pyetja: “Nëse prirja drejt fesë gjendet në dhâtin - qenien e njeriut dhe nëse njeriu aspiron të bukurën, atëherë cili është qëllimi i Shpalljes (Vahjit) dhe Sheriatit?” Përgjigjja do të ishte: “Qëllimi i Sheriatit dhe Shpalljes së Kur’anit-është tërheqja e vëmendjes së njeriut për veten e tij, motivimi i tij dhe ndezja e shkëndijës e cila veçmë është rrënjosur në qenien e tij. Prandaj këtu është Sheriati që t’i eliminoj pengesat në aktivizimin e kësaj natyre të njeriut”.

P.sh. nëse e dijmë se ndër tokë gjendet një burim uji, do të shërbehemi me maqineritë e ndryshme ta nxjerrim ujin, ngase vetë uji nuk mundet të del. Ngjashëm me këtë, Sheriati është sikur kompresori i cili lëviz, shpon dhe nxjerr shkëndijën e brumosur të fesë tek ne.

Al-lame Tabatabai thotë: “Sheriati është pasqyrë në të cilën shikohemi për t’u njohur me vetveten. Kjo pasqyrë thotë: O njeri, ti je ky!”

“Përqëndro vetveten tënde sinqerisht në fenë, i larguar prej çdo të kote (e ajo fe), feja e Allahut në të cilën i krijoi njerëzit..”(Er-Rum, 30); (Feja e vërtetë e cila është formula e krijimit tënd-feja jote, pikërisht ky je ti).

Ky është sekreti i përputhshmërisë së parimeve islame me natyrën njerëzore. Mbase është e tepërt të flitet mbi atë se si parimet islame i përgjigjen natyrës së njeriut, kur që të dyja janë manifestim i të njëjtës qenie. Fitreti-insân është e njëjtë me dini-hanif (natyra e njeriut është ekuivalente me fenë e vërtetë). Prirjen e njeriut drejt fesë asgjë nuk e ka imponuar (detyruar, obliguar) kjo është nderi i njeriut dhe shenjë e virtytit të tij.

Po qe se intelekti i njeriut do të ishte i shëndoshë, i panjollosur, dhe kur nuk do të lejonte që në të, të mblidhen papastërtitë, do të pranonte domosdoshmërinë e dërgimit të Shpalljes dhe të Pejgamberit, ashtu siç ka treguar Ibni Sina (Avicena): “Intelekti i n jeriut, sado që të jetë i aftë, nuk është në gjendje t’i eliminoj të gjitha pengesat në rrugën e njeriut, ndaj edhe nga këtu buron nevoja për Shpalljen. Vetëm ato dy pjesë të së njëjtës tërësi, munden duke e plotësuar njëra-tjetrën, ta shpiejnë njeriun drejt cakut/synimit”.

Njeriu është në gjendje t’i njoh faktet, por në rrugën e afrimit drejt tyre, nuk mundet vetë t’i eliminoj të gjitha pengesat dhe t’i njohë tërë udhërrëfimet, ndaj edhe konkludon se pa udhërrëfyes nuk mundet të shkojë larg, ndërsa udhërrëfyesi i tij është gjithsesi pa fije dyshimi Pejgamberi s.a.v.s. Pra, intelekti na tregon mbi domosdoshmërinë e prezencës së Pejgamberit s.a.v.s. në shoqëri.

“E ata, të cilët luftuan për hir Tonë,(për hir Tonin, përkatësisht synim i të cilit jam Unë) Ne me siguri do t’i orientojmë rrugës për te Ne, (kjo rrugë nuk është diku jashtë, por gjendet tek vetë njeriu dhe nuk është rrugë qiellore) e nuk ka dyshim se Allahu është në krahun e bamirësve”.(El-Ankebutë, 69).

Ky bashkëudhëtim i Allahut me krijesat është dy llojësh: Ai është me të gjithë, e veçanërisht me ata të cilët janë muhsinë (vepërmirë). Pejgamberin s.a.v.s. e kanë pyetur: “Kush janë muhsinët? Ç’është ihsani? Çfarë d.t.th. ajo se Ai (Allahu) është në mënyrë të veçantë afër muhsinëve?”; Pejgamberi s.a.v.s. u përgjigj: “Ihsan-i është t’i falesh Allahut xh.sh. sikur je duke e parë, ngase edhe pse ti nuk e sheh, Ai me siguri të sheh ty!”

Sipas kësaj, kuptohet prania e dyanshme, ngase në të kundërtën, nëse ndonjëra anë do të mungonte, adhurimi (ibadeti) do të ishte i mangët.

Imam Xhader Sadiku a.s. thotë: “Kënaqësia e bashkëbisedimit me Allahun e LartMadhëruar i fshin të gjitha vështirësitë dhe mundimet”.

Në Iran është bërë traditë që të festohet hyrja e fëmijëve në teklif (pjekjen fetare, adoleshencë, pubertet), kurse i pari që veproi kështu ishte Seid ibn Tausi. Kur e pyetën përse veproi kështu, ai u përgjigj: “Nga kjo ditë u bëra bashkbisedues, ngase gjer tani isha fëmijë dhe këtë nder dëshiroja ta ndaj edhe me të tjerët”.

Prandaj, kur i lexojmë duatë dhe hadithet e Pejgamberit s.a.v.s. dhe Imamëve a.s. të cilat flasin mbi adhurimet (ibadetet) e tyre, në to do të shohim thellësinë dhe bukurinë, e tërë kjo ngase ata (alejhimusselam) me çdo hap dhe lëvizje në adhurime shndërroheshin gjithnjë më të bukur dhe të lartësuar, dhe çdo hap ua shfaqte të vërtetën e re, dhe gjithë kjo për shkak se vetveten e tyre në adhurim e shihnin të bukur, ndërsa njeriu është i kënaqur kur është i bukur.

Përkufizimi, bazat dhe karakteristikat e nacionalizmit - Shehid Dr. Muhammed Ali Nakavi

2010-01-09T19:50:00.007+01:00

1. Përkufizimi i nacionalizmit

"Patriotizmi" është ekuivalenti i nacionalizmit. Në latinishte, fjalët "natio" dhe "nitus" kanë kuptimin e vendlindjes. Shkencëtarët që e studiojnë politikën, nacionalizmin e kanë përkufizuar në mënyra të ndryshme. Karlton Hejzi thotë:

"Kombi është një grup i pavarur politik me trashëgimi kulturore dhe pikëpamje të përbashkëta ndaj botës."23

Sipas këtij përkufizimi, organizimi i përbashkët politik dhe uniteti kulturor janë faktorët kryesorë për formimin e kombit.

Hans Kohni thotë:

"Faktor për formimin e kombit është koekzistenca e një grupi të posaçëm në një sferë të vetme. Rritja dhe jeta brenda një rrethi të caktuar natyror dhe gjeografik, krijon unitetin më të madh të solidaritetit fisnor midis individëve. Komb do të formojë vetëm ai grup i cili mbi këto baza ndien interes dhe dobi të përbashkët."24

Luiga thotë:

"Kombi është një bashkim i individëve, të cilët janë mbledhur sëbashku për shkak të faktorit të territorit, të gjakut, të gjuhës, të kulturës apo të historisë."25

Salo Baroni, kombin e përshkruan si vijon:26

"Fjala "komb" përdoret për një grup njerëzish që jetojnë në të njëjtin vend, dhe të cilët janë bashkuar për shkak të organizimeve politike të përbashkëta."

Kohni i vë në pah edhe karakteristikat e nacionalizmit:27

"Bazat e nacionalizmit janë ndjenja e thellë për dashurinë ndaj atdheut dhe besnikëria absolute ndaj tij si dhe ndjenja për ta ndarë fatin e përbashkët me të, dhe e tërë kjo është më se e vërtetë atëherë kur besnikërinë ndaj atdheut nuk e kufizon asnjë faktor tjetër."

Enciklopedia amerikane, nacionalizmin e përkufizon si vijon:

"Besnikëria dhe dashuria për bashkimin kombëtar janë më të rëndësishmet se çdo dashuri tjetër që ka të bëjë me nacionalizmin. Karakteristikat tjera të nacionalizmit janë krenari e arritjeve të një populli, ato janë besim i thellë në veçoritë e po atij populli dhe në superioritetin e tij mbi popujt tjerë."28

Edhe Hayes (Hejzi) gjithashtu e përsërit të njëjtën gjë dhe shkruan:

"Bazat e nacionalizmit janë besnikëria dhe dashuria ndaj një grupi të brendshëm (të quajtur komb dhe atdhe)."29

Analiza e përkufizimeve të mësipërme, na i qartëson këto dy çështje:

A) Baza e nacionalizmit është në dhënien e autenticitetit ndaj territorit, gjakut apo ndaj gjuhës. Në vend që baza e unitetit të jetë besimi apo ideologjia, nacionalizmi atë e mbështet në gjuhën, 27 në territorin apo në racën. Atdheu dhe nacionalizmi bëhen boshti kryesor i patriotizmit. Duke iu përgjigjur pyetjes se cili është faktori kryesor që qëndron pas ndërtimit të identitetit të ndarë, shkolla e të menduarit nacionalist thotë kështu:

"Nuk është besimi ai që e dallon njërën qenie njerëzore nga tjetra, por këtë dallim e bën vendlindja, atdheu, gjuha dhe raca. Ata që gjenden brenda katër mureve të atdheut dhe të kombit, i përkasin atyre, kurse ata që janë jashtë këtyre, janë të huaj. Kritere të së drejtës dhe të padrejtës, të së mirës e të së keqes, të çdo gjëje, si dhe njësia matëse e vlerësimit të individit dhe sjelljes së tij në shoqëri, janë vetëm përshtatshmëria dhe interesat kombëtare". Sipas shkollës së të menduarit nacionalist, faktorët që qëndrojnë pas formimit janë të natyrës materiale, si për shembull kufijtë gjeografikë, gjuha, raca dhe organizatat politike. Në bazë të këtyre faktorëve, njerëzit e fitojnë ndjenjën sikur e ndajnë fatin e vetëm dhe të kaluarën e përbashkët.

B) Karakteristikë tjetër themelore e nacionalizmit është ajo se e tërë besnikëria është e përqëndruar në atdheun. Të gjitha besnikëritë tjera, siç janë besnikëria ndaj Zotit, fesë, besimit apo ideologjisë i nënshtrohen besnikërisë ndaj vendit dhe atdheut. Asnjë besnikëri tjetër nuk guxon ta kufizojë patriotizmin, ndërsa kur ndjenjat fetare bien në kundërshtim me ndjenjat patriotike, atëherë këto të fundit duhet të mbizotërojnë.

Ky është një parim të cilin asnjë nacionalist nuk mund ta injorojë. Njeriu jeton për vendin e vet dhe e jep edhe jetën e tij për të, gjë që nuk e bën për asgjë tjetër. Kjo është ajo dashuri ndaj nacionalizmit, e cila e drejton individin apo shoqërinë, këtë nuk e bën dashuria ndaj fesë apo ideologjisë. Qenia njerëzore krenohet me të arriturat kombëtare dhe ndihet e varur nga trashëgimia kulturore e saj, e jo nga historia e fesë apo e besimit të saj.

2. Nacionalizmi dhe Sekularizmi

Nga ajo që u tha më lartë, mund të thuhet se nacionalizmi është mjaft i afërt me sekularizmin, dhe atë nga pikëpamja e nevojës për ndarjen e pushtetit nga feja dhe të politikës nga besimi. Njëri nga parimet themelore të nacionalizmit është flakja e prangave fetare dhe pranimi i një rendi sekularist.

Njëra nga parullat kryesore të nacionalizmit egjiptian ishte: "Feja i përket Zotit (fjala është për veprimet personale të individëve dhe për përkushtimet) ndërsa atdheu është i lidhur për shoqërinë (për jetën shoqërore-politike). Sekularizmi nënkupton atë se feja është diçka subjektive dhe është e kufizuar vetëm në jetën private dhe personale të individit, dhe se ndjenjat dhe idetë fetare nuk duhet të ndërhyjnë në rrjedhat shoqërore- politike, të cilat i përkasin vetëm nacionalizmit. Pra, rrënjët shoqërore politike të fesë duhet të ndërpresin çdo lidhje me politikën.

Nacionalizmi shpie drejt në sekularizëm. Besimi se bashkimi kombëtar duhet të bazohet vetëm në vendin, racën apo në gjuhën e përbashkët, shtron domosdoshmërinë që feja të jetë larg politikës. Në këtë mënyrë, sekularizmi e shtron rrugën për dominimin e nacionalizmit, sepse duke u nisur nga pikëpamjet e kësaj shkolle të të menduarit, nuk është e mundur që feja dhe nacionalizmi njëkohësisht të sundojnë dhe aq më tepër, këtë ta bëjnë në të njëjtin vend.

Sekularizmi është vëlla binjak i nacionalizmit dhe e bën ndryshimin e kuptimit të pakicave. Në një qeveri të themeluar sipas parimeve fetare, ithtarët e besimeve dhe të mendimeve tjera konsiderohen si pakicë, mirëpo në nacionalizëm dhe sekularizëm pakicat janë vetëm pakica racore, politike apo rajonale.

Nacionalizmi pohon se besimet fetare i pengojnë unitetit kombëtar kurse pakicat fetare ndihen të tjetërsuara. E vetmja bazë e drejtë është kombësia gjeografike, racorë apo gjuhësore. Detyrë kryesore e çdonjërit është detyra patriotike të cilës i nënshtrohet edhe detyra fetare, e që kufizohet vetëm në besimin personal.

Detyrë patriotike e secilit është që për kombin dhe atdhenë të shërbejë dhe të luftojë gjer në fund si dhe të sakrifikojë çdo gjë, madje edhe fenë.28

30Referoju: "Mukaddematu-Liddirasetul-fikris-sijasi-el-Arabi", fq.101.

3. Bazat dhe karakteristikat tjera të shkollës së nacionalizmit

Nacionalizmi e konsideron sovranitetin si mjet për të mbrojtur vendin dhe qytetarët e tij, e jo për të përkrahur ndonjë ideologji apo sistem të veçantë.

Gjithashtu, edhe ekonomia mbështetet në interesat dhe mirëqenien kombëtare, e jo në atë që duhet të jetë e arsyeshme apo jo e arsyeshme. Arti, kultura, poezia dhe letërsia janë vetëm kuptime që e pikturojnë madhështinë dhe krenarinë kombëtare, që krijojnë solidaritet dhe i provokojnë ndjenjat racore.

Faktorët kryesorë të nacionalizmit që e drejtojnë jetën private dhe shoqërore, si dhe që i përcaktojnë rrethanat politike dhe intelektuale, janë kombi dhe atdheu. Sipas Ibën Haldunit, kombi është ai element që qëndron pas patriotizmit.

Disa nga karakteristikat tjera të nacionalizmit janë:

1) Besimi në atë se njeriu duhet ta mbrojë bashkatdhetarin nga i huaji, pa marrë parasysh se a është i huaji në të drejtë apo jo.

2) Lëvdimi dhe gati adhurimi i personaliteteve kombëtare dhe heronjve historikë të atdheut.

3) Ringjallja e traditave të së kaluarës, siç është për shembull idhujtaria e lashtë. Përkitazi me këtë, nacionalizmi gjithashtu mbështetet në mite dhe në zakone të lashta e të vdekura, siç është ceremoniali i së Martës së fundit të vitit.

Nacionalizmi egjiptian, përfaqësues më elokuent i të cilit ishte Taha Huseini, bëri çdo gjë për t'i ringjallur reliktet e civilizimit të vjetër të faraonëve. Nacionalisti i njohur egjiptian, Lutfi Sejjid, i këshillonte bashkatdhetarët e vet se duhet të kenë njohuri më të madhe për civilizimin e vjetër e të shkëlqyeshëm egjiptian, ngase vetëm në këtë mënyrë do të mund ta siguronin kontinuitetin e historisë së tyre.30

Në mënyrë të ngjashme, nacionalizmi iranian çdo herë është munduar që popullin iranian ta kthejë kah Kiri apo Dari, e jo kah Muhammedi s.a.v.

4) Tendenca për shtrembërimin e fakteve historike dhe për lavdërimin e një vendi, si dhe për shpikjen e rrëfimeve dhe krijimin e modeleve të ndryshme, vetëm e vetëm që të tregohet se kombi i dikujt është më i miri.

5) Ashtu sikundër ndodh me totemizmin e vjetër, edhe nacionalizmi i ka emblemat e posaçme, të cilave mundohet t'ua japë vetinë e shenjtërisë. Flamuri, stema dhe himni kombëtar konsiderohen të shenjta, dhe për çdonjërin prej tyre, qenia njerëzore e ka për detyra që të vetëflijohet.

ISLAMI DHE NACIONALIZMI - Shehid Dr. Muhammed Ali Nakavi

2009-11-12T21:40:00.002+01:00

Përgënjeshtrimi filozofik i nacionalizmit

1. Dallimi mes patriotizmit dhe nacionalizmit
Patriotizmi dhe nacionalizmi janë dy koncepte plotësisht të ndryshme, dallimi midis të cilëve ndonjëherë as që mund të kuptohet.
Patriotizmi është ndjenjë natyrore dhe instinktive e njeriut, kurse nacionalizmi nuk është ndjenjë por ai paraqet ideologji. I pari është sentimental, kurse i dyti është një pseudoreligjion, në të cilin mbështeten ndjenjat dhe instinktet patriotike.
Shkolla e mendimit nacionalist është ndërtuar mbi dy instinkte shtazarake të njeriut, të cilat ky i ka të përbashkëta edhe me krijesat tjera, e këto janë "instinkti i grupit" dhe "dashuria për shtëpinë". Nacionalizmi fillon me këto dy instinkte, e që më në fund të përfundojë në një pseudoreligjion, i cili shkakton që këto ndjenja të qeta të shndërrohen në një fanatizëm të rrezikshëm.

2. Nacionalizmi i mbështetur në instinktin shtazarak të njeriut
Ndjenja e grupit është një instinkt natyror i njeriut, dhe është e përbashkët edhe për shumë gjallesa tjera. Shtazët njëqelizore, milingonat dhe bletët jetojnë në grupe. Kur demat e egër e parandjejnë rrezikun, ata i shtyjnë lopët dhe viçat në mes të kopesë dhe të grumbulluar në trajtë rrethi, përgatiten për t'u mbrojtur. Kur kuajt e parandjejnë rrezikun, ata tubohen në rreth duke i afruar kokat e tyre kah qendra ndërsa këmbët e sprasme i lënë kah pjesa e jashtme e rrethit me qëllim që me to të mbrohen.1
Dashuria për "vendin" dhe "shtëpinë", që gjithashtu është një instinkt shtazarak, është e lindur edhe në vetë njeriun. Macet dhe qentë shumë i duan shtëpitë në të cilat jetojnë. Pëllumbi është shumë i lidhur për kotecin e tij, sepse kudo që të fluturojë, ai përsëri do të kthehet në të.
Kështu pra, ndjenja e grupit dhe dashuria ndaj vendit janë dy nga instinktet shtazarake të njeriut.

3. Cila është baza e bashkimit në grupe në shoqërinë njerëzore?
Gjatë tërë historisë, pra që kur njeriu filloi të largohet nga egërsia dhe t'i bëjë hapat e parë drejt civilizimit dhe jetës shoqërore, ai çdo herë ka qenë i preokupuar me kërkimin e themeleve mbi të cilët do të duhej ta ndërtojë jetën e vet; pra, a thua vallë atë ta ndërtojë në bazë të territorit, gjakut apo gjuhës, ose jetën e vet ta ndërtojë në bazë të idesë, besimit, meditimit apo intelektit. Kafshët, të cilat veprojnë vetëm në bazë të instinktit, jetën e tyre kolektive e bazojnë në gjakun apo në vendin ku jetojnë.
Që nga fillimi i historisë, çdo herë kanë ekzistuar dy vija paralele. Njëra linjë është e profetëve dhe religjioneve të mëdha, të cilat bashkimin e kanë mbështetur në bindjen dhe në besimin, ndërsa kulmin e arritën me paraqitjen e Islamit dhe me krijimin e popullit të bindjes të quajtur Ummeti Islamik. Linja tjetër është ajo e paganizmit dhe unitetin e saj e ka mbështetur në kufijtë gjeografikë, në ngjyrën, gjuhën, racën dhe në organizimin politik. Sistemi primitiv i totemizmit, sistemi fisnor, qytetërimet e lashta të Greqisë, të Romës, të Iranit dhe të Asirisë, unitetin e tyre e shihnin vetëm në faktorët e mesipërm.
Ajetet kur'anore këtë e quajnë linjë të shejtanit. Superioritetin e vet, shejtani e bazon në prejardhjen e tij nga zjarri, gjë që është ekuivalente me racën dhe gjakun; mirëpo, si bazë të privilegjit Ademi e merr vetëdijen dhe intelektin, dhe mu për këtë shkak atij i përulen melektë (engjëjt), e jo për shkak të racës apo të gjakut.

1. "Prejardhja e njeriut, fq. 14.

Imam Aliu a.s. mbi Ehlibejtin a.s.

2009-09-10T10:13:00.003+02:00

“… Asnjëri nga bashkësia e muslimanëve nuk mund të barazohet me pasardhësit e Pejgamberit. Kurrë nuk mund të barazohen me ta ai mbi të cilin shtrihet bekimi i tyre. Ata janë edhe themel i fesë dhe shtyllë e besimit (imanit). Vrapuesi që është larguar duhet t’u kthehet, kurse përcjellësi që u shkon pas duhet t’i arrijë. Ata posedojnë të gjitha cilësitë për të qenë udhëheqës. Porosia dhe trashëgimi janë në favor të tyre. Tani e drejta i është kthyer pronarit të saj dhe është orientuar nga esenca e kthimit.”

Mbi Shtëpinë Famëlartë dhe kundërshtarët e tij:
“Ai i cili posedon mendje të arsyeshme, shkon në drejtim të cakut të vet. Ai e njeh rrugën e vet të poshtërimit dhe famës. Ftuesi u ka ftuar. Bariu u ka ruajtur. Prandaj, përgjigjuni ftuesit dhe shkoni pas bariut.
Janë zhytur në oqeanet e ngatërrimit dhe janë qasur risive në vend të Kur’anit, gjersa besimtarët përmbyteshin, ndërsa të mashtuarit dhe gënjeshtarët flisnin.
Ne jemi veshje dhe shokë, ruajtës të thesarit dhe porta. Në shtëpi hyhet vetëm nëpër portat e tyre. Ai i cili hyn në to ndryshe dhe jo nëpër portë - quhet hajn.
Gjërat të çmueshme në Kur’an janë deklaruar mbi famën e tyre dhe ata thesaret e Mëshirbërësit. Kur flasin ata e thonë të vërtetën. Ndërkaq kur heshtin askush nuk flet. Le të jetë prijësi i sinqertë ndaj ithtarëve të tij, le ta ruajnë arsyeshmërinë e të gjykuarit, le të jetë prej atyre që i përkasin asaj bote, ngase prej saj ka ardhur dhe në të do të kthehet.
Nisma e veprimit të atij që shikon me zemër dhe vepron me sy, duhet filluar me vlerësimin a do të jetë ky veprim në dëm ose në dobi të tij. Nëse është në favor të tij, ai e vazhdon. Nëse është në dëm të tij, ai largohet nga ai. Ngase ai i cili vepron pa dije është i ngjashëm me ate që ecë pa rrugë. Dhe sa më tepër që shtëmënget nga rruga, aq më tepër largohet nga caku i vet. Ndërsa ai i cili vepron me dije është i ngjashëm me udhëtarin në rrugë të ndriçuar. Prandaj, ai i cili shikon le të mendojë a do të vazhdojë ose do të kthehet prapa.
Dije, se me të vërtetë çdo gjë e jashtme ka të brendshmen e ngjashme. Prandaj, për çka është e mirë e jashtmja e mirë është edhe e brendshmja. Kurse për çka është e keqe e jashtmja - e keqe është edhe e brendshmja. Pejgamberi i Vertetë - Selami i Allllahut qofshin mbi te dhe mbi familjen e tij! - ka thënë: “All-llahu mund ta çmojë njeriun, por ta urrejë veprën e tij, edhe mund ta çmojë veprën, por ta urrejë personalitetin e tij.” Dije se çdo vepër është si bima, ndërsa çdo bimë ka nevojë për ujë. Gjersa ujrat dallojnë njëri prej tjetrit. Andaj, nëse uji është më i mirë, i mirë është edhe rasati, dhe jep fryte të shijshme, kurse nëse uji është i keq, edhe rasati është i keq dhe frytet e tij do t’i ketë të idhëta.”

Përshkrimi i anëtarëve të familjes së Muhammedit s.a.v.s:

“Ata janë jeta e diturisë dhe vdekja e paditurisë. Mirësia e tij u tregon mbi diturinë e tyre, fizionomia e tyre mbi brendinë e tyre, ndërsa heshtja e tyre mbi urtinë e fjalëve të tyre. Ata nuk shkojnë kundër së Vërtetës, as kanë divergjenca lidhur me te; Janë mbështetje e Islamit dhe strehë e sigurisë. Me ta-së Vërtetës iu kthye pozita e saj, kurse gënjeshtra u dëbua nga vendqëndrimi i saj dhe gjuha e saj u këput në rrënjë. Ata fenë e kanë kuptuar me vëmendje dhe përkujdesje, e jo përmes ruajtjes dhe transmetimit, ngase vërtet ka shumë transmetues të diturisë, kurse pak ruajtës të saj.”

A mundet individi njëkohësisht të jetë musliman dhe nacionalist? - Dr. Ali Muhammed Nakavi

2009-08-18T21:38:00.002+02:00

Microsoft Word - Islami dhe NacionalizmiNacionalizmi dhe Islami janë dy ideologji të kundërta si dhe dy shkolla dhe ide të kundërta, me qëllime dhe programe të pavarura.

Për shkak të natyrës së tij, njeriu mund të ndjekë vetëm një ideologji dhe t'i përmbahet vetëm asaj. Në qoftë se njeriu beson se ai ka dy ideologji, atëherë njëra prej tyre do të jetë aktive dhe e gjallë kurse tjetra pasive dhe e vdekur. Nacionalisti gjerman nuk mund të jetë edhe i krishter i vërtetë, sepse nacionalizmi i tij është i gjallë dhe aktiv, kurse religjioni i tij është pasiv dhe i vdekur. Italiani nuk mundet të jetë njëkohësisht fashist i rryer dhe krishter i vërtetë.

Islami ka një ideologji të posaçme, kurse nacionalizmi ka një tjetër. Qenia njerëzore nuk mundet njëkohësisht të ndjekë dy ideologji të gjalla, përpos në rastin kur ato njëra-tjetrën e pëkrahin dhe e plotësojnë.

Dikujt mund t'i duket gjë e mirë që ta fshehë ideologjinë e tij apo të mos jetë i vetëdijshëm për të, duke mos ditur se a thua dominon patriotizmi i tij apo besimi i tij në fe. Nuk mund të thuhet se ai ka dy ideologji, meqë njëra prej tyre është aktive dhe e drejton sjelljen e tij. Në qoftë se nga personi, i cili mendon se nuk ka ideologji apo ka më shumë sosh, kërkohet të heqë dorë nga ato, atëherë do të vijë koha kur ai do të ndiejë se ideologjia të cilën ai e ka, është pjesë përbërëse e tij nga e cila s'mund të heqë dorë, dhe madje do të jetë i gatshëm që për të ta flijojë edhe jetën e vet. Kjo është ideologjia aktive dhe e gjallë e tij.

Tani duhet shikuar se a thua njeriu i atillë është i gatshëm që ta flijojë edhe jetën e vet për Islamin, për lirinë, demokracinë, për komunizmin apo për nacionalizmin. Ajo për të cilën ai është i gatshëm të bëjë çdo gjë është ideologjia e tij ndonëse nuk është i vetëdijshëm për të.

Vetëm dashuria për atë ideologji e determinon sjelljen, mënyrën dhe politikën e tij, kurse të gjitha ndjenjat tjera i nënshtrohen vetëm asaj.

Disa nacionalistë supozojnë se njëkohësisht mund ta ndjekin nacionalizmin edhe Islamin. Në mesin e tyre qenë Tahtavi dhe Mustafa Kamili nga Egjipti, Namik Kamili nga Turqia, Ebul Kelam Azodi dhe Husein Ahmed Medeni nga India, të cilët mendonin se njëkohësisht mund t'i ndjekin të dy ideologjitë, duke besuar se ato mund të jenë të pajtueshme me njëra-tjetrën. Ish-kryeministri i Irakut, Abdurrahman El-Bezzazi, në librin e tij "Islami dhe populli arab," pohon se njeriu mundet njëkohësisht të jetë musliman dhe nacionalist arab. Mirëpo këto të dyja janë të papajtueshme, andaj shmangia nga rruga e njërës nënkupton edhe largimin nga tjetra. Ujin nuk mund ta përziejnë me zjarrin.

"... a nuk ka ndër ju ndonjë njeri të mençur...?" (11:78)

Ne jemi muslimanë vetëm atëherë kur për të gjitha aspektet e jetës kemi vizion islamik. Por, në qoftë se pranojnë ndonjë vizion tjetër shoqëror ose politik, dhe nëse hudhin poshtë ndonjë pjesë të Islamit, atëherë si mund ta quajnë veten muslimanë?

"... A e besoni një pjesë të librit, e tjetrën e mohoni? Ç'mund të jetë ndëshkimi ndaj atij që punon ashtu prej jush, pos poshtërimi në jetën e kësaj bote, e në Ditën e gjykimit ata hidhen në dënimin më të ashpër..." (2:85)

Askush nuk mund të ndjekë një shkollë të huaj e të importuar dhe njëkohësisht të pohojë se është musliman. Ideja për "muslimanin nacionalist" është absurd, mu ashtu siç është ajo për "komunistin religjioz" për "kapitalistin marksist", për "paganin monoteist" apo për "nacionalistin internacionalist."

Ato janë të kundërta. Kur zgjerohet ideologjia islame, atëherë nacionalizmi shkatërrohet ndërsa kur rritet nacionalizmi, atëherë Islami asgjësohet. Njeriu nuk mund të qëndrojë mbi dy anije të cilat lundrojnë në kahe të kundërt. Për të pohuar një gjë të tillë, nevojitet që njeriu të jetë injorant, hipokrit dhe i paaftë për ta kuptuar natyrën e vërtetë të të dy shkollave.

Teoricieni i madh bashkëkohor i Islamit, Ikballi, duke iu drejtuar Mewlana Husein Ahmedit, dijetarit të mirënjohur dhe liderit nacionalist të Indisë, ka shkruar një poemë në të cilën thotë se ai, i cili bazë të unitetit e konsideron kombin dhe atdheun, nuk ka kurrfarë njohurie nga mësimet e të Dërguarit të Islamit. Njeriu duhet ta shporrë nacionalizmin dhe të gjithë "izmat" e importuar dhe t'i kthehet Islamit.

Në qoftë se këtë nuk mund ta bëjë dhe nëse i përzien të dyja, atëherë ai në fakt ka hequr dorë nga Islami dhe është bërë antiislamik. Islami paraqet një tërësi e cila ose duhet të pranohet e tillë ashtu si është, ose të flaket krejtësisht. Ne s'mund të jemi pjesërisht të kësaj dhe pjesërisht të asaj.

Ikballi në poemën e tij thotë:

"U deklarua njëherë në katedër

se kombi rrjedh nga atdheu.

Sa injorant është ai,

për rangun e Muhammedit nga Arabia.

Bashkohuni me Mustafanë

meqë ai është besimi i tërë.

Nëse nuk i bashkoheni atij,

atëherë ju jeni Ebu-Lehebë.

Ne duhet t'i thyejmë të gjithë idhujt e të gjitha zemrave, duke përfshirë këtu edhe racizmin dhe nacionalizmin, dhe ta njohim ideologjinë në të cilën besojnë të gjithë muslimanët monoteistë, kurse kriter të vetëm ta konsiderojmë vetëm Zotin, e jo vendin, gjakun apo gjuhën:

"Zoti ynë, ne dëgjuam një thirrës që ftonte për besim (e që thonte): Të besoni Zotin tuaj! E ne besuam! Zoti ynë, na i fal mëkatet tona, na i mbulo të metat tona dhe pas vdekjes na bashko me të mirët!" (3:193)

Detyrë e muslimanëve është lufta e paluhatshme kundër çdo shkolle dhe ideologjie tjetër, duke përfshirë këtu edhe nacionalizmin, komunizmin dhe liberalizmin. Ata duhet bërë këtë me të gjitha mjetet politike-intelektuale, dhe nuk duhet të ndalen derisa mësimi i Zotit xh.sh. të dominojë mbi jetën personale, sociale, politike, ekonomike, intelektuale dhe mbi jetën fetare të njeriut:

"Luftoni ata derisa të mos mbetet idhujtari (besimi i kotë), e i tërë adhurimi të bëhet vetëm për All-llahun..." (8:39)

Nacionalizmi dhe komunizmi në kurrfarë kuptimi nuk mund të jenë mjet për shërimin e shoqërive të sotme të sëmura e të pabaraspeshuara. Rrugëdalja e vetme është themelimi i një shoqërie monoteiste dhe krijimi i qenieve njerëzore me vizione botërore; kjo është e mundur vetëm nëpërmjet Kur'anit.

KONCEPTI ISLAM MBI FUQINË - Murteza Mutahhari

2009-07-31T09:25:00.004+02:00

Po mirë, çka thotë Islami në lidhje me këtë çështje? Logjika Islame, a e bën propagandën e fuqisë apo të dobësisë? Apo ndoshta të dyja nuk i pranon?
Para se të hyjmë në këtë analizë, të rikujtojmë edhe njëherë dallimin në mes të kuptimit të “fuqisë” së Niçes dhe “fuqisë” Islame. Nëse i afrohemi kuptimit të “fuqisë” në perspektivën Islame, do të vërejmë se Islami do ta pranojë fuqinë dhe do të anojë kah i fuqishmi, mirëpo nuk e pranon rrjetin e fuqisë të cilën e thur logjika e Niqes. Fuqia Islame në vete përmban të gjitha atributet e përkryerjes, të gjitha virtytet e larta njerëzore dhe është shumë më e lartë se “fuqia” e Niqes. Është një fuqi e tillë, që e bën të mundshme lindjen e fuqisë së dashurisë prej saj. Një fuqi e tillë, që prej saj shpërthen fuqia e mëshirës, bamirësisë, keqardhjes dhe mirësisë.
Sigurisht që Islami e miratin fuqinë dhe bën thirrje që myslimani të bëhet i fortë. Në lidhje me fuqinë ekzistojnë edhe rrëfime në Kuran dhe në hadithe. Të gjithë ata që e kanë analizuar me vëmendje Islamin, kanë vërejtur se asnjë fe tjetër nuk u bën më shumë thirrje për fuqi përfaqësuesve të saj, se sa që e bën Islami.
Vill (Will) Dorant në vëllimin e njëmbëdhjetë të veprës së tij “Historia e civilizimit” duke bërë fjalë për civilizimin Islam shkruan: “Asnjë fe tjetër përveç Islamit, nuk bën më shumë thirrje në përfitimin e fuqisë dhe forcës”. Në këtë aspekt, mund të përmendim edhe shumë shembuj tjerë.

Në Kuran, te sureja Merjem ku flitet për Hazreti Jahjën (a.s.) shkruan:
“...O Jahja! Pranoje librin me vendosmëri dhe fuqishëm” (Merjem, 12)

Në një ajet tjetër përkujtohet se besimtarët janë të tillë që nuk dinë çka është droja dhe janë njerëz të fortë që nuk kanë plogështi në zemrat e tyre.
“E sa pejgamberë pati që së bashku me të luftuan turma të mëdha besimtarësh dhe për atë që i goditi në rrugën e All-llahut, ata nuk u dobësuan dhe as nuk u përulën. All-llahu i do durimtarët...” (Al-i Imran, 146).

Në një ajet tjetër duke i përshkruar luftëtarët në rrugën e Allahut thuhet:
“All-llahu i do ata që luftojnë në rrugën e Tij, të rreshtuar si të jenë ndërtesë e fortifikuar.” (Saf, 4).

Dhe në një ajet tjetër duke i përshkruar sahabet e Hazreti Resulullahut (s.a.a.) thuhet:
“...e ata që janë me të (sahabët), janë të ashpër kundër jobesimtarëve, janë të mëshirshëm ndërmjet veti..” (Feth, 29).

Në Kuran ekzistojnë edhe shumë ajete ku lavdërohet fuqia, guximi dhe vendosmëria. Atributi (Sifati) i quajtur “Izzet” në Islam është shumë i lavdëruar dhe ka kuptimin e të bërit i fuqishëm dhe superior por në të njëjtën kohë, duke mos poshtëruar dhe nënçmuar njeriun. Myslimanëve u bëhet thirrje për zotërimin e këtij atributi. Shikoni se si në Kuran përshkruhet ndërsjellja reciproke kundrejt armikut:
“E ju përgatituni sa të keni mundësi force, (mjete luftarake), e kuaj të caktuar për betejë kundër atyre (që tradhtojnë) e me të, (me përgatitje), ta frikësoni armikun e All-llahut, armikun tuaj dhe të tjerët, të cilët ju nuk i dini (se kush janë), e All-llahu i di ata.” (Enfal, 60.)

“Dhe luftoni në rrugën e All-llahut kundër atyre që ju sulmojnë e mos e teproni se All-llahu nuk i do ata që e teprojnë (e fillojnë luftën)” (Bekara, 190).

Në ajetin e lartpërmendur na bëhet me dije se duke luftuar me armikun, të kemi gjithnjë parasysh drejtësinë dhe hakun. Për shembull, ju urdhërohet “për aq sa armiku të jetë në luftë me jush, për aq edhe ju mund ta luftoni atë”. Nëse armiku e braktis armën dhe thotë “u dorëzova”, atëherë mos e përdorni më armën kundër tij. Në të kundërtën do të jeni prej atyre që i kalojnë kufijtë e Allahut. Gjithashtu, Islami thotë: “Në luftë, mos i mbytni fëmijët, gratë dhe pleqtë, këta mos i sulmoni. Ata që largohen prej fushës së betejës mos i ngacmoni. Vetëm ata që luftojnë kundër jush, luftoni me gjithë forcën dhe fuqinë që zotëroni.
Në Kuran përmenden në shumë vende forca, fuqia dhe guximi dhe këto ajete na bëjnë të ditur për luftën dhe principet e Islamit në lidhje me luftën. Të përmendim edhe disa hadithe në lidhje me lavdërimin e fuqisë, forcës dhe guximit. Vetëm ta kemi ndërmend edhe këtë se, fuqia dhe forca të cilën e përmend Islami nuk kanë të bëjnë fare me fuqinë dhe forcën e Niqes. Qëllimet dhe kuptimet e tyre nuk kanë asgjë të përbashkët dhe përfundimet që lindin prej tyre nuk janë të njëjta. Fundja, Hazreti Resulullahu (s.a.a.) thotë: “Dy gjëra janë që nuk i kanë hije besimtarit:

1- Të mos jetë aq koprrac sa të thotë për paranë se është “gjithçka që zotëron”, dhe

2- Frika...Besimtari nuk është e mundur të bëhet frikacak, ai ka një fuqi me të cilën nuk i frikohet askujt përveç Allahut.

Në një lutje Hazreti Resulullahu (s.a.a.) na bën me dije për këtë: “O Allah! Në Ty mbështetem prej koprracisë dhe frikës prej të tjerëve”
Hazreti Aliu (a.s.) duke e përshkruar besimtarin thotë:
“Shpirti i besimtarit është më i fortë dhe më i durueshëm se graniti”.
Imam Xhafer Sadiku (a.s.) na këshillon:
“Allahu Teala ka lënë çdo gjë në dëshirën dhe zgjedhjen e besimtarit përveç një gjëje: Poshtërimin!”
Të mbyllësh sytë ndaj poshtërimit, të qenët i kënaqur me poshtërimin ose me fjalë tjera, të drejtën e përuljes ndaj poshtërimit nuk ia ka njohur besimtarit dhe asnjëherë nuk pranon që besimtari të përulet. Besimtari është gjithnjë i lartë dhe i qëndrueshëm. Nuk ka mundësi të poshtërohet dhe të bëhet objekt i përuljes, as ta pranojë përuljen. Besimtari është më i lartë se mali, më i lartë se maja e malit. Malin mund ta rrafshoni me lopatë, por prej shpirtit të besimtarit nuk mund të shkëputni asnjë pjesë të tij. Nuk gjendet një lopatë e tillë që të mund ta gërmojë shpirtin e besimtarit dhe pastaj ta përulë atë.
Imam Muhamed Bakir (a.s.) thotë: “Allahu i ka dhënë besimtarit tri cilësi:

1. Madhështi në këtë botë dhe në të ardhmen;

2. Shpëtim në këtë botë dhe në të ardhmen;

3. Në zemrat e të padrejtëve madhëri ndaj besimtarit.”

Pra, besimtari përmban një cilësi që e bën të padrejtin të ndiejë një frikë dhe shqetësim përpara dinjitetit të besimtarit. Ekziston një transmetim në lidhje me cilësinë e përpjekjes, përkushtimit dhe animit kah ana e drejtë. Këto cilësi janë në të vërtetë një forcë dhe një fuqi; e kundërta e kësaj, mosngritja e zërit kundrejt padrejtësisë dhe plogështia janë dobësi dhe pafuqi.
Hazreti Resulullahu (s.a.a) na këshillon: “Ibrahimi ishte një pejgamber i përkushtuar, përpiqej dhe gjithnjë anonte kah e vërteta dhe drejtësia. Ndërsa unë në këtë aspekt jam më i ngritur se ai... Allahu e poshtëroftë atë i cili nuk ofron mbështetje dhe nuk e merr nën mbrojtje një besimtar dhe mysliman në çfarëdo rasti dhe situate”
Në një hadith tjetër, Hazreti Resulullahu (s.a.a.) në lidhje me Sa’d-in thotë: “Sa’di është i përkushtuar dhe i qëndrueshëm, ndërsa unë jam më i përkushtuar dhe më i qëndrueshëm se ai....” Në një hadith tjetër thuhet: “Allahu është në anën e të drejtëve dhe gjithmonë i mbron ata”. Në lidhje me këtë ekzistojnë edhe shumë transmetime tjera.
Ikbali prej Pakistanit ka një thënie shumë të bukur që ia ka kushtuar Musolinit:
“Musolini ka thënë se ai që zotëron hekurin (e ka fjalën për fuqinë teknologjike), ai zotëron edhe bukën. Për këtë arsye, nëse dëshiron të kesh një copë bukë, bëhu zotërues i hekurit. Ose, me fjalë tjera Musolini ka dashur të thotë se nëse dëshiron të jetosh mirë, bëhu zotërues i fuqisë dhe i armës. Ndërsa, unë i them Musolinit se ka bukë ai që “vetë mund të bëhet hekur” e jo ai “që zotëron hekurin”!
Me të vërtetë një fjalë me vend. Ikbali flet për dëshirën e hekurt; për jetesë nevojitet fuqia e dëshirës dhe jo ajo e armës. Mbështetja e Musolinit është arma dhe fuqia materiale; sipas tij, kush i ka këto të dyja, ai ka edhe bukën. Ikbali duke u mbështetur në fuqinë shpirtërore thotë: “Esenca qëndron te shpirti i njeriut dhe dëshira e tij; kur të “hekurëzohet” njeriu, atëherë do të jetë zotërues i bukës”. Të përkujtojmë këtu edhe një herë thënien e Hazreti Aliut: “Shpirti i besimtarit është më i fortë se graniti”. Të njëjtën gjë e cek edhe Ikbali; jo mjetet materiale por veçoritë shpirtërore dhe besimi në Allahun janë ato që e përforcojnë njeriun.
Sipas të gjithë asaj që u tha më lart, vijmë në përfundim se Islami nuk e mban anën e dobësisë por të fuqisë dhe të qenët i fuqishëm. Islami kërkon nga njeriu që të përforcohet përmes vendosmërisë dhe dëshirës. Hazreti Aliu (a.s.) në Nehxh-ul Belaga shpesh na përkujton për forcimin e myslimanit. Në një shoqëri Islame, i dobëti dhe dobësia aspak nuk kanë hijeshi. Në lidhje me këtë të përmendim vetëm një pjesë të fjalimit të Hazreti Aliut (a.s.) që gjendet në Nehxh-ul Belaga: “Serioziteti, qëndrueshmëria dhe puna janë elemente për të arritur gjer te e drejta. Atij, ndaj të cilit është bërë padrejtësi nga ana e një të padrejti, nuk mund ta rikthejë të drejtën e tij pa u ngritur kundër të padrejtit, ose, thënë ndryshe, pa treguar mundim dhe përpjekje ndaj të padrejtit”.

A DUHET TË JEPET APO TË MERRET E DREJTA?
Në këtë pikë të temës është me rëndësi që të përkujtojmë një thënie të perëndimorëve “E drejta nuk jepet, ajo duhet të merret”. Kjo është një pyetje me rëndësi. E drejta a “jepet” apo duhet të “merret”? Njerëzit a i japin të drejtat e atyre që u takojnë me dëshirën dhe vlerësimin e tyre, apo ata që kanë të drejtë duhet ta kërkojnë atë prej atyre që e mbajnë të drejtën? Sipas një pikëpamjeje, e drejta nuk merret por jepet. Nëse dikush përvetëson të drejtën e ndokujt tjetër, ai atë duhet ta kthejë atij që i takon. Nëse e bën këtë, ai ka plotësuar detyrën e vet dhe ia ka kthyer të drejtën. Nëse nuk e bën këtë dhe të drejtën e tjetrit nuk ia kthen, atëherë në këtë situatë nuk kemi çka të bëjmë; zotëruesi i të drejtës nuk mund ta përvetësojë të drejtën e vet me forcë! Thjesht, e drejta nuk “merret” por “jepet”.
Ky është principi themelor i Krishterimit të ditëve të sotme. Krishterimi i thotë kështu zotëruesit të së drejtës: “Ne do të kërkojmë që e drejta jote të kthehet; do t’i themi atij “ktheja të drejtën”, këtë do ta kërkojmë dhe nëse ka nevojë edhe do ta lusim...Por, për ta përvetësuar atë mos gabo ta përdorësh dhunën! Kjo nuk përshtatet me nderin e humanizmit, nuk është një sjellje njerëzore dhe civilizuese ta përvetësosh të drejtën me dhunë, sepse e drejta nuk merret por jepet!”
Po pra, kjo është pikëpamja e Krishterimit!

Sipas disa të tjerëve, e drejta nuk jepet por merret, sepse ata thonë: “A është e mundur që vetvetiu ta kthejë të drejtën ai që njëherë veç e ka marrë atë?”
Sa i përket pikëpamjes Islame, e drejta “edhe merret edhe jepet”. Për të kërkuar të drejtën, njeriu duhet të mundohet dhe të luftojë në të dy frontet; ky është kuptimi i “kërkimit të së drejtës” sipas Islamit. Personi nuk duhet ta lë çështjen në ndërgjegjen e uzurpatorit, por edhe nuk duhet të largohet nga ai ndaj të cilit u është bërë padrejtësia. Islami ka edukatën dhe praktikën e vet autentike. Me këtë edukatë, Islami na mëson që të mos e cenojmë të drejtën e tjetrit; nëse veç e kemi bërë atë atëherë duhet ta kthejmë atë drejt atij që i takon. Myslimani edukohet duke e zhvilluar ndjenjën e animit kah drejtësia dhe e drejta. Por, edhe me këtë nuk kënaqet Myslimani edhe nuk përcaktohet me vënien e çështjes në ndërgjegjen e tij. Atij që i është marrë e drejta ia përkujton se duhet ta kërkojë atë dhe i thotë: “E drejta nuk jepet, por merret; dhe ti duhet të punosh në atë drejtim. Më shumë se kjo, nëse ka nevojë ngrite zërin, revoltohu ndaj atij që të ka uzurpuar të drejtën!”
Në letrën e famshme të Hazreti Aliut (a.s.) kushtuar Malik Eshterit, përmendet një hadith i bukur i Hazreti Resulullahut (s.a.a.):
“Paqja dhe shpëtimi qofshin mbi të dhe mbi pasardhësit e tij, kam dëgjuar këtë thënie prej Resulullahut edhe atë jo njëherë, por disa herë dhe në disa vende: Një popull nuk do ta arrijë shpëtimin dhe pastërtinë nëse nuk ngul këmbë dhe e kërkon të drejtën e të dobëtit, të cilit gjuha nuk i është e lidhur nyje dhe nuk belbëzon përpara të fuqishmit!”
Në këtë thënie kemi të bëjmë me një nuancë të sofistikuar: “të dobëtit, gjuha e të cilit nuk belbëzon dhe pa u frikësuar e kërkon të drejtën e vet”. Pra, këtu me të “dobëtin” nuk nënkuptohet njeriu i dobët por, këtu flitet për kërkimin e të drejtës pa u frikuar fare nga ai prej të cilit kërkohet e drejta - prej “të fortit”. Nëse njeriu i tillë nuk mund ta kërkojë në këtë mënyrë të drejtën e vet, atëherë për atë shoqëri thuhet se është e dobët, sa që nuk mund të thuhet për atë shoqëri – shoqëria Islame.
Çfarë ishin të parët tanë? Çfarë njerëz kanë qenë ata, të cilëve u kemi dhënë epitetin e “njeriut të lartësuar”? Çfarë ishte në të vërtetë Hazreti Resulullahu (s.a.a.) i cili ishte krijesa që ka arritur shkallën më të lartë të përkryerjes dhe krijesa më e lartësuar prej të gjitha krijesave? A nuk ishte fuqia, në aspektin fizik dhe shpirtëror, një prej karakteristikave esenciale të njeriut të pashoq dhe të krijesës më të lartësuar. Historia na tregon se ai ishte i fuqishëm në aspektin shpirtëror.

FUQIA SHPIRTËRORE DHE FIZIKE E HAZRETI RESULULLAHUT (S.A.A.)
Autori i librit “Muhamedi, i dërguari që duhet të njihet rishtazi” ka vërtetuar shumë bukur dy çështje të rëndësishme (ky libër është temë e kritikës, por tash nuk do të ndalemi këtu sepse autori është i huaj dhe nuk ka pasur rastin të njihet për së afërmi me burimet e sigurta Islame). E para prej tyre ishte se Hazreti Resulullahu (s.a.a) jetonte në një kohë, kur rrethanat shoqërore dhe politike ishin të tilla, sa që e bënin të humbte shpresën çdo njeri. Por, përkundër kësaj dhe situatës që mbretëronte në atë kohë, Hazreti Resulullahu (s.a.a) gjithnjë e mbante veten të fortë edhe pse situata nuk ofronte as gjasën më të vogël për arritjen e fitores. Vendosmëria e tij ishte e fortë sikur mali dhe asnjëherë bile nuk u lëkund prej vendit. Brenda këtyre 23 vjetëve fuqia shpirtërore e Hazreti Resulullahut (s.a.a.) me të vërtetë ishte lakmuese dhe me të vërtetë njeriu mbetet i çuditur duke lexuar shembujt në librat e historisë që kanë të bëjnë me këtë periudhë.
Një poet me emrin Hassan b. Sabit, që ka jetuar në kohën e Hazreti Resulullahut (s.a.a), e përshkruan në këtë mënyrë:
Përpjekje bënte, sa që madhështia e saj nuk kishte fund
Përpjekja më e vogël ishte më e madhe se koha.
Hazreti Resulullahu (s.a.a.) ishte i fortë edhe fizikisht. Ndërtimi i trupit të tij kishte konfiguracionin e një heroi dhe të një luftëtari. Ishte guximtar; as i hollë as i plotë. Trupin e kishte me muskuj dhe të ngurtë, ngjashëm me trupin e një sportisti. Hazreti Aliu (a.s.) e përshkruan trimërinë e Hazreti Resulullahut (s.a.a.) në këtë mënyrë: “Në kohërat e vështira ne kërkonim strehë te Resulullahu (s.a.a.)” .
Tetë vjet më parë shkova në haxh për herë të parë dhe në Mekke pashë një ëndërr të çuditshme. Në ëndërr e pashë Hazreti Resulullahun (s.a.a.) të kthyer me shpinë. Në ëndërr mu kujtua thënia e Hazreti Aliut “Në kohërat e vështira ne kërkonim strehë te Resulullahu (s.a.a.)” dhe aty e kuptova se nuk e kishte thënë atë fjalë ashtu thjesht, pa ndonjë arsye.
Hazreti Resulullahu (s.a.a.) ishte i fortë dhe guximtar dhe e lëvdonte fuqinë dhe guximin. Prej kësaj mund të nxjerrim përfundim se edhe Islami e lëvdon fuqinë dhe guximin, dhe e pranon si një vlerë njerëzore.
Në lidhje me këtë do të vazhdojmë edhe në ligjëratën e ardhshme, por vetëm të them edhe këtë shkurtimisht: “Fuqia në Islam pranohet si një prej “vlerave njerëzore”, sikur që ekzistojnë edhe vlerat tjera njerëzore ashtu edhe kjo është njëra prej tyre dhe me këtë nënkuptojmë që njeriu duhet të jetë përveç tjerash edhe i fortë në çdo pikëpamje. Përndryshe njeriu i përkryer Islam duhet që t’i përfshijë të gjitha këto vlera dhe dimensione në vetvete.
Ndërsa, zotëri Niqe shkoi dhe e zgjodhi mu këtë vlerë nga gjithë ato vlera dhe të gjitha tjerat i hodhi anash. Rezultati i kësaj, dihet.
Në mes të filozofisë së Niqes dhe asaj Islame ekziston ky dallim: Sipas Niqes, për njerëzinë ekziston vetëm një vlerë dhe ajo është fuqia. Të gjitha vlerat tjera janë flijuar për këtë vlerë të vetme. Islami nuk e pranon fuqinë si vlerë të vetme; për njeriun ekzistojnë edhe vlera shumë më të larta se kjo. Për Niqen “fuqia është çdo gjë” ndërsa për Islamin “fuqia është vetëm njëra prej vlerave”.

Vela havle vela kuvvete illa billah'il alijjil adhim.
(Nuk ka fuqi dhe forcë përveç Allahut më të Lartit dhe më të Madhit).

FATI DHE PROVIDENCA - Allame Tabatabai

2009-07-18T16:10:00.002+02:00

Ligji i shkakësisë sundon nëpër gjithë botën e ekzistencës pa ndonjë shmangie ose përjashtim. Sipas këtij ligji çdo dukuri në këtë botë për të ardhur në jetë varet nga shkaqet dhe kushtet të cilat e bëjnë realizimin e saj të mundshëm. Nëse të gjitha këto shkaqe, të cilat quhen shkak i plotë (shkak i mjaftueshëm dhe i domosdoshëm), vërtetësohen, ardhja në jetë e asaj dukurie, ose efekti i marrë me mend, bëhet i përcaktuar dhe i domosdoshëm. Dhe duke marrë me mend mungesën e të gjitha ose të disave nga këto shkaqe, vërtetësimi i dukurisë është i pamundshëm. Hulumtimi dhe analiza e kësaj teze do të na sqarojë këtë çështje.

1) Nëse e krahasojmë një dukuri (ose efekt) me shkakun e tërë, të plotë (ose të mjaftueshëm), dhe po ashtu me pjesët e shkakut të plotë, raporti i saj me shkakun e plotë mbështetet në domosdoshmëri në marrëdhënie plotësisht të përcaktuara. Po në këtë kohë raporti i saj me secilën pjesë të shkakut të plotë (që quhen shkaqe jo të plota ose të pjesërishme) është njëra nga mundësitë dhe mungesë e përcaktueshmërisë së plotë. Këto shkaqe sigurojnë efektin vetëm me mundësinë e ekzistencës, jo me domosdoshmërinë.
Bota e ekzistencës, në tërësinë e saj, pra, drejtohet me anë të domosdoshmërisë, sepse secila nga pjesët e saj ka një lidhje të domosdoshme me shkakun e saj të plotë, me vetë faktin që sillet në jetë. Struktura e saj përbëhet nga një sërë ngjarjesh të domosdoshme dhe të sigurta. Megjithatë, karakteri i domosdoshmërisë ruhet në pjesët e saj nëse secilën pjesë e konsiderojmë veç e veç dhe në vete, në dukuri të cilat lidhen me shkaqet e pjesërishme që janë ndryshe nga shkaqet e plota.
Kur'ani i Shenjtë në mësimet e tij e ka quajtur këtë sundim domosdoshmërish Fat Hyjnor (kada’), sepse kjo domosdoshmëri del nga ai burim i cili jep ekzistencë botës prandaj edhe urdhër (hukm) dhe “Dekretin Hyjnor” i cili është i sigurt dhe e pamundshme të mënjanohet ose të mos dëgjohet. Ai mbështetet në drejtësi dhe nuk pranon kurrfarë përjashtimesh ose dallimesh. Zoti i Plotfuqishëm thotë: “Vërtetësia e Tij është e gjithë krijim dhe urdhrim” (Kur'ani, VII, 54), dhe “Kur ai jep urdhër (kada) për një gjë , Ai vetëm i urdhëron asaj: Bëhu! dhe ajo bëhet” (Kur'ani, II, 117), dhe poashtu “(Kur) Allahu destinon nuk ka gjë që mund ta shtyjë atë destinim [hukm] (Kur'ani, XIII, 41).

2) Secila pjesë e shkakut siguron masën e duhur dhe “modelin” për efekt, kurse realizimi i efektit bëhet në përputhje me tërësinë e masave të caktuara për të nga shkaku i plotë. Për shembull, shkaqet që i bëjnë njeriut të mundshme frymëmarrjen nuk shkaktojnë frymëmarrje në kuptimin absolut dhe të pakushtëzuar; përkundrazi ato dërgojnë një sasi të caktuar të ajrit në gojë dhe në hundë përmes kanalit të frymëmarrjes deri në pjesën e mushkërive në kohë të caktuar dhe në formë të caktuar. Po kështu, shkaqet e vizionit të njeriut (duke përfshirë vetë njeriun) nuk sjellin në ekzistencë vizionin si të tillë pa kufizime ose kushte, por më tepër një vizion i cili, përmes mjeteve dhe organeve të siguruara, është i kufizuar dhe i matur për njerëzit nga çdo aspekt. Kjo e vërtetë gjendet pa përjashtim në të gjitha dukuritë e botës dhe në të gjitha ngjarjet që ndodhin në të.
Kur'ani i Shenjtë e ka quajtur këtë aspekt të së vërtetës “Providencë” (kader) dhe e ka lidhur me Zotin e Gjithfuqishëm i cili është zanafilla e krijimit, siç u tha: “Dhe nuk ka gjë tjetër pos ato Tonat dhe të gjitha tok. Dhe ne i dërgojmë ato poshtë vetëm në masë të caktuar [kader]” (Kur'ani, XV, 21).8
Në të njëjtën mënyrë që sipas Fatit Hyjnor është e domosdoshme dhe nuk mund të shmanget ekzistenca e çdo dukurie dhe ngjarjeje e cila shfaqet në rendin kozmik, po ashtu sipas Providencës çdo dukuri dhe ngjarje që shfaqet kurrë nuk do të tejkalohet ose nuk do të mbetet pa u kryer deri në shkallën më të vogël të masës të cilën ia ka siguruar Zoti.
Njeriu dhe vullneti i lirë
Veprimi të cilin njeriu e kryen është një nga dukuritë e botës së krijimit dhe paraqitja e tij varet plotësisht, si dukuritë e tjera të botës, nga shkaku i tij. Dhe meqenëse njeriu është pjesë e botës së krijimit dhe ka raport ontologjik me pjesët e tjera të kozmosit, nuk mund të pranojmë premisën se pjesët e tjera nuk duhet të kenë ndikim mbi veprimet e tij.
Për shembull, kur njeriu e merr një kafshore të bukës atij jo vetëm që i duhen instrumentet e tij, duart, dhëmbët, goja si dhe dija, fuqia dhe dëshira, por edhe ekzistimi i bukës në botën e jashtme, disponibiliteti i saj, mungesa e pengesave dhe kushte të tjera të kohës dhe të vendit. Po qe se ndonjëri nga këto shkaqe nuk vërtetësohet, veprimi nuk do të jetë i mundshëm. Në të kundërtën, me aktualizimin e të gjitha këtyre (shkaku i plotë) shfaqja e veprimit bëhet plotësisht e domosdoshme. Domosdoshmëria e veprimit në raport me të gjitha pjesët e shkakut të plotë nuk është kundërthënëse me mundësinë e raportit të veprimit sa i përket njeriut, i cili është një nga pjesët e shkakut të plotë. Njeriu ka mundësinë për dëshirë të lirë (ikhtijar) për ta kryer veprimin. Domosdoshmëria që ekziston në raportin midis veprimit dhe të gjitha pjesëve të shkakut nuk do të thotë se raporti i veprimit të disa pjesëve të shkakut, nga të cilat njeriu është njëri, duhet po ashtu të jetë ai i domosdoshmërisë dhe i përcaktueshmërisë.
Të kuptuarit e thjeshtë dhe të pamjaftueshëm i njeriut gjithashtu vërteton këtë pikëpamje, sepse ne i shohim njerëzit përmes natyrës dhe intelektit të tyre të dhënë nga Zoti që dallojnë midis gjërave të tilla si të ngrënit, të pirit, ardhja dhe shkuarja, nga një anë, dhe nga ana tjetër, gjëra të tilla si shëndeti dhe sëmundjet, pleqëria dhe rinia ose gjatësia e trupit. Grupi i parë, i cili lidhet drejtpërsëdrejti me dëshirën e njeriut, konsiderohet të kryhet sipas dëshirës së lirë të individit kështu që njerëzit i urdhërojnë
dhe i ndalojnë ato dhe i fajësojnë ose i dënojnë ata. Por kur merret parasysh grupi i dytë, njeriu nuk ka kurrfarë detyre dhe nuk është nën kurrfarë urdhri hyjnor sepse ai nuk mund të ushtrojë ndonjë zgjidhje të lirë me to.
Në fillim të Islamit ndër sunitët ishin dy shkolla që merreshin me aspektet teologjike të veprimit njerëzor. Një grup, duke përkrahur pikëpamjen se veprimi njerëzor është rezultat i vullnetit të pathyeshëm të Zotit, konsideron se njeriu është i përcaktuar për veprimet e tij, ndërsa vullneti i lirë i njeriut nuk ka asnjë vlerë dhe kuptim. Grupi tjetër besonte se njeriu është i pavarur në veprimet e tij, i cili nuk varet nga vullneti hyjnor dhe është jashtë komandës së Providencës (kader).
Por sipas udhëzimeve të familjes së Pejgamberit, të cilat po ashtu janë në përputhje me udhëzimet e drejtpërdrejta të Kur'anit, njeriu është i lirë (mukhtar) në veprimet e tij por jo i pavarur (mustakill). Përkundrazi, Zoti i Gjithëfuqishëm përmes vullnetit të lirë ka bërë veprën të vullnetshme. Sipas analizës sonë të mëhershme, Zoti i Lavdërishëm ka dëshiruar dhe bërë të domosdoshme veprën përmes të gjitha pjesëve të shkakut të plotë, nga të cilat një është vullneti dhe zgjedhja e lirë e njeriut. Si rezultat i llojit të këtillë të vullnetit hyjnor, veprimi është i domosdoshëm, por në të edhe njeriu ka vullnet të lirë, domethënë, veprimi është i domosdoshëm me respekt të gjitha pjesëve të shkakut të tij, dhe i mundshëm dhe i lirë në zgjedhje duke marrë parasysh njërën nga pjesët e tij që është njeriu. Imami i gjashtë - paqja qoftë mbi të - ka thënë: “Nuk është as përcaktimi as vullneti i lirë por diçka midis këtyre të dyjave.”
Imami i pestë dhe i gjashti kanë thënë: “Zoti e do krijesën e Tij aq shumë saqë ai nuk do ta detyrojë të bëjë mëkate dhe pastaj ta dënojë. Dhe Zoti është aq i fuqishëm saqë çdo gjë që Ai urdhëron ajo duhet të bëhet.” Imami i gjashtë po ashtu ka thënë: “Zoti është aq bujar sa Ai nuk ia bën njeriut të detyrueshme të bëjnë atë për të cilën nuk kanë fuqi. Ai është aq i fuqishëm saqë asgjë nuk del në jetë në mbretërinë e Tij të cilën Ai nuk e dëshiron.” (Ky është një aluzion për dy shkollat e parapërcaktimit dhe të vullnetit të lirë.) (Bihar al-anvar, vëll. III, ff. 5, 6, 15)

DISTANCA MES SHI’JAVE DHE IMAM ALIUT (A.S.) - Imam Khomeini

2009-07-07T13:26:00.004+02:00

Herë-herë mendoj se është ajo prirje që na bën të pretendojmë se ne jemi prej ndjekësve të këtij burri të madh. Mendimtarët, shkrimtarët dhe të gjithë ata që zotërojnë dije të shumta kanë konstatuar dimensionet e tij shpirtërore e lëndore, si edhe anë të tjera anë tij, gjithashtu ata kanë studiuar ato dimensionet me të cilat ai është zbukuruar qysh në vitet e deri në çastin kur ka rënë shehid dhe të gjitha këto ata i kanë parë me imtësi me qëllim që të bëhet sa më e qartë se si është e mundur të pretendojmë se jemi prej ndjekësve të atij burri të madh?
Të gjithë ne kemi detyrë, gjithashtu kanë detyrë edhe të gjithë ata që pretendojnë se janë pasues të Aliut, duke përjashtuar ata pak vetë që ishin në fillimet e Islamit, siç ishin imamët e udhëzuar, si është mundur për ne të demonstrojmë mangësinë tonë se jemi të pafuqishëm. Unë personalisht jam krejtësisht i pafuqishëm që në këtë kuvend të përmend qoftë edhe një dimension të vetëm të atij burri të madh. Por kjo me qëllim që të hapet rruga para atyre personaliteteve, të cilët dallohen për dituri të shumta dhe për anët e tyre shpirtërore , derisa para tyre hapet rruga, në të cilën ata të mendojnë e të studiojnë me imtësi e të shkoqisin gjendjen e tij dhe gjendjen tonë.

Në brendësi të dimensionit të diturive të tij, që hulumton mbi lutjet e Imam Aliut (a.s.) dhe shkoqit hollësitë e “Nehxhul-Belahag,” ai njeri di bazën mbi të cilën qëndron, domethënë se ky i madh ka kuptuar dituritë e Kuranit, gjithashtu edhe imamët e udhëzuar (paqja dhe shpëtimi qoftë mbi ta) të cilët i kanë mësuar të tjerëve atë dituri, në një kohë kur pretendimi për njohje të thella është bërë gjë e lehtë.
Për shembull njeriu shkruan një poezi, ose një roman pastaj pretendon se ai ka dije të shumta, vallë a ehte e lehtë arritja e këtij qëllimi të larte, në një kohë që nuk janë të pakët ata e kanë këtë pretendim, por në të vërtetësi qëndron realiteti i punë? Si ehte puna e bazuar në realitetin dhe që ne duam ta zbulojmë se ajo ehte e materializuar. Ne do t’i referohemi vetvetes dhe të shikojmë gjendjen tone me hollësi, kur jemi e si jemi, megjithëse kjo nuk do të mundësonte për ne të zbulojmë qoftë edhe për përgjasim të vetëm ndërmjet atij.
Njëra prej çështjeve të zakonshme në “Nehxhul-Belagah,” e cila gjithashtu është përmendur edhe në hadithe të shumta të transmetuara prej imamëve të tjerë, rezulton se është një pozitë e zakonshme, se nuk është pozitë e lartë, kur ai thotë se adhurimi është me tre shkallë:
E para: adhurimi i robie të frikësuar; e dyta: adhurimi a atyre që lakmojnë Xhenetin e të ngjashmit me te ta. Këto dy lloje adhurimi njeri është për punëtorët me mëditje dhe tjetri për robërit, kurse adhurimi i tretë, ndaj të cilit robi gjendet shumë larg, është adhurimi për dashurinë ndaj Allahut të lartësuar.
Imagjino sikur të na thuhej se ne të gjithë do të jemi të Xhenetit, se nuk do të hymë në zjarr dhe se portat e zjarrit për ne janë të mbyllura, vallë a do të kryenim ne më adhurim për Allahun në gjendje të tillë? Ose sikur i Larti të thoshte: më adhuroni vetëm Mua për hir të dashurisë që keni për Mua, a mendoni një dashuri të tillë në shpirtrat tuaj që u shtyn në adhurimin e Tij dhe nuk u shtyn frika, shpresa e shtytës të tjerë shpirtëror? Natyrisht që ne mund të pretendojmë, p.sh. që ti dhe unë jemi prej atyre që e dashurojmë Allahun, porse në të vërtetë ne nuk duam Allahun, sepse e gjithë dashuria që është tek ne, është dashuri për vetveten e të gjithë gjërat qe ne kemi, pra kjo dashuri është vetvetja dhe deri tani nuk kemi bërë qoftë edhe nja hap të vetëm për të dal prej vetvetes e prej gradëve shpirtërore; domethënë nuk kemi hedhur atë hapin e parë që na karakterizon se kemi lëvizur dhe se kjo lëvizje është zgjim, sepse ne akoma nuk jemi zgjuar, ndërkaq tek ne vazhdon të jetë kujdesi i natyrshëm për ruajtje, madje ai do të vazhdojë të mbetet tek ne deri në fund, përveç se të na përfshij Allahu me kujdesin e Tij.

Fatimeja (sa), gruaja e zgjedhur…

2009-06-13T09:44:00.004+02:00

Një grua, qetë e qetë ishte duke ecur neper rrugët e Medinës, rrobat e arnuara te saj ishin tregues te varfërisë. Ajo duke shpresuar ne ndihmën e te tjerëve, kalonte përmes shtëpive te Medinës. Por e pashpresë nga te gjitha anët arriti te shtëpia e profetit. Aty pa se ne shtëpinë e te dërguarit te Zotit ishin duke lëvizur shume gra. U habit, beri ca hapa përpara dhe pa se te gjithë po përgatiten për ceremoninë martesore te hazreti Fatimesë (sa) dhe Aliut (as). Si duket vajza e profetit pritet qe se bashku me një grup grash te shkojnë ne shtëpinë e Aliut. Gruaja e varfër qëndroi ne një skaj. Për një moment ajo harroji varfërinë dhe problemet, dhe buzëqeshi se bashku me pjesëmarrësit ne këtë gëzim. Ne këtë kohe Fatimja (sa) doli prej shtëpisë se profetit. Ne këtë çast gruaja e varfër pa dëshirën e vet beri ca hapa përpara. Nga afër e njohu fytyrën e ndritur te Fatimesë. Edhe shikimi i Fatimesë (sa), e vërejti atë. Gruaja u afrua dhe i dha Selam. Ajo kishte dëgjuar shume për mëshirën dhe faljen e Fatimesë, kishte dëgjuar se ajo nuk e le te pashpresë asnjë nevojtare. Gruaja e varfër kërkoi ndihme prej vajzës se profetit. Fatimja (sa) u ndal për një çast dhe shikoi këmishën e re qe e kishte veshur për dasme dhe pa hamendje u kthye ne shtëpi. Pjesëmarrësit u habiten nga sjellja e Fatimesë. Me pas Fatimja doli nga shtëpia me këmishën e re ne dore. Ajo me mëshire dhe butësi shkoi drejt gruas se varfër dhe ia fali këmishën. Kështu Fatimja shkoi ne shtëpinë e Aliut me rroba te thjeshta, por zemrën e kishte te mbushur terplote me kënaqësi. Ajo ishte e lumtur qe Zoti i plotfuqishëm edhe njëherë i mundësoi asaj qe te jete ne shërbim të robërve të Tij. Ishin duke kaluar 90 dite nga vdekja e Profetit dhe Fatimja (sa) e sëmurë ne shtrat ishte duke kaluar çastet e fundit te jetës. Pas Profetit, malli për babanë Fatimesë i kishte marr durimin. Ngjarjet qe ishin duke ndodhur pas vdekjes se profetit ishin shume te vështira për shpirtin e bute te Fatimesë (sa). Mirëpo premtimi i babait atë e qetësonte, atëherë kur profeti ne prag te vdekjes iu drejtua asaj: “Bija ime, pas meje ti do te jesh e para qe do te me bashkëngjitësh.” Ne çastet e fundit te jetës se Fatimesë s.a., Aliu a.s. se bashku me katër fëmijët qëndronin mbi kokën e saj. Aliu a.s. shikonte fytyrën e bashkëshortes dhe kujtonte jetën e shkurtër por tepër te begatshme. Atij ju kujtuan disa fjale te pejgamberit ku kishte thënë: “O Ali, Fatimja është fryti i zemrës sime. Betohem ne Zot,se Fatimja nuk me ka hidhëruar asnjëherë.” Koha kalonte me durim, qetësi dhe shume ngadalë. Kujtimi i çasteve te hidhura dhe atyre te lumtura te jetës se Fatimesë s.a. ishin shume te vështira dhe te renda për Aliun a.s. Ai kapi duart e nxehta te bashkëshortes se tij dhe kujtoi ditën kur ai i kishte thënë: “O i dashuri Ali, gjithmonë do te jem pranë teje. Ne qofte se, do te jesh i qete do te jetoj me ty, e nëse do te përballesh me vështirësi dhe probleme, edhe atëherë do te jem pranë teje”. Aliu mendoi ne vetvete se si Fatimja ne mënyrë te përkryere ka zbatuar thëniet e saj. Edhe fëmijët e hz. Fatimesë e shikonin nenën me sy te përlotur, duke kujtuar kujtimet për te. Zejnebja s.a. kishte pare se nena e saj, ne asnjë rast nuk kishte lënë pa përgjigje ndonjë nevojtare. Imam Hasani a.s. kujtoi lutjet e natës kur nena e tij zgjohej ne mesnate për te falur namaz, duke e lutur Zotin qe te gjithëve tu jep te mira. Ndërsa Imam Hysejni a.s. kishte vërejtur se si nena e tij me çiltërsi dhe sinqeritet udhëzonte njerëzit drejte se vërtetës. Aliu a.s. qete i pëshpëriti Fatimesë: “Oj Fatime, prania jote është ngushëllim për mua. Ti nuk me ke shqetësuar asnjëherë mua. Dhe sa here qe te shikoja harroja pikëllimet. Me te vërtetë ti je gruaja me e mire e Ymmeti Muhamedit. Fatimja a.s. hapi sytë. Hodhi një shikim plote mëshire drejte bashkëshortit dhe fëmijëve te saj. Sikur dëshironte qe burrit te saj t’ia përkujtonte këshillat e fundit. Qe te këtë kujdes ndaj fëmijëve dhe atë gjate natës dhe pazhurmë ta varrose larg syve te njerëzve. Ne këtë moment Fatimja s.a. nguli sytë drejte qiellit dhe tha: “Paqja qofte mbi Xhebrailin, mbi te dërguarin e Zotit, tani engjëjt e qiellit kane ardhur këtu dhe babai im thotë: “Bija ime shpejto drejte meje, ajo qe ke përpara teje për ty është me e mire.”, paqja qofte mbi ty o baba, dhe paqja qofte mbi premtimet tua te vërteta.” Ne këtë mënyrë Fatimja a.s. mbi krahët e engjëjve u nis drejte Krijuesit. Ne këtë çaste Aliun e lëshoi fuqia dhe me zë te drudhur tha: “Pas teje me nuk do te këtë mirësi ne bote dhe ne jetën e kësaj bote, dhe unë qaj për shkak te frikës se pas teje jeta ime do te jete e gjate.” Abdysselam Hashim Hafidh, shkrimtare dhe hulumtues synit ne Arabin Saudite, ne një libër ku flete mbi jetën e Profetit, ne lidhje me jetën e personalitetin e hz. Fatime Zehrasë s.a thotë: “Profeti i ka thënë vajzës se vet: ‘Oj Fatime me hidhërimin tënd hidhërohet edhe Zoti dhe me lumturinë edhe Zoti është i lumtur”. Fatimja ishte edukuar ne shkollën profetike dhe ishte njeriu me i afërt me Flamurtarin e tevhidit. Ajo është po ai person për te cilën Pejgamberi ka thënë: “Ne mesin e grave te botes, katër prej tyre janë me te mirat. Asija, bashkëshortja e Faraonit, Merjemi, vajza e Imranit, Hatixheja bija e Huvejlidit, dhe Fatimja, vajza e Muhamedit.” Fatimja s.a. qe ne fëmijëri shikim te thelle ndaj jetës. Selman Farisiu thotë: “Një dite e pashe Fatimenë te veshur me rroba te thjeshta dhe te lira, u habita dhe thashë me vete, vajzat e mbretërve te Iranit dhe mbretit te Romes rrinë ulur mbi ulëse te argjendit dhe veshin rroba te mëndafshta, ndërsa vajza e te dërguarit te Zoti vesh rroba te thjeshta. Pas pak kohesh dëgjova Fatimenë duke thënë: “Mua nuk me mashtrojnë bukuritë e kësaj bote dhe Zoti mirësitë e Tij për robërit e Tij te devotshëm i ka ruajtur për ne ditën e gjykimit. Fatimja s.a. duke shfrytëzuar mësimet hyjnore arriti ne pozita te larta shpirtërore. Qëllimi i saj ishte qe te bej hapa ne shërbim te se vërtetës dhe thoshte: “kënaqësia qe ndjej duke i shërbyer te vërtetës mua me ka larguar nga çdo dëshirë dhe nuk kërkoj gjë tjetër përpos qe vazhdimisht te shikoj bukuritë e Zotit te madhërishëm. Hz. Fatimja s.a. me gjithë pozitën e larte shpirtërore qe kishte, ajo rendësi te veçantë i kushtonte edhe jetës personale, shoqërore si dhe bashkëshortore si dhe edukimit te fëmijëve. Ajo me largpamësinë qe kishte, arriti te kuptoj pasojat e rrezikshme te kthimit ne periudhën e injorancës pas Profetit, dhe ne lidhje me këtë vazhdimisht u tërhiqte vërejtjen myslimaneve. Kjo grua ne te vërtetë ishte shembull i njeriut te përsosur dhe kishte një role aktive dhe tepër ndikues ne shoqërinë e asaj kohe. Ne një lutje te bukur te hz. Fatimesë lexojmë: “O Zot, me bën këtë bote te mire sepse jeta ime është lidhur me te, dhe me bën te mire edhe boten tjetër, sepse kthimi im edhe tek ajo.” Çastet me te mira dhe me te këndshme ne jetën e hz. Fatimesë kane qene ne kohen kur ajo i është falur me pastërti Zotit. Ne lidhje me këtë Profeti thotë: “ne kohen kur vajza ime qëndron ne mihrabin e lutjes ajo ndriçon engjëjt e qiellit, ashtu si dielli dhe yjet qe janë për banoret e kësaj toke.”

Poezia e zonjës palestineze kushtuar Imam Khomeinit r.a.

2009-06-04T15:42:00.003+02:00

MESAZHI I THEMELUESIT TË REPUBLIKËS ISLAME TË IRANIT DHE LIDERIT TË REVOLUCIONIT ISLAM IMAM KHOMEINIT DËRGUAR LIDERIT SOVJETIK MIHAIL GORBAÇOV

2009-06-04T00:59:00.006+02:00

Vijon teksti integral i mesazhit të Imam Khomeinit liderit sovjetik Gorbaçovit, i cili është botuar më 8 janar të vitit 1989:

Në emër të Allahut,
Të Gjithëmëshirshmit, Mëshirëplotit!

Ekselenca Juaj, zotëri Gorbaçov, kryetar i Presidiumit të Sovjetit Suprem të BRSS-së. U dëshiroj suksese dhe fat Juve dhe popullit sovjetik.
Duke marrë parasysh se ardhja Juaj në pushtet ka nxitur ndjenjën se Ekselenca Juaj është e gatshme të ndërrojë dhe transformoj politikën botërore, posaçërisht kur është në pyetje Bashkimi Sovjetik dhe trimëria dhe guximi Juaj në ballafaqimin me situatën reale në botë, do të mundet (shumë mirë) të jetë burim i transformimit dhe shkak i ndryshimeve në kushtet e tashme botërore, konsideroj se është e domosdoshme t’i përmendi disa çështje.
Madje edhe pse domeni i ideve dhe vendimeve Tuaja të reja do të mund të konsiderohej vetëm metodë e thjeshtë për zgjidhjen e problemeve partiake, kurse me këtë do të duhej të zgjidhë edhe disa nga problemet e popullit Tuaj, madje edhe në këtë përmasë, ajo trimëria ta ndërroni doktrinën e cila nj kohë e gjatë i ka kufizuar fëmijët revolucionarë të botës dhe i ka mbajtur pas perdes së hekurt, meriton lëvdatë.
Gjithsesi është e mundur që, për shkak të metodave jo përkatëse dhe gjesteve të gabueshme të ish personaliteteve komuniste, të cilat kanë pasur ndikim të fuqishëm në sferën e ekonomisë, do të tregohet se çka ka bërë ngashënjimi i Perëndimit. Mirëpo, gjendja e vërtetë e çështjeve qëndron në diç tjetër. Nëse tash do të përpiqeni që ta zgjidhni nyjën ekonomike të Gordit në socializëm dhe komunizëm, me atë që do kërkonit strehim në qendrën e kapitalizmit perëndimor, jo vetëm që nuk do t’i shëronit sëmundjet e shoqërisë suaj, por do të bënit situatën e atillë që të tjerët më vonë do të duhej t’i përmirësojnë gabimet tuaja. Sepse, nëse marksizmi dhe metodat ekonomike dhe shoqërore (të udhëhequra në mënyrën marksiste) sot kanë rënë në qorrsokak, bota perëndimore gjithashtu është ngatërruar në gjërat e njëjta, natyrisht por në mënyrë tjetër dhe për shkak problemeve tjera.
Ekselenca Juaj Gorbaçov! Duhet kthyer të vërtetës. Problemi më i madh i vendit Tuaj nuk është pyetja e pronësisë, ekonomisë dhe lirisë. Kjo është mungesa e besimit të vërtetë në Zotin – pikërisht ai problem i cili e ka shpjerë ose do ta shpjerë Perëndimin në panjerëzi dhe qorrsokak. Problemi Juaj është lufta e gjatë dhe e shterpë kundër Zotit – i cili është burim i të ekzistuarit dhe i kreativitetit.
Ekselenca Juaj Gorbaçov! Të gjithëve u është e qartë se në të ardhmen komunizmi do të duhet të kërkohej në muzetë politiko-historike të botës, sepse marksizmi nuk ofron zgjidhje për asnjë nevojë të njëmendët të njeriut. Kurse krejt për shkak të asaj se ai është doktrinë materialiste, kurse materializmi nuk mundet që njeriun ta nxjerrë nga kriza e shkaktuar me mungesën e fesë shpirtërore – çka është vuajtja më e madhe e shoqërisë njerëzore si në Perëndim ashtu edhe në Lindje.
Ekselenca Juaj Gorbaçov! Ju mbase krejtësisht në disa aspekte nuk ia keni kthyer shpinën marksizmit dhe mbase edhe më tej në intervista do të vazhdoni të deklaroni se besoni në të. Por ju personalisht e dini se ajo nuk është ashtu. Lideri kinez ia dha goditjen e parë komunizmit. Kurse ju ia keni dhënë të dytën – si duket vendimtare. Sot në botë nuk kemi asgjë që do të mund të quhej komunizëm. Do të Ju lutesha që mos të lejoni që të ju robërojë Perëndimi dhe Lindja në të shpartalluarit e iluzioneve marksiste. Shpreso se do të keni nderin që t’i mënjanoni edhe shtresat e fundit dekadente të aberracionit shtatëdhjetëvjeçarë të komunizmit botëror nga sipërfaqja e tokës dhe historisë suaj. Sot, ato pushtete të cilat e ndjekin timin e njëjtë sikur edhe ju, zemrat e të cilëve rrahin për atdhetë e tyre dhe popullin, më nuk janë të gatshme që të përdorin mënyra të padukshme dhe evidente që ta dëshmojnë suksesin e komunizmit për shpartallimin e të cilit kanë dëgjuar madje edhe fëmijët e tyre.
Zotëri Gorbaçov! Kur nga minaret e xhamive në disa nga republikat tuaja dëgjohej thërritma: Allahu është më i Madhi (Allahu Ekber) dhe pohimi i profetësisë se të Dërguarit të Fundit (selami i Allahut qoftë mbi të), lotët e gëzimit shkëlqyen në sytë e të gjithë atyre të cilët e përkrahin islamin Muhamedan...
Së këndejmi, konsideroj se është e domosdoshme të Ju përkujtoj që edhe një herë ta shqyrtoni botëkuptimin materialist dhe teistik mbi botën. Në botëkuptimet e tyre mbi botën, materialistët janë të mendimit de shqisat janë kriter i diturisë duke konsideruar se e tërë ajo që është e prekshme është jashtë fushës së shkencës. Sipas tyre, ekzistimi i barabartë me materien, deri sa çdo gjë është jo-materie në të vërtetë nuk ekziston. Është e domosdoshme ajo që ata e konsiderojnë se është botë e paprekur, sikur është ekzistimi i Zotit të Lartësuar, Shpallja, pejgamberia dhe ringjallja, është imagjinare. Derisa pikëpamja teshtike mbi botën nënkupton që edhe shqisat edhe arsyeja janë kritere të diturisë. Çdo gjë që është racionale është në suaza të fushës së shkencës edhe pse është e paprekur. Prandaj, ekzistimi i aspektit edhe subjektiv edhe objektiv dhe çdo gjë që është jo-materiale mund të ekzistojë. Ashtu që materia varet nga mendja po ashtu edhe dituria shqisore varet nga dija subjektive...
Nuk kam pasur për qëllim që t’ju lodh me gjarpërimet filozofike, veçanërisht me at islame. Është e mjaftueshme nëse përmendet një apo dy shembuj, të cilët do ishin të dobishëm edhe për politikanët...
Është evidente se materia dhe gjëja – çfarë do të jetë ajo, nuk është e vetëdijshme për vetveten... Ne qartë mund të shohim se njerëzit dhe kafshët janë të vetëdijshëm për mbarë atë çka i rrethon. Ata dinë ku gjenden dhe ç’po ndodh përreth... Prandaj, ekziston diç te njerëzit dhe kafshët që është sipër materies dhe që është e ndarë nga bota e materies, çka nuk vdes pas zhdukjes së realitetit...
Sipas natyrës, njerëzit synojnë kah të gjitha llojet e lartë madhërive dhe jeni të vetëdijshëm se njeriu dëshiron të jetë pushteti absolut i botës... Për këtë shkak duhet medoemos të ekzistojë edhe pushteti absolut edhe dija absolute... kurse ky është Zoti i madhëruar...
Nëse ekselenca Juaj dëshiron t’i hulumtojë këto fusha mund t’u jepni instruksione hulumtuesve që të thirren në veprat e Farabiut dhe Ebu Ali Sinait... ...në ‘Ma’ash filozofinë, që të bëhet e qartë se ligji i shkaqeve dhe pasojave, në të cilën mbështetet dituria komplete, është logjik e jo subjektiv. Gjithashtu, edhe të kuptuarit e domethënies themelore edhe të ligjeve të përgjithshme, në të cilën mbështetet arsyeja e tërësishme, po ashtu është logjike e jo subjektive.
Gjithashtu mund të kërkohen veprat e Suhraverdit mbi filozofinë iluministe (ishrak) e cila do t’ju sqaroj se materies dhe çdo gjëje tjetër materiale i nevojitet drita e zemrës pa ndjeshmëri. Edhe dija e njeriut mbi të vërtetën e tij gjithashtu është pa fenomen subjektiv. Thuajuni intelektualëve tuaj që t’i drejtohen filozofisë së lartë të Sadrullah Montealehinit që të bëhet e qartë se e vërteta e shkencës është e ndarë nga materia dhe nuk i nënshtrohet rregullave të cilat zotërojnë me materien...
Nuk i kam përmendur veprat e dijetarëve islam. Nëse ju interesojnë qëndrimet e Muhjiddin Arabiut mund të na dërgoni disa ekspert tuajit të vijnë në Qom (Kum) që pas disa vitesh – duke u mbështetur në Zotin – ta mësojnë thellësinë e dijes...
Ekselenca Juaj Gorbaçov! ...do t’ju lutesha të filloni seriozisht të hulumtoni Islamin... ...Jo për arsye që i nevojiteni Islamit dhe myslimanëve, por për shkak të vlerave të lartësuara dhe universale të Islamit të cila mund të jenë burim i ngushëllimit dhe shpëtimit e të gjithë popujve në zgjidhjen e problemeve thelbësore të njerëzisë.
Shikimi serioz në Islam, përgjithmonë mund t’ju shpëtojë nga problemi afganistanez dhe të tjera të ngjashme përgjatë botës. Ne konsiderojmë se të gjithë myslimanët e botës janë të njëjtë sikur edhe myslimanët në vendin tonë. Fati i tyre është edhe fati ynë.
Me liritë relative të ceremonive fetare në disa republika sovjetike, keni treguar se më nuk mendoni se religjioni është opium.
Po, ai religjion i cili pasurinë material dhe shpirtërore të vendeve islame dhe jo-islame e vë në disponim të superfuqive dhe të fuqishmëve tjerë dhe i cili zëshëm ia përsërit popullit se religjioni është i ndarë nga politika – ky religjion është opium për shoqërinë. Por ky nuk është religjion i mirëfilltë. Religjionin e këtillë populli e quan “religjion amerikan...”
Në përmbyllje, do të dëshiroj që në mënyrë eksplicite të deklaroj se Republika Islame e Iranit, si baza më e madhe dhe më e fuqishme e botës islame me lehtësi mund ta komentoj mungesën e fesë në sistemin tuaj. Vendi ynë – sikur edhe deri tash – beson në marrëdhënie të mira fqinjësore dhe bilaterale dhe i respekton ato...

Përkthimi: Nexhat Ibrahimi

AI VRENJTI - Kurani Sure 80 - 'Abese

2009-06-03T00:52:00.006+02:00

1. Ai vrenjti (fytyrën) dhe u kthye.

2. Ngase atij i erdhi i verbëri.

3. E ku mund ta dish ti, ndoshta ai do të pastrohet.

4. Apo do të këshillohet dhe këshilla do t'i bëjë dobi!

5. E ai që nuk ndien nevojë (për Zotin) pse ka pasuri,

6. Ti atij i vë veshin (i drejtohesh)!

7. Po ti nuk ke përgjegjësi, pse ai nuk pastrohet.

8. Ndërsa ai që nxiton dhe vjen te ti,

9. Dhe meqë ai frikësohet,

10. E ti nuk e zë asgjë (dhe nuk ia vë veshin fjalës së tij),

11. Jo ashtu! Në të vërtetë këto janë këshilla.

(Kurani, ‘Abese 80:1-11)

Arsyeja për shpalljen e ajetit të lartpërmendur e sures ‘Abese është një ngjarje e vërtetë.

Në një rast i dërguari, fliste dhe këshillonte disa të pasur nga fiset Kurejshite të Emevitëve, e në mesin e tyre ishte edhe Osman Ibn Affan (i cili më vonë bëhet kalifi i tretë).

Derisa i dërguari (s) u fliste, Abdullah Ibn Umm Maktoom i cili ishte ashab i të dërguarit (s) dhe që ishte i verbër u afrua. I dërguari i Zotit (s) me kënaqësi e pranoi duke i treguar respekt dhe u ul afër tij.

Pasi që u ul, Abdullah Ibn Maktoom ia bëri pyetjen e vet të dërguarit. Mirëpo, i dërguari pyetjes së tij menjëherë nuk i përgjigjet, për arsye se ende nuk kishte mbaruar bisedën me Kurejshit.

Pasi që Abdullahu ka qenë i vobektë dhe i verbër, udhëheqësit e fiseve Kurejshite atë e kanë shikuar me nënçmim, duke mos arsyetuar gëzimin dhe nderin që ia tregoi i dërguari i Zotit (s).

Atyre s’u pëlqeu se i verbëri është në mesin e tyre, si dhe për bisedën të cilën ua ndërpreu. Njëri nga të pasurit emevit (Osman Ibn Affani) u vrenjt në Abdullahun dhe i ktheu shpinën.

Kjo sjellje e udhëheqësit të fisit të Kurejshive nuk i pëlqeu Allahut, dhe për këtë arsye në të njëjtën kohë nëpërmjet engjëllit Xhibrilit a.s u shpall surja ‘Abese.

Kjo sure lartëson pozitën e Abdullahut edhe pse është i vobektë dhe i verbër.

Në 4 ajetet e para, Allahu shpall mospëlqimin kundrejt sjelljes së udhëheqësit të fisit të Kurejshit.

Në ajetet që më pas vijojnë Allahu “përkujton” të dërguarin e tij se këshillimi dhe thirrja e jobesimtarëve në islam nuk është e domosdoshme (e veçanërisht nëse jobesimtari nuk dëshiron të beson dhe pastron veten nga nënçmimi i besimtarëve për shkak të gjendjes së tyre të vështirë ekonomike ose shëndetësore) ngase në këtë mënyrë i dërguari (s) do të ketë më shumë kohë për përkujdesjen ndaj të tjerëve të cilët dëshirojnë të pastrohen dhe besojnë.

Disa interpretues synij të Kuranit dëshirojnë të barazojnë të dërguarin (s), me ato që kanë moral nën mesataren, duke e akuzuar për këtë fyerje të Abdullahut, madje duke tentuar të paraqesin të dërguarin (s) si njeri që nuk ka karakter të pastër dhe sjellje të mirë.

E vërteta është se ai që e fyeji në atë mënyrë të verbrin, vërtet është i pasuri nga fisi Emevij, i cili në atë kohë nuk ka qenë mysliman, por më vonë bëhet mysliman dhe është njëri nga ashabët e të dërguarit të Zotit (bëhet fjalë për Osmanin).

Për të pastruar turpin për sjelljen e keqe të Osmanit disa shpejtojnë të akuzojnë të dërguarin (s) për atë sjellje duke nënçmuar të dërguarin e për të mbrojtur Osmanin.

Shtrembërimi i kësaj ngjarjeje ka ndodhur në kohën e sundimit të emevitëve nëpërmes hadiseve të paguar.

E njohur është se emevitët kanë qenë armiqtë më të pasionuar të Familjes së shenjtë të dërguarit (s) dhe po ashtu të islamit. Prandaj nuk u ka pëlqyer që njëri nga udhëheqësit e tyre (Osmani) të jetë i qortuar në Kuran; nga ky shkak Alimët që punuan për emevitët ishin të detyruar të shkruajnë se ky ajet është dërguar për të qortuar të dërguarin (s) e jo Osmanin.Ashtu me gënjeshtra mbronin nderin e Osmanit me qëllimin e nënçmimit të më të zgjedhurit nga të dërguarit (s).

Këtu do të prezantojmë mendimet e disa komentuesve të tillë synij:
Është thënë se ky ajet është shpallur për shkak të Abdullah Ibn Maktoom, e ai është Abdullah Ibn Shreeh Ibn Malij Ibn Rabia al-Fihri nga (fisi) Bani Amir Ibn Louay.Ai erdhi deri te i dërguari derisa mundoheshe që të fus në islam Utbah Ibn Rabi-ah, Abu Jahl Ibn Husamin, Al-Abbas Ibn Abb Al-Muttalib,Ubay dhe Umayyah bijtë e Khalafes.I verbëri tha: O i dërguar i Allahut lexomë diçka, dhe mësomë nga ajo që ty Allahu të mësoi. Ai vazhdoi me atë pyetje duke e përsëritur disa herë, duke mos ditur se i dërguari (s) ishte i zënë duke këshilluar të tjerët, derisa në fytyrë nuk u paraqit urrejtja tek i dërguari i Allahut (s) për shkak të ndërprerjeve të shpeshta.
I dërguari (s) në vete mendoi se këto të mëdhenj do të mendojnë se ata që i shkojnë pas janë vetëm robër dhe të verbër, prandaj ktheu fytyrën nga ai, duke ua drejtuar atyre të cilëve u fliste. Në atë kohë ajetet u shpallën.Pas saj i dërguari gjithnjë ka qenë i sjellshëm dhe i dashur me të, dhe kur do ta shihte ai do të thoshte: ‘mirë se vjen ai me të cilin Zoti më nënçmoi mua.’Ai kishte shprehi ta pyes a i duhet diçka, dhe e ka lënë si përfaqësues të vetin në Medine dy herë në kohën e luftërave.

Komentuesit Synij të lartpërmendur me dallime të vogla gjenden në (al-Durr al-Manthoor) nga al-Suyuti.

Abul Ala Maududi është një tjetër komentues i Kuranit por me shikime më moderne. Këtu është komentimi i tij i ajetit 80:17- “Qoftë mallkuar, njeriu...“

Këtu është treguar pakënaqësia kundrejt jobesimtarëve të cilët në fillim ishin indiferent ndaj porosisë së vërtetë,
Para saj, në fillim të sures deri te ajeti numër 16 edhe pse ajo duket se i dedikohet të dërguarit (s), ajo në të vërtetë u dedikohet jobesimtarëve.

Burimet synite
Komenti i Kuranit nga Abdul Alla Maududi, fq,1005komentim i ajeti 80-17 (Islamic Publications Lahore)

Faktet tregojnë se Kurani nuk jep asnjë dëshmi se personi që iu vrenjt të verbrit ishte i dërguari (s), as edhe në ajete emërohet ai për të cilin duhet të jetë.

Në ajetet e lartpërmendura të Kuranit Allahu nuk përmend të dërguarin (s) as me emër as me titull (as me – O Muhamed, as me - o i dërguari e as me – o profet).

Përveç kësaj, përemri që ekziston prej (Ai) në dy ajetet e para ndërrohet në (Ti) në ajetet e mëvonshme.

Allahu nuk thotë: “Ti u vrenjte dhe u ktheve.” por Allahu plotfuqishëm thotë:

80:01 Ai vrenjti (fytyrën) dhe u kthye.

80:02 Ngase atij i erdhi i verbëri

80:03 E ku mund ta dish ti, ndoshta ai do të pastrohet.

Nëse paramendojmë se përemri “ti” në ajetin e tretë i dedikohet të dërguarit, atëherë përsëri nga tre ajetet e lartpërmendur del se përemri “Ai” (Ai i cili u vrenjt) dhe përemri “ti” u dedikohen dy personave të ndryshëm.

Ajete 5-6 japin mbështetje asaj se personi nga ajet i parë nuk është i dërguari (s).

80-5 E ai që nuk ndien nevojë (për Zotin) pse ka pasuri,
80-6 Ti atij i vë veshin (i drejtohesh)!

Në këtë mënyrë ai që u vrenjt është dikush tjetër dhe jo i dërguari nga shkaku i përdorimit të ndryshëm të përemrave “Ai” dhe “Ti.”

Në ajetin 80:6 Allahu duke iu drejtuar të dërguarit të vet se këshillat që ua jep anëtarëve të fiseve arrogante të Kurejshive (të cilët të verbrin me inatosje e shikojnë) nuk është detyrim që duhet ti jepet përparësi përpara të verbrit, edhe pse i verbëri erdhi më vonë.

Arsye e kësaj është madje se nuk është faji i të dërguarit në këshillimin e tij ku ai nuk arrin të bindë atë që nuk do të pastrohet (besojë) por në faktin se i njëjti vrenjtet ndaj besimtarëve.

Përveç asaj “e vrenjturit” nuk ka qenë në frymën e sjelljes dhe karakterit e të dërguarit (s) bile edhe kundër armiqve të dukshëm.

Të pyetemi a është e mundur që i dërguari i Zotit (s) i cili është dërguar si mëshirues i njerëzimit, të jetë aq i pamëshirshëm, ku edhe as një besimtar mesatar nuk do të sillej ashtu? Thëniet e tilla do të ishin në kundërshtim me këshillat e lartësuara dhe etikën e të dërguarit të ndershëm për të cilën Allahu na thotë:

Vërtet, ti je në një shkallë të lartë morali! (Kurani, 68-4)

Njeriu i vrenjtët dhe i cili i kritikon të tjerët nuk meriton kësi komplimentesh.

E dimë se surja 68 (Al-Qalam) është shpallur para sures 80 (‘Abese).
Sura 68 ka qenë e shpallur menjëherë pas sures 96 (Iqra’ –suret e parë të shpallur).

Si mund të kuptohet se Allahu duke i dërguar njerëzimit njërin nga të dërguarit më të mëdhenj dhe të deklarojë se është njeriu i qenies më të bukur dhe me moral të lartë, e pastaj atë ta mohon dhe të fillojë ta kritikojë duke dyshuar në ndikimin e tij moral.

I plotfuqishmi gjithashtu ka thënë:
Dhe tërhiqju vërejtjen farefisit tënd më të afërt.

E të jeshë i butë ndaj besimtarëve që të pranuan ty. (Kurani, 26:214-215)

Mirë është e ditur se këto ajete janë nga periudha e hershme të botuara në Mekë
Gati të njëjtat fjalë mund ti gjejmë në fund të ajetit 15:88
„...e ti (Muhammed) sillu me njerëzishmëri.“ (Kurani, 15-88)

Allahu famëlartë gjithashtu ka thënë:

Publiko haptas atë për të cilën urdhërohesh, e hiqu idhujtarëve (Kuran 15-94)

Ky ajet që dimë se është shpallur në kohën “thirrjes së hapur në islam” (mbas periudhës të fshehtë të thirrjes) i është urdhëruar të dërguarit të largohet nga jobesimtarët.

Si mund të kuptohet se më i sjellshmi më i dashuri i dërguar edhe pse ka pasur urdhra të gabojë në atë rrugë?

Komentuesi i Kuranit nga shkolla e Ehlibejtit pajtohet se pyetja që bëhet në ajetin e tretë dhe të katërt të sures ‘Abese, dhe ku flet personi në mënyrë indirekte se a do ti sjelli dobi ose jo biseda e Abdullahut me të dërguarin, është paragjykim i dikujt në mendimet e tij që ende nuk ka pranuar islamin, dhe që nuk ka kuptuar dhe nuk ka menduar në frymën islamike.

Ky paragjykim asnjëherë nuk mund të jetë në mendimet e të dërguarit (s) i cili ishte i dërguar të zgjerojë besimin te të gjithë njerëzit,pa dallim nga pozita që ka populli në jetë.

Në bazë të kësaj, komentuesi i shkollës i Ehlul-Bejtti përfundon se fjala “ti” në ajetin e tretë nuk i dedikohet të dërguarit (s) por ndonjërit nga të pranishmit e fiseve Emevit. Asnjëri nga katër ajetet e sures ‘Abese (80:1-4) nuk i dedikohen të dërguarit (s), por nga i katërti ajet fjalët i dedikohen atij.

Ato që njohin gjuhën kuranore dhe që lexojnë Kuranin origjinal në gjuhën arabe janë të ndërgjegjshëm se kalimi prej vetës së parë dytë dhe tretë në stilin kuranor. Allahu në shumë ajete të Kuranit shpesh ndërron emërimin dhe nuk është lehtë të zbërthesh se për cilin mendohet, nëse atij që i drejtohet nuk është i emëruar.

Prandaj i dërguari na urdhëron ti drejtohemi Ehlibejtit për të komentuar mirë ajetet kuranore se ato janë mirë në shkencë të udhëzuar (Kuran 3-7) dhe janë të pastër dhe mund të prekin kuptimin e Kuranit (shiko Kuranin, 56-79)

Imam Xhafer Sadiku ka thënë:
Ajo është botuar për shkak të njeriut nga fisi Emevit i cili ishte në prezencën e të dërguarit të Zotit, atëherë kur erdhi Ibn Umm-Maktoom, ai e shikoi me ironi dhe u vrenjt, dhe i shpëtoi duke kthyer fytyrën nga ai. Atëherë është botuar ajo që Allahu ka thënë në gjykimin e kësaj sjelljeje.

Po ashtu potencohet se Imam Sadiku ka thënë:
Kur i dërguari i Zotit ndodhte të shohë Abdullah Ibn –Maktoom do të thoshte:
“Mirë se erdhe, mirë se erdhe pashë Allahun, Allahu me asgjë nuk të ka turpëruar tek unë” (80-5-11)

Duke u ballafaquar me aq shumë xhentilesë nga i dërguari (s), Abdullahu nga ndonjëherë do të largohet (nuk do të jetë prezent) me të dërguarin duke u turpëruar nga sjellja e mirë dhe e ngrohtë e të dërguarit ndaj tij.

Në Tefsirin nga Sejjid Shubbar transmetohet nga al-Qummi:

Ai ajet është botuar për shkak të Osman Ibn Affan dhe Abdullah Ibn Umm-Maktoom i cili ka qenë i verbër. Abdulahu erdhi te i dërguari i Zotit në shoqëri me ashab të tjerë, kurse Osmani ka qenë aty prezent.

I dërguari ia prezantoi Osmanit, kurse ai vrenjtet dhe kthen fytyrën nga ai.

Allahu i plotfuqishëm në Kuran për të dërguarin Muhamed (s) thotë.

Dhe ai nuk flet nga dëshira e tij

Ai (Kur'ani) nuk është tjetër pos shpalljes që i shpallet. (Kurani, 53:3-4)

Si mundet i dërguari të thotë diçka që është fyese nëse fjalimi i tij i tregohet dhe i shpallet?
I dërguari asnjëherë nuk foli me dëshirën e vet.
Është interesante se edhe synitët vërtetojnë se surja (80) ’Abese ka qenë e shpallur menjëherë pas sures al-Nahl (53) edhe pse në sure al-Nahl thuhet se i dërguari nuk flet sipas qejfit të vet.

Ajeti 33-33 në Kuranin e respektuar potencon se anëtarët e Ehlul-Bejt janë të dëlirë dhe pamëkatë. E dimë se aftësitë e të dërguarit (s) kanë qenë më të mëdha se aftësitë e familjes së vet. I dërguari është më i çmuar se Ehlibejti.

Si tani ai mund ti fyejë besimtarët dhe njëkohësisht të jetë përsosurish i dëlirë!?

Allahu në Kuran pohon 80-7:
Po ti nuk ke përgjegjësi, pse ai (pasaniku arrogant) nuk pastrohet.

Në këtë ajet nuk thuhet që, nga shkaku se profeti (s) ka insistuar në këshillimin e pasanikut është faji i profetit (s), por Allahu dëshiron të thotë se tentimi nuk është i domosdoshëm nëse ai nuk jep rezultate.

Mendohet se këshillat që ka bërë i dërguari i Zotit nuk ka qenë gabim, por nuk ka qenë e domosdoshme ti bëjë për çdo kusht.

Allahu në ajet thotë se këshillimi i të pasurit nuk është i detyrueshëm “nëse” ai Kurejshiu nuk do të pastrohet (besojë).

I dërguari (s) nuk ka ditur paraprakisht se Kurejshiu do ti vrenjtet të verbëtit, dhe pasi që kushti nuk qe i përmbushur, andaj ajo që bëri i dërguari (s) ishte e detyrueshme, deri në atë kohë kur i pasuri u vrenjt (ngase i dërguari (s) ishte duke këshilluar të pasurin, kur afrohet i verbëri).
Pasi Kurejshiu vrenjtet i dërguari (s) ndërpret këshillimin, dhe shpallen ajetet e përmendur.

Siç shihet, i dërguar (s) nga sekonda në sekondë plotëson atë që e ka detyrë.

Edhe në ajetet tjerë të Kuranit, Allahu rikujton të dërguarin e tij se nuk është patjetër të fajëson veten gjatë udhëzimit të njerëzve kur për këtë nuk ka sukses, veçanërisht kur disa prej tyre nuk do të dëshirojnë të udhëzohen, kështu që i dërguari nuk duhet të mërzitet për këtë.

Me dëshmitë e shumta të Kuranit, Hadiseve, historisë dhe gramatikës arabe, kemi dëshmuar faktet se ajetet e para të kësaj sureje nuk i dedikohen Muhamedit (s) si dhe ai që iu vrenjt të verbrit nuk është i dërguari (s).

Ne gjithashtu themi se ajetet 80:5-11, janë shpallur që në të ardhmen të përkujtojnë të dërguarin Muhamed(s) se këshillat që u bëhen jobesimtarëve nuk sjellin gjithmonë fryt, veçanërisht kur një jobesimtar nuk do vet të pastrohet (nuk fillon të besojë) dhe kështu në vend të saj vazhdon të ofendojë besimtarët për pozitat e tyre të dobëta ekonomike dhe gjendjet e tyre të mjeruara shëndetësore.

Burime Shiite:
1. Al-Mizan, nga al-Tabatabai (arabisht) pjesa e 20, fq, 222-224
2. Al-Jawhar al-Thameen fi Tafsir al-Kitab al-Mubeen, nga Sayyid Abdullah Shubbar, pjesa 6, fq. 363.

KOMENTUESIT E ARRITUR MË VONË
Një vëlla synit na shkruan se Alimët synit të Tefsirit pohojnë se ajetet e sures 80 ‘Abese janë shpallur pas orvatjeve të dërguari (s) të bindi dhe në islam të fus katër personat më të njohur të Kurejshive edhe atë: Utbah Ibn Rabiah, Abu Jahl (Amr Ibn Hisham), Umayyah Ibn Khalaf, dhe vëllanë e tij Ubayy (pa përmendur Osman Ibn Affanin) si dhe Kurejshiu i cili si i pasur përmendet në Kuran në të vërtetë është Abu Jahl (Amr Ibn Hisham).
Ky vëlla synit më tutje thirret në al-Qurtubin i cili në Tafsirin e vet përmend se ajo është sure e Medines (e botuar në Medine) që do të thotë se në atë kohë Osmani ka qenë mysliman.

Përgjigje:
Myslimanët janë dakord se sure ‘Abese (80) është botuar në Mekë shumë para hixhrit - shpërngulja e të dërguarit në Medine.

Po ashtu pajtohen se sure (80) ‘Abese është shpallur menjëherë pas sures al-Najm (sure 53) ku Allahu na thotë se i dërguari nuk flet sipas dëshirës së vet!

Dhe përsëri në bazë të pohimeve të synitëve, sure al-Najm është sure e 23-të e shpallur në Kuran, kurse surja ‘Abese është e 24-ta dhe të dyja kanë qenë të shpallura në kohën e Hershme të periudhës së Mekës.
Ndoshta al-Qurtubi me qëllim ka shënuar një gjë të tillë që të tërheq vëmendjen dhe faktin se Osmani ka qenë arsyeja e shpalljes së kësaj sureje, duke ruajtur nderin e Osmanit, me çmimin e akuzimit të dërguarit (s).

Gabimi i dytë në komentimin e pranuar është se Kurejshiu të cilin i dërguari e këshillonte ishte Abu Jahl.

A pyetet vëllai ynë synit se çka bënte Abu Jahli në Medine? A e din ti o vëllai im synit se Abu Jahl jetonte në Mekë, dhe se ishte njëri ndër kundërshtarët më të mëdhenj e të dërguarit dhe asnjëherë nuk ka shkuar në Medine për tu parë ose folur me të dërguarin, dhe në fund se Abu Jahl ka qenë njëri nga ato të cilët u vranë në betejën e Bedrit (në luftën e parë të myslimanëve).

Historianët japin raporte se i lartpërmenduri Utbah Ibn Rabiah dhe Umayyah Ibn Khalaf gjithashtu kanë qenë të vrarë me prijësin e tyre në betejën e Bedrit.

Të përfundojmë, i lartpërmenduri Abu Jehl,Utbah Ibn Rabi-ah dhe Umayyah Ibn Khalaf asnjëherë nuk kanë pasur shanse të takojnë të dërguarin(s) pas hixhretit e të dërguarit (s) dhe shpërnguljes së tij në Medine, për veç se gjatë betejës në Bedër, ku siç dimë kanë mbetur kufomat e tyre!

Mbi Shokët (Ashabët) e profetit Muhamed (s)

2009-05-25T10:56:00.004+02:00

PËR CILËT MENDOHET SE JANË ASHABË

Ashabët ose personat që kanë parë të dërguarin (s) dhe me të kanë folur janë vepër e disa grupeve. Mirëpo, para se diçka të tregojmë, është e nevojshme që shkurtimisht të sqarojmë kush janë ashabët. Për këtë ka mendime të ndryshme dhe si shembuj do të përmendim se çka thonë disa dijetarë për këtë.

Seid Ibn Mesud thotë: Ashabët e të dërguarit të zotit janë personat të cilët dy ose tre vjet kanë jetuar me të dhe kanë marrë pjesë e kanë luftuar në një ose dy luftëra.

Vakadi thotë: Dijetarët pohojnë se secili person që ka parë të dërguarin (s), pranoi islamin, për të mendon dhe është i kënaqur me të, te ne e quajmë si ashab edhe sikur të jetë në kohë prej një ore.

Muhamed Ibn Ismail Buhari thotë: Cili do qoftë prej myslimanëve që ka biseduar me të dërguarin (s) ose vetëm se pse e ka parë dhe dëgjuar bisedën e tij, quhet ashab.

Ahmed Ibn Hanbel thotë: Cili do qoftë, një muaj, një ditë ose vetëm një orë që ka biseduar me të dërguarin e zotit, ose vetëm e ka parë, është (konsiderohet) ashab. Midis alimëve (dijetarëve) të Ehli Synetit drejtësia e ashabëve të dërguarit shqyrtohet prej një parimi. Secili prej tyre që ka biseduar me të dërguarin (s) dhe bisedën e tij e ka kuptuar quhet ashab i të dërguarit dhe si i tillë mendohet si i drejtë.

Mirëpo, Ylemaja e shkollës Xhaferite (shiite) me këtë nuk pajtohet dhe qëndrimin e saj e vërteton me ajetet kuranore dhe logjikën. E njohur është në histori, se përmenden mbi 12.000 njerëz që kanë qenë ashab e të dërguarit. Ato kanë qenë njerëz me karaktere të ndryshme, dhe nuk është e mundur të gjithë të kenë qenë të drejtë. Nuk ka dyshim se biseda me të dërguarin është krenari e çdo njeriu dhe ajo krenari (mburrje) i është dhuruar një grupi të ashabëve të dërguarit. Prandaj shkathtësia islamike pa dyshim është në njërin grup nga ashabët e të dërguarit e cila çmon dhe shikon në ta me nderim, për arsye se ata kanë qenë ndër myslimanët e parë dhe njerëzit e parë që kanë bartur flamurin e nderuar islamik. Allahu xh.sh. në Kuran për ato persona thotë:

"Nuk janë të njëjtë ata midis jush që kanë dhënë ndihma para fitores dhe personalisht kanë luftuar - ata janë më lartë se ata të cilët kanë dhënë ndihma pas lufte dhe personalisht kanë luftuar." (El-Hadid,10)

Kur bëhet fjalë për bisedën me të dërguarin, duhet të kuptojmë se vetë biseda me të dërguarin nuk ka qenë e përbërë nga mrekullia që do të ndryshonte shpirtin e brendshëm të tyre dhe me vetë bisedën me të, të shndërrohen në të drejtë, që më vonë të mos ndryshojnë aspak. Për sqarimin e kësaj pyetjeje duhet para se gjithash të shohim se çka thotë Allahu i Famëlartë në Kuranin e shenjtë.

ASHABËT NGA ASPEKTI KURANOR

Në Kuran personat që kanë qenë në prezencë e të dërguarit (s) dhe kanë biseduar me të ndahen në dy grupe.

Grupi i parë

Në grupin e parë bëjnë pjesë personat për shkak të cilëve janë shpallur ajetet në Kuran. Në ato ajete ato përmenden si themelues të islamit famëlartë.

All-llahu është i kënaqur me të hershmit e parë prej muhaxhirëve (migruesve) dhe prej ensarëve (vendasve-ndihmëtarë) dhe prej atyre që i pasuan ata me punë të mira, e edhe ata janë të kënaqur ndaj Tij. Atyre u ka përgatitur xhennete, në të cilët rrjedhin lumenj, ku do të jenë përjetë të pasosur. E ky është fitim i madh.. (Sura Et Tewba,100)

ATO QË BËNË BE PËR BESIM NËN DRU

Vërtet, All-llahu qe i kënaqur me besimtarët kur ata nën hijen e atij druri zotoheshin ty dhe Ai e dinte se ç'kishin në zemrat e tyre, andaj u dhuroi qetësimin dhe së shpejti i shpërbleu me një fitore. (Sura El Feth,18)

MUHAXHIRËT
(Ajo pronë) U takon muhaxhirëve të varfër, të cilët u dëbuan prej shtëpive të tyre dhe prej pasurisë së tyre, duke kërkuar mirësinë dhe kënaqësinë prej All-llahut, dhe që ndihmojnë All-llahun dhe të dërguarin e Tij, të tillët janë ata të sinqertit. (El-Hashr, 8)

BESIMTARËT E VËRTETË

Muhammedi është i dërguar i All-llahut, e ata që janë me të (sahabët) janë të ashpër kundër jobesimtarëve, janë të mëshirshëm ndërmjet vete, ti i sheh kah përulen (në rukuë), duke rënë me fytyrë në tokë (në sexhde), e kërkojnë pre All-llahut që të ketë mëshir dhe kënaqësinë e Tij ndaj tyre. Në fytyrat e tyre shihen shenjat e gjurmës së sexhdes. (El-Feth,29)

GRUPI I DYTË

Në grupin e dytë marrin pjesë personat që kanë biseduar me të dërguarin (s) dhe atë bisedë e kanë kuptuar, por kanë qenë me zemër të sëmure dhe hipokrit. Allahu xh.sh., në Kuran jep në dijeni të dërguarit se ata persona, duke tentuar të zbulojë shpirtin në brendësi për to thotë:

Hipokrit të njohur

Kur të erdhën ty hipokritët, të thanë: "Ne dëshmojmë se vërtet ti je i dërguar i All-llahut!" E, All-llahu e di se ti je i dërguar i Tij, por All-llahu dëshmon se hipokritët janë rrenacakë (kur thonë ashtu). (El- Munafikun,1)

Hipokritët e panjohur

Edhe rreth jush ka beduinë që janë hipokritë, e edhe nga banorët e Medinës që janë përcaktuar për hipokrizi. Ti nuk i di ata, Ne i dimë, ata do t'i dënojmë dy herë, pastaj shtyhen në dënimin e madh. (Et Tevbe,101)

NJERËZ ME ZEMËR TË SËMURË

Kur hipokritët dhe ata që në zemrat e tyre kishin sëmundje, thonin: "All-llahu dhe i dërguari Tij, nuk na premtuan tjetër vetëm se mashtrim!" (El-Azhab,12)

GABIMTARËT

Ka edhe të tjerë që i kanë pranuar mëkatet e veta: ata përzien vepra të mira, e edhe të tjera të këqija. Atyre do t'ua falë All-llahu, se Ai i falë atij që pendohet, e mëshiron atë që përmirësohet. (Et-Tevbe,102)

Ç’thonë hadiset për ashabët

Përveç ajeteve kuranore ka një numër hadisesh nga i dërguari i Zotit i cili kritikon disa ashabë.

Hadiset për Havdun (burimi në ditën e gjykimit)

I dërguari ka thënë: Në ëndërr pashë grup (të ithtarëve të mi që i kisha shumë të afërt) dhe i njoha, kur një njeri (engjëll) u ndal mes meje dhe tyre dhe u tha: Hajde vazhdoni të ecni. Unë pyeta: ku? Ai tha: Në xhehenem, në zjarr... Unë pyeta: Ç’kanë gabuar? Ai u përgjigj: Ato u kthyen dhe ranë, pasi ti i le. Atëherë grupi tjetër nga ithtarët e mi ishte para meje ,edhe unë i njoha,e një njeri(engjëll) qëndroi në mes meje dhe tyre e u tha: Hajde vazhdoni të ecni. Unë pyeta: ku? Ai tha: Në xhehenem, në zjarr... Unë pyeta: Ç’kanë gabuar? Ai përgjigjet: ata u kthyen dhe ranë, pasi ti i le. Ashtu që nuk pashë asnjë që të iki, përveç disa prej tyre (numër i vogël) të cilët endeshin si deveja pa bari.
(Sahih Buhari pjesa e 8, libri 76, hadisi 587)

I dërguari tha: Unë do të jem i pari në Havde, e kush kalon afër meje, do të pijë, e ai që pinë asnjëherë nuk do të jetë i etur. Do të vijë popull që unë e njoh, dhe ato më njohin mua, pastaj do të jemi të ndarë e unë do të them: Shokë të mi! E pastaj do të thuhet: Ti nuk din se çka kanë futur të re pas teje, e unë do tu them: larg qoftë, larg qoftë ai që ka ndryshuar pas meje.
(Salih Buhari,pjesa e 9,libri 89,hadisi 306)

Hadisi në ndjekje të dy grupeve I dërguari tha: Allahu xh.sh. asnjëherë nuk dërgoi të dërguarin ose i dha kalifat ndonjë kalifi,si të mos jenë me të (me të dërguarin ose kalifin) dy grupe, njëri grup që i thotë për të mirë dhe i jep kurajë që atë ta bëjë, grupi tjetër që e udhëzon për të keq dhe e udhëzon të bëjë keq. I shpëtuar është personi (në mesin e tyreve që japin kurajë për të keq) ai është personi që Allahu e ruajti nga gjynahu.
(Sahih Buhari, pjesa 9, libri89, hadisi 306)

Edhe ky hadis si hadisi para këtij është dëshmi e qartë se kanë qenë dy grupe ashabë, dhe të gjithë ashabët nuk kanë qenë të një niveli ashtu si thonë të mësuarit nga shkolla e Ehli Synetit. Grupi i parë i ashabëve janë ata që kanë besuar në Zot dhe të dërguarin e tij, të cilët punët e tyre dhe udhëheqjen ia lëshuan Allahut dhe të dërguarit të tij. Ato kanë qenë robër të dëgjueshëm të Allahut që fesë së vet i janë kushtuar me shpirt e trup,duke sakrifikuar veten për punë të Allahut. Ato janë të suksesshmit, ato përbëjnë pa dyshim pakicën. Kurani i thirr të suksesshmit. Grupi i dytë e ashabëve janë ata që duket se kanë besuar Allahun dhe të dërguarin e tij,por ishin me zemër të sëmurë, ato nuk iu nënshtruan Allahut dhe të dërguarit të tij,vetëm atëherë kur vinin në pyetje interesat jetësore. Ato janë që humbin dhe përfaqësojë shumicën. Allahu xh.sh. ka treguar për këto duke shpallur, Ne u patëm sjellë të vërtetën, por shumica prej jush ishit urrejtës të së vërtetës. (Ez-Zuhruf, 78)
A kanë qenë ashabët të drejtë edhe pse Ehlyl Syneti është e një zërit në qëndrimin se të gjithë ashabët kanë qenë të drejtë, si dhe më të mirët në punën e tyre, këtë qëndrim ne nuk mund ta pranojmë për arsye se kemi dëshmi të besuara për të kundërtën.

Të shohim shembullin që vijon
Az-Zubeir një herë më ka rëfyer se ai kundërshtoheshe me një Ensar, i cili qe pjesëmarrës në betejën e Bedrit, para të dërguarit të Zotit në lidhje me ujin që e përdornin për ujitje. I dërguari i zotit i tha Az-Zubejrit: O Zubeir, ujite (kopshtin tënd) para e pastaj lëshoi ujë edhe komshiut tënd. Ensariu për këtë u hidhërua dhe tha: O i dërguari i Zotit, mos është kjo që thua se ky është kushëriri yt? Fytyra e të dërguarit ndërroi ngjyrën (sepse u hidhërua) dhe i tha Zubejrit: Ujit (kopshtin tënd) dhe mbaje ujin derisa të filloj të lagë murin (i ndërtuar nga palmat). Ashtu i dërguari i Zotit i dha az-Zubejrit plotësisht të drejtë. Para saj i dërguari i Zotit i dha një vendim dorëlirë si për az-Zubejrin ashtu edhe për Ensariun. Kur Ensariu hidhëroi të dërguarin e Zotit ai dha az-Zuberiut të drejtë maksimale e cila i takonte sipas ligjit. Zubejri tha: Pashë Allahun!

Mendoj se ajetet që vijojnë janë shpallur në lidhje me këtë rast:
Për Zotin tënd jo, ata nuk janë besimtarë (të asaj që të zbriti ty as të asaj para teje) derisa të mos zgjedhin ty për të gjykuar në atë konflikt mes tyre, e pastaj (pas gjykimit tënd) të mos ndiejnë pakënaqësi nga gjykimi yt dhe (derisa) të mos binden sinqerisht. (Nisa 65)

(Sahih Buhari, pjesa e 3, libri49, hadisi 871)

Sipas vlerësimeve synite ashabët e të dërguarit pa vërejtje merren si shembuj në përcjellje të synitëve, dhe veprat e tyre janë shembull që duhet të ndiqen. Synijtë insistojnë në këtë vlerësim edhe pse faktet dëshmojnë se ashabët kanë refuzuar të pranojnë vendimet e të dërguarit (s), madje marrëdhëniet e tyre do sjellin dhimbje te ai e cila do të rezultojë që në fund në lidhje me të, të shpallen ajetet Kuranore. Për fat të keq, historia islame është përplot me shembuj ku njerëzit e tillë, nëse ato me kriteret synite numërohen si ashabë, bëjnë gjëra jo islamike. Sjella e tyre ka qenë edhe në kohën kur i dërguari ishte gjallë ashtu edhe pas vdekjes.

Al Walid bin Uqbah

A mos është ai që ishte besimtarë, sikurse ai që ishte jasht rrugës? Jo! Këta nuk janë të barabartë. (Sexhde 18)
Komentuesit udhëheqës synit na mbartin idenë se shkaku i shpalljes së këtij ajeti ishte incidenti se fjala besimtarë i dedikohej Imamit Ali Ibn Talibit derisa fjala mëkatar (fasik) i vishej ashabit i të dërguarit të Zotit (s) i quajtur al-Walid bin Uqbq bin Abi Muayat.

Burime Synite
*Al-Qurtubi, Tefsir, (Kairo,1947) pjesa 14, fq.105Al-Tabari,
*Tefsir Jami al-Bayan,në komentimin e atij ajeti Al-Wahidi, Asbab al-Nuzul, (botues Dar al- Diyani-Turath) fq.291

Do të citojmë ajetin kuranor i cili ndalon besimtarët që gabimisht të besojnë në lajmet të mbartura nga mëkatarët (fasik).
O ju që keni besuar, nëse ndonjë i pandërgjegjshëm u sjell ndonjë lajm, ju shqyrtonie mirë, ashtu që të mos e goditni ndonjë popull pa e ditur realitetin, e pastaj të pendoheni për atë që keni bërë. (Huxhurat, 6)

Më tepër për këto ngjarje në burimet synite

*Ibn Kathir, Quran al-Azim (Bejrut,1987)pjesa 4, f. 224
*Al-Qurtubi, Tefsir, (Kajro,1947), pjesa 16, f. 311
*Al-Suyuti dhe al-Mahalli, Tefsir al-Jalalayn, (Kajro,1924), pjesa1, f.185 *Abu Ameenah Bilal Philips, Tafseer Soorah al-Hujuraat, (Riyadh), f.62-63

Ashtu si edhe dijetari Selefi (Wehabi) Abu Ameenah Bilal Philips që thotë: Me kujdes të veçantë duhet tu qasesh informatave të cilat janë mbartur nga njerëz me karakter të dyshimtë, atyre që sinqeriteti nuk iu është dëshmuar, ose atyre që janë të njohur si mëkatarë.
Njëkohësisht ne në përmledhjet e hadiseve sunnite gjejmë edhe ato që janë mbartur nga al-Walidi.
*Abu Dawud, Sunan (1973) Qitab al-Tarajjul, bab fil-khuluq lir-rijal, pjesa 4, f.404, hadith numër 4181
*Ahmad bin Hanbal, al-Musnad, awwal musnadal madaniyyin ajmain, hadith 15784.

Gabimi i al-Walidit nuk është ndërprerë në kohën e të dërguarit (s). Ai nga Osmani (kalifi i tretë) ishte caktuar si guvernator në al-Kufe, ku vazhdoi me gabimet e tij. Njëherë udhëhiqte namazin e mëngjesit në gjendje të dehur duke falur katër reqate në vend të falë dy reqatet e namazit të sabahut. Më vonë me urdhrin e Osmanit është dënuar për këtë.

Ky incident është përmendur në shumë burime

*Sahih Buhari (versioni anglez) pjesa 5, libri 57, hadisi 45
*Sahih Buhari, pjesa 5, libri 58, hadisi 212
*Salih Buhari, (versioni boshnjak) pjesa 4 krey i të mirëve (të lëvduarve) vepra e të shpërngulurve dhe aftësive të tyre. Ose në link: http/www.dzemat.org/librat/Bukhari/4/buharija-4 10.pdf (mesi i faqes 25 dhe fillimi i faqes 26)Al-Tabari,Tarikh al-Tabari(krizë e halifatit të hershëm,pjesa XV,fq.120

Ekspertët e sheriatit synit kanë përdorur atë rast të atij mëkatari (fasik) prej ashabit al-Walid për të lejuar që të kryhet lutja, pas personit i cili haptazi bën gabime.

Burimet synite

*Ali al-Qari al-Harawi al-Hanefi,Sharh Fiqh al-Akbar,në kreun (A është e lejuar të falesh pas një njeriu të mirë, ose pas një njeriu mëkatarë) f. 90
*Ibn Taymiyyah, Majmu Fatawa, (Riad,1381), pjesa 3, f. 281

Prandaj vazhdoni të përmendni atë që ndodhi atëherë

Kur ne zbulojmë dhe flasim për mangësitë e ashabëve si që është kjo e Al-Walidit, ajo nuk është se ne duam ti përfolim por është për atë pse ne duam të potencojmë se myslimanët duhet të kenë kujdes në karakterin dhe veprat e atyre prej të cilëve fitojnë dijeni për veprat e islamit dhe të dërguari (s). Një gjë e tillë mund të caktohen me analizë dhe me kujdes të posaçëm për jetën e ashabëve të zgjedhur nga i dërguari, ku sjelljet e tyre na flasin për karakterin dhe besimin. Në lidhje me të i dërguari (s) ka thënë: Do të vij te e vërteta para jush,dhe ata që do të kalojnë pranë meje do të pinë, e ato që pinë prej aty asnjëherë nuk do të jenë të etshëm. Atëherë do të vijë populli që e njoh dhe ata që më njohin mua,por ne do të jemi të ndarë e do të them: Ashabët e mi, dhe do të më përgjigjet:Ti nuk din se çka kanë bërë pasi i ke lënë. Atëherë do të them: Çoji ata që kanë ndryshuar pas meje.

Burimi Synit
Sahih al-Bukhari, pjesa 8, libri 76, hadisi 585

Vështrimi shiit për ashabët
Shiitët i duan ashabët e sinqertë të të dërguarit,ato të cilët si të tillë përmenden dhe lartësohen në Kuran. Ai lartësim nuk bashkon personat si al-Walidi bin Uqbahu të cilët edhe pse me kriteret synite janë ashabë nuk mund të jetë shembull për ti ndjekur ose besimtar për të bartur synetin. Shiitët për këtë arsye nuk besojnë në rregullshmërinë e krejt ashabëve,por gjurmojnë jetën dhe veprat e secilit veç e veç,duke tentuar të mësojnë se si ata janë sjellë me porosinë që u ka dhënë i dërguari i Zotit. Ka patur shumë ashabë nga i dërguari (s) të cilët pas një mbikëqyrjeje të mirë meritojnë të përmenden,të duen dhe lartësohen siç janë: Ammari, Miqdad, Abu Dhara, Salmani, Jabiri, Ibn Abbas etj.

Do të mbarojmë me duanë (lutjen) e Imamin e katërt shiit, Zeyn al-Abidini (as) për nderë të atyre ashabëve bujarë, le të jetë kënaqësia e Allahut me to.

"O Zoti im, e veçanërisht në lidhje me shokët e Muhamedit
të cilët vepruan mirë në shoqërimin e tyre,
të cilët duruan sprova të rënda kur e ndihmuan,
iu përgjigjën thirrjes kur dëgjuan dëshminë e mesazhit të tij,
u ndanë nga gratë e tyre dhe fëmijëve për të lartësuar fjalët e tij,
luftuan kundër baballarëve të tyre dhe djemve në forcimin e mesazhit të tij,
dhe nëpërmjet tij arritën fitoren;
të cilët ishin të pushtuar nga devotshmëria për të,
duke shpresuar në tregëtinë e cila nuk pakësohet nga dashuria për të,
të cilët lënë familjet e tyre
kur u lidhën fortë me lidhësen e tij ndërsa kushërite tyre mohuan
kur ata u qetësuan nën strehimin e farefisnisë së tij,
mos harro, o Zoti im, atë prej të cilës ata u larguan, për Ty dhe për në Ty,
dhe jepu kënaqësi nga kënaqësia Jote për krijesat që ti sollën Ty,
për gjatë sa ishin me pejgamberin Tënd, thirrës në Ty për Tënd hirrë."

Burimi shiit
Imami Zeyn al- Abidin a.s. (djalë i imam Hyseinit a.s.) në librin e tij al-Sahifa al-Kaamilah 4 lutje fq.24.

Nga e gjithë kjo mund të përfundohet se qëndrimi Xhaferi (Shiit) për ashabët bazohet në ajetet Kuranore dhe hadiset e të dërguarit të Zotit (s) si dhe në logjikën e shëndoshë.

DEMONI I KEQ: MJETET E INFORMACIONIT SI ZOTËRUES TË KOHËS - Akbar S. Ahmed

2009-05-21T15:56:00.004+02:00

Ky artikull është përkthim e tekstit të z. Akbar S. Ahmed, autorit pakistanez, titulli i origjinalit është: “The evil demon: The media as Master”. Në këtë tekst janë shqyrtuar aspekte të ndryshme të ndikimit dhe rolit të mjeteve të informimit në kohën tonë.

Mjetet e informacionit publik paraqesin njërën ndër karakteristikat kryesore të postmodernizmit dhe e definojnë civilizimin kezistues botëror të kohës s’onë. Është e pamundur të kuptohet ndikimi dhe zgjërimi i postmodernizmit, pikëpamjeve, pakuptimsive dhe mangësive të tij, pa kuptuar esencën e mediumeve.
Duke marrur parasysh faktin se natyra e shqyrtimit të diskutimit tonë është e paqartë, e padefinuar dhe e ndryshueshme, do të cekim vetëm disa orientacione nismëtare të tij, edhe pse mendojmë se është e pamundur që të jepet ndonjë konkluzion i fortë dhe kompakt lidhur me të. Prandaj diskutimet tona paraqesin vetëm vërejtje hyrëse mbi këtë çështje dhe është e domosdoshme të bëhen hulumtime me serioze.
Gjatë historisë, mediumet perëndimore kanë qenë rreziku më i madh i islamit: madje më shumë se baruti, trenat dhe telefoni, cilët kanë ndihmuar shumë në kolonizmin e vendeve islame, dhe kanosje më të madhe se aeroplanët, të cilët në fillim të këtij shekulli u paraqitën në vijat ajrore të vendeve islamike. Mediumet perëndimore janë të pranishëm gjithnjë dhe në çdo vend, duke atakuar dhe analizuar vazhdimisht edhe pikën e dobët më të vogël.
Sulmet e këtyre mediumeve të fuqishme paraqesin problem të dyfishtë për muslimanët. Si duket muslimanët nuk janë në gjendje të mbrohen, ose, çka është edhe më e keq, se nuk mund as të kuptojnë esencën dhe qëllimin e këtij sulmi. Përpos kësaj, prijësit e tyre, të cilët nuk janë tjetër pos mburravecë të thjeshtë, dhe hulumtuesit matufë i prezentojnë në mënyrë tejet poshtëruese, sikur të ishin një turmë shkurtabiqësh cilët pëshpërisin kur mbi kokën e tyre qëndron një vigan shumë i madh dhe i fuqishëm. Në realitet, vetëm qytetarët e thjeshtë muslimanë, mednja e shëndoshë dhe të kuptuarit instiktiv e të cilëve është më e sigurt dhe më e pranueshme se e prijësve dhe shkencëtarëve të tyre, e kuptojnë fuqinë dhe nivelin e rrezikut. Një musliman i thjeshtë di fare mirë për rrafshin në të cilin është duke u zhvilluar kjo luftë dhe për kapacitetet e fuqisë që janë në luftë kundër tij. Mirëpo, mungesa e besimit ndaj prijësve të vet shton presionin që bëhet mbi të.
Ndofta, në vitin 1258, kur Mongolët kishin arritur para portës së Bagdadit, për ta shkatërruar përgjithmonë mbetërinë më të madhe të Arabëve në historinë e tyre, ka mbretëruar një atmosferë e tillë. Në këtë kohë, ndonëse ishte shkatërruar dinastia e Abasidëve, pas tyre krijohen dinasti tjera me pozitë të ngjashme dhe me pallate kolosale e madhështore: Fatimidët në Egjipt, Omavidët në Spanjë, Safavidët në Iran dhe Mongolët në Indi. Mirpo këtë herë është vendosur ndryshe se nuk do të ketë më dinasti tjetër, nga se “demoni” është qenie ahmarrëse dhe xheloze. Në këtë diskutim do të përpiqemi të prezentojmë disa veçori dhe karakteristika të mediumeve, për të kuptuar me këtë përgjigjen e islamit për kohën e postmodernizmit.

· Njohja e esncës së “demonit”

Në raport me modernistët të cilët përpos njohjes së botës, janë përpjekur ta ndryshojnë atë, si duket postmodernistët janë më të matur dhe më modest në qëllimet e tyre. Dëshira e tyre është ta rikonstruktojnë botën për ta njohur atë, na duket se është tejet vështirë edhe vet kuptimi i kësaj dëshire modeste.
Para disa vitesh, më saktësisht në vitet gjashtëdhjetë, dmth. Në kohën kur bota, në krahasim me horizontet që sot i ka përpara, ka qenë më e shëndoshë, më e parrezikshëm dhe shumë më e pastër, themeluesi dhe paraardhësi i idesë mbi mediumet na ka paralajmëruar mbi ekzistencën e “teknologjisë elektrike” dhe mundësinë e saj që të bëhet “sistemi ynë qëndror nervor”. Ai ka paralajmëruar se mediumet janë duke u bërë porosia e vetme e mundshme, ndërsa pastaj mediumet e kohës s’onë u bënë prijës dhe udhërrëfyes shpirtërorë, edhe ata që kanë karakter demonik. Mediumet e kohës s’onë, shikuar nga aspekti i ndikimit që ushtrojnë mbi neve, kapacitetit të tyre për ndryshimin e fakteve, thjeshtësimit të rrezikshëm të problemeve dhe ndikimit në ngjarje, konsiderohen si “demon” shpirtkeq, absolutisht i fuqishëm dhe i pranishëm, dhe, në realitet shkaktar i ekzistimit të “frymës” dominante të kohës së postmodernizmit.
Akoma nuk janë të njohur mirë esenca e këtij “demoni” dhe rreziqet që kanosen nga ekzistimi i tij. Për këtë arsye unë me vetëdije dhe qëllimisht po përdori termin “demon”. Gjatë viteve nëntëdhjetë, kur bota nxiton drejt fshatit teknologjik, çdo ditë është gjithënjë e më e madhe fuqia e këtij demoni dhe zgjërohet niveli i përçarjes mes popujve të ndryshëm. Liderët e ardhshëm më shumë do të dëshirojnë që gjithnjë pranë tyre të ndodhen ekspertët e hermeneutikës, në mënyrë që, gjatë punës me mediume, t’i paralajmërojnë për rrezikun dhe që t’u japin këshilla të nevojshme në situata delikate kulturore.
Na supozojmë se mbyllja jonë në suazat e mediumeve elektronike, të cilat paraqesin karakteristikat themelore të civilizimit dominues botëror, është situatë e definuar dhe e qartë. Mirëpo, më lejoni që të mos e tjeshtojmë këtë fenomen kompleks dhe të mos sjellim përfundim defintiv mbi çështjet të cilat janë të paqarta dhe mashtruese. Revista EKO “ECO” kështu e parashtron problemin e mediumeve:
“Ç’janë mjete e informimit publik? A janë mediume shpalljet në gazetë, sektori ndërkombëtar i televizionit ose një a dy fanela pa mëngë? Në realitet, na jemi ballafaquar jo vetëm me një, dy ose tri mediume, porse me një numër të madh syresh që veprojnë në suaza të rrjetëve të ndryshme. Mediumet janë bërë shumëdimenzionale, mirëpo disa prej tyre janë mediume të mediumeve, dmth. Veprojnë dyfishtë.” (nr. 149, v. 1987.)
Prandaj më lejoni që edhe na të analizojmë më thellë esencën dhe mënyrën e veprimit të mediumeve. Hulumtimi preciz i esencës së mediumeve dhe studimi i tyre, do t’na zbulojë disa karakteristika dhe veçori që janë të fshehura në zemrën e këtij problemi. Në këtë mënyrë do të njihemi me paqartësitë, kontradiktat dhe paparashikueshmërinë e këtij fenomeni. Me këtë do të kuptojmë më mirë esencën e këtij “demoni”.

NJË: Mjetet e informimit publik nuk njohin kurrëfarë ndjenje të lojaliteti ose miqësisë.
Ndofta njëra ndër karakteristikat më të rëndësishme të mediumeve është jolojaliteti, ndërsa në realitet, paqartësia e tyre rrjedh nga kjo veçori. Na e dijmë mirë se mediumet janë fuqi, forcimi i dominimit kulturor dhe përhapje e filozofisë politike. Ato janë armë shumë të rëndësishme të çdo vendi. Gjithashtu, e dijmë mirë se gjatë historisë, asnjë fuqi e madhe nuk ka përjetuar humbje për shkak të përdorimit të armëve të saj edhe atë nga armiku direkt, siç ka përjetuar Amerika gjatë krizës së Gjirit, edhe atë vetëm nga shkaku se mediumet paraqesin shpatë me dy teha.
Xhorxh Bushi, kryetarë i dikurshëm i Amerikës, cili ka qenë pioner në shrytëzimin e mundësive të mediumeve, në fund të viteve tetëdhjetë ka sqaruar metodën e posaçme të udhëheqjes së në Gji:
“Prandaj shumë shpesh ka ekzistuar mundësia që lajmet të zëvendësohen me atë që ekspertët e informimit e quajnë “propagandë horizontale”. Me termin “propagandë horizontale” nuk nënkuptohet përhapja e gënjeshtrave, madje nuk mendohet as në ndonjë tentim të organizuar sipas nevojës; porse kjo supozohet si pjesë e një procesi me ndihmën e të cilit idealet dhe qëllimet e një kulture bëhen të përjetshme. Në shtyp ky problem është sygjeruar ashtu që duket logjik veprimi i organeve dhe organizatave tona dhe aftësia e udhëheqësve tonë. Është e sigurt se në këtë proces nuk ndjehet qëllimi i keq dhe pesimizmi, ngase kultura e cila nuk është në gjendje që qëllimet dhe idealet e saj t’i shndërrojë në vepër dhe t’i bëjë të përjetshme, nuk do të mund të ekzistoj.”
Mirëpo, pas disa ditësh mediumet e orientojnë vëmendjen e tyre kah pengjët në Bagdad dhe Bushi kishte mbetur vetëm, që pa ndihmën e askujt, t’i përgjigjet komunikatave të Sadam Hyseinit. Në këto kondita Bushi e kishte kuptuar se arma e tij është shpatë me dy teha: “Ajo që dallon nga lajmi i sotëm në raport me paraardhësit e tyre, është fakti se lajmet bashkohore nuk kanë aspak tendencë të jenë ithtarë të një ane të caktuar, me qëllim që të veprojnë si pjesë e një tentimi të vazhdueshëm në drejtim të një kërkese ose dëshire specifike të organizuar. Prandaj ato vazhdimisht kërkojnë rivalë të rinj për luftë.”[1]
Siç është theksuar në revistën Spektatori (The spectator):
“CNN pa kurrëfarë kufizimesh i ka lejuar vetes që në programin e vet ndërkombëtar të mos kujdeset ç’mund të bëj e çka jo. Xhroxh Bushi në ditë e para të krizës së Gjirit ishte tejet i zemëruar, ngase përpjekjet e tij që nga Sadam Hyseini të krijojë personalitet Hitlerit modern, ishin të pasuksesshme për shkak të transmetimit direkt satelitor të lajmit mbi sjelljen miqësore të udhëheqësit Irakien ndaj pengjëve Perëndimorë.[2]
Mediumet perëndimore, pa fije ndjenje të lojalitetit, lejuan të trnasmetohen raporte dhe porosi prekëse lidhur me muslimanët. Muslimanët, të cilët me fanatizëm refuzonin të gjitha mediumet e huaja, duhet të mendojnë më shumë dhe më seriozisht mbi ndikimin e thellë dhe botëror të programeve televizive siç janë “Toka e premtuar”, “Hoteli i Malekut” dhe “Terrori”, në të cilët është prezentuar problemi i Plaestinës me simpati të dukshme.
Kryengritësit e djeshëm sot mund ta luajnë rolin e heroit. Dje Sadami në sytë e Perëndimorëve ka qenë shembulli më i mirë i Arabit të urtë dhe të matur, ndërsa sot llogaritet si Hitler i ri. Miqët e Amerikës, si shahu iranian dhe Markosi i Filipinëve, përnjëherësh në SHBA shndërrohen në “persona të padëshirueshëm”. Rushdiu në Perëndim është prezentuar si simbol i shkrimtarit i cili është i shtypur dhe persekutuar, ndërsa te muslimanët si njeri që është larguar nga feja. Mirëpo, deklarata e tij mbi lojalitet, në dhjetor të viti 1990 dhe sjellja e tij e mëvonshme, në të ardhmen me siguri do të ndikojnë në përmirësimin e mendimit të sotëm për të.

DY: Mediumet janë, kjo është e qartë, raciste.
Mediumet prëndimore janë nën kontrol të protestantëve të bardhë anglosaksonë (VASP). Yjet dhe hronjtë e mediumeve duhet patjetër të jenë të bardhë, ose nëse kanë ngjyrë të mbyllët të lëkurës, ajo duhet të jetë e bronxtë. Sytë e kaltër dhe flokët e bardha janë karakteristika të dëshirueshmë. Persona të këqinj dhe të poshtër në mediumet janë, kryesisht, personat nga Azia. Zezakët pasqyrohen gjithnjë më një kallëp të njejtë: “Zezaku i keq” është përtac, hajn, rebelues dhe problematik, ndërsa “zezaku i mirë” është pop-këngëtar ose sportist. Në të ardhmen zezakët që janë korespondentë dhe drjetorë nga gjenerata e Spajk Li-ut (Spike Lee), me siguri do ta përmisojnë këtë moto (natyrisht kur të mundin hidhërimin dhe zemërimin e tyre).
Vetëm para tri decenieve Mak Lohani u përpoq t’a orientojë vëmnedjen tonë nga çështja: se zezaktë e Afrikës nuk mund të kuptojnë mediumet perëndimore ose t’i kushtojnë vëmendje atyre: “Ata gjatë çfaqjes së filmit në kino vazhdimisht flasin, bëjnë zhurmë ose kthejnë kokën e shytë nga lëviz fotografija. “Miërpo emisionet të cilat sot i udhëheqin zezakët, si Kozbi Shov,[3] vëjnë në pikpyetje klishenë e të bardhëve dhe dalin jashta kornizave që i kanë përcaktuar ata. Pa marrë parasyh tragjeditë e pafund të varfërisë, poshtërimet dhe persekutimet që i kanë përjetuar gjatë kohës, ajo që të mahnit është fakti se te ata nuk ekziston hidhërimi dhe zemërimi, por spiritualiteti dhe gëzimi. Kozbi Shov e paraqet për bukuri këtë fakt. Ky emision na ilustron jetën e një familje kompakte zezak dhe paralel me këtë na porosit se janë dëbuar shpirtrat e këqinj të së kaluarës dhe se duhet jetuar më tutje. Edhe pse ky program është prodhuar në Holivud, megjithatë është dhuratë e shpirtit të njerëzimit.
Yjet e mediumeve dhe heronjtë na ndihmojnë të kuptojmë këtë fakt (fanatzimin ndaj një ngjyre të caktuar të lëkurës ose race të caktuar). Nëse dëshirojmë që në bazë të programeve të mediumeve të caktojmë listën e dhjetë personave më të njohur të botës, lista do të dukej afërsisht kështu: njëri ndër antarët mbretërore angleze (sipsa gjithë gjasave mbretëresha nënë ose princesha nga Uellsi), njëri ndër kosmonautët amerikanë, Elizabet Tejllor, Elvis Prisli, Xhejms Din, Ruzvelt, Merlin Monro, Gorbaçov, Ronald Regani dhe njëri nga tre Xhonët (mund të zgjedhni vet cili: Xhon Vejn, Xhon F. Kenedi ose Xhon Lenon). Natyrisht kjo list nuk është precize dhe e saktë, mirëpo njëkohëisht supozohet si listë postmoderniste. Në jetën e këtyre njerëzve baza morale ose shpirtërore është e vogël. Ata janë kryesisht njerëz tekanjoz dhe të çuditshëm. Shenjtëria dhe famoziteti e tyre është arritur përmes mediumeve.

[1] (revista Freund, nr. 19, 1990v.)
[2] (S. Robinson, 1991.)
[3] Cosby Show

Fatimeja është Fatime - Dr. Ali Sheriati [fragment]

2009-05-11T22:44:00.001+02:00

Këtë mbrëmje të shënuar nuk ishte paraparë që të flasë një person siç jam unë. Duke u njohur me punën e profesorit Luis Masinjon, unë fitova shumë. Ai ishte një njeri i madh dhe dijetar islamik i cili ka shkruar për Fatimenë.
Shumë më ka tërhequr jeta e bekuar e saj dhe ndikimi që ajo e pati në historinë e Islamit. Madje, edhe pas vdekjes së saj, ajo i mbante në jetë shpirtrat e atyre që gjurmonin drejtësinë dhe të cilët iu kundërvunë shtypjes dhe diskriminimit në shoqërinë islame. Ajo paraqet shprehje dhe simbol të rrugës dhe është udhërrëfyese për “mendimin islam”. Derisa isha student, mora pjesë në përgatitjen e kësaj vepre të madhe, e posaçërisht në fazën e hulumtimit dhe të mbledhjes së të dhënave. Dokumentet dhe informatat që ekzistonin ishin të periudhës njëmijekatërqindvjeçare. Ato ishin të shkruara në të gjitha gjuhët dhe dialektet lokale islamike. U studiuan implikacione historike nga dokumente të ndryshme, madje edhe këngët popullore. Nga unë u kërkua që këto punime t’i përmbledh dhe t’i prezentoj këtu para jush. Për një çast i thashë vetes: “Këtë punim do ta prezentoj këtu, sepse kjo duhet edhe më tutje të publikohet, ndërsa njeriu i madh që e filloi, e lëshoi këtë botë pa e përfunduar punën e tij”. Për fat të keq, njerëzit shumë pak dinë për këtë punim. Madje edhe evropianët, të cilët kanë njohuri për Islamin, nuk dinë për këtë studim. Kjo gjithashtu ndikoi edhe te shkencëtarët tanë, të cilët Islamin e njohin nëpërmjet shkrimeve të evropianëve, dhe të cilët mu për këtë shkak mbetën të painformuar rreth këtij punimi.
Unë e përkraha këtë thirrje dhe i thashë vetes: “Do t’ua përshkruaj dorëshkrimet studentëve të mi, e sidomos atyre që nuk marrin pjesë në ligjëratat në Husejnije Irshad. Do t’ua prezentoj rezultatet e studimit të thellë shkencor dhe historik të këtij njeriu të madh”.
Por, tani shoh dhe ndiej se para meje gjenden të tjerë. Ky nuk është një grup i mbledhur për bisedime apo predikime. Burrat dhe gratë që gjenden këtu, të gjithë ata janë intelektualë dhe përfaqësues të gjeneratës së sotme të varfër të shoqërisë. Ata nuk kanë ardhur të më dëgjojnë se si flas për Fatimenë, e me këtë të nxjerrin ndonjë përftim shpirtëror nga tubimi i sontëm. Ata nuk kanë ardhur të dëgjojnë një ligjëratë të thatë shkencore apo historike, sepse kanë një nevojë tjetër dhe të gjallë, e ajo është që t’i përgjigjen pyetjes më të ndieshme e cila ka të bëjë me fatin tonë: Kush jam unë?
KUSH JAM UNË ?
Në shoqërinë tonë gruaja ndryshon me hapa të shpejtuar. Kushtëzimet e kohës sonë dhe ndikimi i institucioneve e largojnë gruan nga “ajo që është”. Asaj i janë marrë të gjitha tiparet dhe vlerat tradicionale, vetëm e vetëm që të shndërrohet në qenie të atillë siç “e duan ato”, “e ndërtojnë ato” dhe siç po shohim që “e kanë ndërtuar”! Andaj pyetja më kryesore dhe më e rëndësishme për gratë e vetëdijësuara të kohës sonë është “Kush jam unë?”, duke i shtuar kësaj atë se gruaja nuk mund të mbesë ajo që është. Në të vërtetë, ajo nuk dëshiron që t’i pranojë maskat bashkëkohore dhe me këtë t’i zëvendësojë ato tradicionale. Bashkëkohanikët e saj zgjedhin për vete. Ata me vetëdije të plotë e stolisin personalitetin e vet me ndërgjegje dhe pavarësi. Ata e dekorojnë veten gjer në themel. Ata shfaqin synime. Ata pasqyrojnë hije, por nuk e dinë në ç’mënyrë. Ata nuk e njohin disenjin e aspektit të vërtetë njerëzor të personalitetit të vet, i cili nuk është as shprehje e trashëgimisë së tyre, e as shprehje e maskës imituese të vënë në mënyrë artificiale. Me cilën prej këtyre identifikohen ato?
Gjatë kësaj parashtrohet edhe një pyetje tjetër që del nga të menduarit e këtillë. Ne jemi muslimane, gra të një shoqërie që dëshiron të vendosë me arsyen dhe zgjedhjen e saj, e me këtë na lidhë për historinë, kulturën, fenë dhe shoqërinë e cila rrënjët dhe frymën e vet i ka marrë nga Islami. Gruaja e kësaj shoqërie do të jetë ajo që është. Ajo do që vetë ta ndërtojë “veten” e saj. Gjatë lindjes së re të saj, ajo dëshiron që vetë të jetë mamia e vetes. Ajo nuk dëshiron të jetë prodhim i trashëgimisë së saj, e as që të ketë maskë të jashtme. Ajo nuk mund të mbetet indiferente ndaj Islamit dhe nuk mund të jetë e pakujdesshme ndaj tij.
Andaj, është gjë e natyrshme që për muslimanen të shtrohet një pyetje e këtillë. Populli ynë vazhdon të qajë për Fatimenë. Çdo vit, qindra mijëra muslimanë qajnë për të. Mbahen me qindra mijëra tubime, lutje, festivale dhe ceremoni të vajtimit për kujtimin ndaj saj. Mbahen ceremoni të pikëllimit nëpër të cilat përsëritet vajtimi i saj dhe mallkohen ata që e poshtëruan atë. Përkundër tërë kësaj, personaliteti i saj i vërtetë ka mbetur i panjohur. Për fat të keq, gjërat e vetme që njerëzit tanë i dinë për këtë personalitet të shenjtë, janë vetëm disa fakte, siç janë:
“Fatimeja ka qenë bija e dashur e të Dërguarit. Pas vdekjes së të Dërguarit, asaj ia grabisin kullosat në Fedek dhe ia sulmojnë shtëpinë. Atë e lënduan dhe në muajin e gjashtë të shtatzënisë, ajo humbi një djalë, Muhsinin. Prej atëherë, ajo i kalonte ditët vetëm me fëmijët, të cilët i merrte për dore dhe dilnin jashtë qytetit në vendin e quajtur “Shtëpia e vajtimit”. Atje kishte zakon të ulej dhe të vajtonte. Fliste keq për uzurpatorët e të drejtës së Aliut. Qante dhe vajtonte me orë të tëra. Jetën e saj të shkurtër e kaloi duke e vajtuar dhe mallkuar fatin e vet. Dëshirën e fundit e kishte që ta varrosnin natën, ashtu që ata të cilët ia mendonin të keqen, të mos mund t’ia gjenin as vendin se ku është varrosur”.
Kjo është përmbledhja e tërë asaj që për këtë grua të madhe ka mbetur nëpër kujtimet e njerëzve tanë. Mirëpo, përkundër njohurive të pakta që i kanë për të, njerëzit tanë me gjithë zemër e pranojnë madhështinë dhe fuqinë e saj. Ata ia falin zemrën asaj me tërë fuqinë shpirtërore, dhe me tërë besimin dhe vullnetin të cilin mund ta ketë apo mund ta krijojë bashkësia njerëzore.
Sipas mendimit tim, nderi më i madh që iu bë shoqërisë sonë iraniane, është zgjedhja e Imam Aliut, përkundër pikëllimit dhe pengesave që i përjetoi gjatë rrugës së zgjedhjes së tij. Populli ynë na e tërhoqi vërejtjen se me mendjemprehtësi mund t’i ballafaqohet shtypjes dhe gënjeshtrave. Ata i ngritën grushtat kundër njerëzve të fuqishëm, kundër tradhtarëve dhe sunduesve, të cilët qenieve njerëzore ua merrnin të drejtat e tyre. Ai lufton kundër dhunës dhe korrupsionit. Ai i demaskon kurthet, gënjeshtrat dhe tradhtarët. Ai u kundërvihet regjimeve shtypëse. Ai nuk e lejon veten të jetë i lidhur apo të bie nën ndikimin e reklamave dhe të liderëve fetarë të cilët janë ithtarë të institucioneve të halifatit. Ai zbulon të vërteta të panjohura. Ai i gjen të dobëtit dhe i zbulon ata pas perdeve të panevojshme. Ai zbulon rryma të forta. Ai është bamirës i kësaj shoqërie dhe nga ajo i duron të gjitha. Ajo e zgjodhi Aliun (a.s.).

Etika gjinore (seksuale) në Islam dhe në Perëndim - Murteza Mutahari

2009-05-09T02:17:00.002+02:00

ISLAMI DHE ETIKA TRADICIONALE SEKSUALE
(PASQYRIMI I KONCEPTIT TË MËKATIT)

Institucioni i martesës, i bazuar në interesin dhe përzmërsinë e ndërsjellë ndërmjet bashkëshortëve, për muslimanët paraqet një manifestim të lartësuar të Vullnetit dhe të Qellimit Hyjnor. Kjo është shquar edhe në ajetin Kur`anor të cituar më poshtë:

“Dhe nga faktet (e madhërisë) së Tij është që për të mirën tuaj, Ai
krijoi nga vetë lloji juaj palën (gratë), ashtu që të gjeni prehje tek ato
dhe ndërnjet jush krijoi dashuri e mëshirë…”

(Kur`ani, 30:21)
Sipas traditave islame (Sunnah), martesa është parapaë të jetë njëra ndër kërkesat thelbësore. Celibati është konsideruar si gjendje e keqe e mbushur plot me gjëra të liga.
Qasja islame lidhur me martesën dhe moralin dallohet nga ajo që dihet rreth disa traditave morale të llojit negative. Për çudi, disa moralistë tradicionalë e korsiderojnë seksualitetin si diçka plotësihtë të pandershme. Madje edhe marrëdhëniet legale seksuale me bashkëshortin, ata i konsiderojnë sit ë papastra, të liga, të padëshirueshme dhe shkaktërrimtare, mu sikur të kishin qenë karakteristikë e ndonjë fajtori apo të dështuari.
Edhe më shumë habit pikëpamja që ushqehet në Perëndim, se bota tradicionalisht në përgjithësi beson në paragjykimet të cilat me një konotacion të keq ia atribuan çdo gjëje që është e lidhur me seksin. Filozofi i famshëm nga Perëndimi, Bertrand Rasel nuk paraqet kurrfarë përjashtim nga ky aspekt. Në librin e tij: “Martesa dhe Morali” , ai konkuldon se:

“ … Sidoqoftë, elementet antiseksuale që nga kohët më të
hershme çdo here kanë ekzistuar praën njëri-tjetrit, dhe më në
fund, pa marrë parasysh dominimin e krishterimit apo të
budizmit, këto elemente arritën fitore të plotë ndaj
kundështarëve të tyre. Ky perëndimor jep shumë shembuj
rreth asaj që ai e e quan nocion i çuditshëm se, në martesë ka
gjëra të papastra dhe mëkatare, mu ashtu siç ka edhe në
marrëdhëniet seksuale. Në shumë pjesë të ndryshme të botës
që kanë qenë jashtë ndikimit të krishterimit apo të budizmit,
ka pasur rende të priftërinjeve dhe të priftëreshave që ishin
betuar në celibat. Hebrejntë e sektës së Essen-ëve,
gjitha marrëdhëniet seksuale i kanë konsideruar si të papastra. Siç
shihet, kjo pkëpamje në lashtësi ka hasur në tokë të plleshme.
… Edhe në Perandorinë romake ka ekzistuar një tendencë e
përgjithshme kah asketizimi. Epikuarianizmi gati sa nuk u zhduk
fare dhe të grekët e romakët e ngritur ia lëshoi vendin
stoicizmit… Neoplatonistët ishin po aq asketë sa ishin edhe të
krishterët. Nga Persia erdhi doktrina se kjo çështje është e ligë,
dhe pastaj u përhap nëpër tërë Perendimin, dhe me vete solli
besimin se të gjitha marrëdhëniet seksuale janë të papastra.
Edhe pse jo në formën më ekstreme, kjo e paraqet edhe
pikëpamjen e Kishës…”

Qendrimet negative seksuale vazhduan që, edhe gjatë shekujve të ardshëm të ndikojnë tek masat e njerëzve mendjekehtë, me qëllim që nq menyrë jo të favorshme dhe frikusëuese t`i neverisin nga seksi. Shkalla e lartë e të çrregullarve psikosomatikë dhe të sëmurëve shpirtërorë, sipas disa psikoanalitikëve, kryesisht i mvishet përhapjes së ndikimit të seksualitetit negative.
Cilët kanë faktorët që e shkaktuan konceptimin e gabuar lidhur me seksualitetin? Cila qe arsyeja që njerëzit t`ia mohojnë vetvetes kënaqësinë natyrore dhe që, mirëqenien psikosomatike ta shoqërojnë me seks të dëshiruar e të shëndoshë? Përse njerëzit duhet t`i prijnë jetës së tyre kurse me vetëdije ta dënojnë pjesën thelbësore e të shëndoshë të jetës së tyre?
Këto janë disa nga pyetjet komplekse në të cilat njerëzit duhet të gjejnë përgigje bindëse dhe të kuptimtë. Por, të ghithë e dimë se mund të gjenden shumë arsye të ndryshme për dhe kundër averzionit ndaj seksualitetit të njeriut.
Siç po shihet, arsyet i përfshijnë edhe mendimet e dëmshme për dëshirat dhe marrëdhëniet seksuale. Paragjykimit e arritën shkallën ekstreme në mesin e krishterëve, dhe ate me organizmin e kishave të tyre dhe të klerit. Celibati i Jezu Krishtit i inspiroi ata dhe i solli deri në pozitën, në të cilën status ii martesës për priftërinjtë dhe të shenjtët është konsideruar i barabartë me përdhosjen dhe njollosjen e nderit dhe shenjtërisë së tyre. Si rrejdhim i kësaj, Papët gjithmonë janë zgjedhur nga radhtë e priftërve të pamartuar. Në të vërtetë, të gjithë anëtarët e klerit katolik kanë qenë të lidhur nga betimi i tyre për celibatin.

Bertrand Raseli thotë:
“Dy apo tre përshkrime të bukura të këtij institucioni janë
zgjedhur nga masa e pafund e shkrimeve të partikëve kishtarë;
mirëpo në përgjithësi, do të ishte shumë vështire të konceptohet
diçka tjetër që do të ishte më e papërpunuar apo më neveritëse
se sa mënyra në të cilën ata e zgjodhën atë… Qellimi i asketit
ishte që njeriun të tërheqë nga jeta e virgjinitetit, andaj si
pasojë e pashmangshme e tërë kësaj, martesa trajtohet si një
gjendje inferiore… Gjuha energjike e Shën Jerome-ut, shenjtarit
të fundit, ishte “preja e durit të martesës me sëpatn e
Virgjinitetit”… 2

Kisha e pranon martesën me qëllim të lindjes së njeriut. Nevoja për propagimin e veçorive njerëzore nuk është sendërtuar si diçka adekuate për ngritjen e njollës së papastërtisë nga cili do akt seksual. Arsye tjetër për lejimin e martesës është eliminimi i kurvërisë në mes të mashkullit dhe femrës. Le ta citojmë edhe një herë Bertrand Raselin.

“Krishterimi, e veçanërisht Shën Pali afruan një pikëpamje të çuditshme të martesës që para së gjithash nuk ekzistonte për lindjen e fëmijëve, por për pengimin e mëkatit të kurvërisë.” 3

Kisha katolike e konsideron martesën si lidhje, në të cilën vetëm vdekja mund të ndërhyjë. Si rrjedhim i kësaj, nuk lejohet divorci apo shërbeja e martesës.

Ndalimi i anulimit të martesës apo i divorcit mund të ketë diçka që ka të bëjë më dëshirën për shlyerjen e mëkatit, pra dëbimin e Adamit dhe të Evës në një gjendje të pamartuar.
Qëndrimet iracionale për femrat kanë dominuar në mesin e disa popujve të lashtë. Këtu është përfshirë edhe mendimi se gruaja nuk është qenie complete njerëzore; sepse pozita e saj si një krijesë do të mund të shtrihej diku në mes të qenies njerëzore dhe shtazës. Gjithashtu, ajo ishte e krijuar nga një shpirt i artikulluar, andaj edhe kurrë s`ka mundur të shkojë në Qiell! Ngjashëm, në të kaluarën ka pasur edhe paragjykime tjera të shfrenuara.
Sidoqoftë, për fat të mirë, besimet dhe bindjet e lartpërmendura nuk kanë mundur që në tërësi ta arrijnë skajshmërinë. Kufizimet natyrore të grave, siç u identifikuan dhe u vlerësuan në të kaluarën, nuk arritën të zhvollohen edhe më tepër. Asnjë përpjekje e mënyrave tradicionale të të menduarit, nuk arriti të shkojë më larg se kultivimi i ndjenjës së krenarisë tek burri dhe i ndjenjës së inferioritetit tek gruaja gjatë gjeneratave.
Siç shihet, besimi në dobesitë e brendshme të dëshurave dhe të marrëdhënieve seksuale shkaktoi pikëllimin e njëjtë shpirtëror sit e mashkulli, ashtu edhe te femra. Përveç kësaj, lidhur me dëshirën trupore dhe me marrëdhëniet seksuale, ai shkaktoi edhe konflikt demoralizues ndërmjet nevojave të instinkteve natyrore dhe të besimit religjioz apo sektorian.
Sëmundjet shpirtërore dhe jolumturia burojnë nga konflikti i lartpërmendur, duke përfshirë këtu edhe dëshirat e vërteta natyrore dhe aversionin e indikuar shoqëror ndaj plotësimit të tyre. Problemi fiton përmasa të jashtëzakonshme , dhe ate deri në atë masë saqë bëhet subject i hulumtimeve intensive nga ana e psikologëve dhe e psikoanalitikëve.
Në kontekstin e mësipërm, logjika revolucionare e Islamit mund të jetë jashtëzakonisht interesante. Islami nuk jep asnjë indikacion më të vogël për përmbajtjen e ligë të dëshirës seksuale apo për frikën me pasoja të këqija. Përkundrazi, përpjekja islamike përkitazi me këtë është përqëndruar në synimin e rregullimit të sesksualitetit të njeriut në mënyrën më humane.
Nga perspektiva e Islamit, marrëdhëniet seksuale të njeriut janë të kufizuara vetëm në bazë të interesave të vërteta të shoqërisë prezente apo të asaj të mëvonshme.
Lidhur me këto qasja islamike i ndjek udhërrëfyeset mirë të njohura, duke mos shiper drejt kurrfarë ndjenje të privimit apo të frustracionit seksual, si dhe drejt kurrfarë dëshire të stypur apo të ndaluar seksuale. Është mjerim i madh që dijetari, siç është Bertrand Raseli, i cili i ka kultivuar moralet krishtere dhe budiste, të përmbahet nga komentimi specific i etikës Islame.
Në librin e tij “Martesa dhe Morali”, Bertrand Raseli kalimthi e përmend edhe Islamin, Për shembull, ai thotë:

:Udhëheqësit e mëdhenj fetarë, me përjashtim të Muhamedit
dhe të Konfuçies, nëse edhe ky mund të quhet fetar – në
përgjithësi kanë qenë shumë indiferentë ndaj konsideratave
shoqërore dhe politike, dhe më me dëshirë e kanë kërkuar
përsosmërinë shpirtërore vetëm me anën e mendimit, të
disiplinës dhe vetëmohimit.

Megjithatë, është më se e vërtetë se nga pikëpamja Islame, dëshira seksuale nuk është e pajtueshme me intelektualitetin apo spiritualitetin njerëzor, por është e evidencuar si pjesë e natyrës dhe e temperamentit të profetëve. Në bazë të një tradite (hadithi), dashuria dhe malli për gruan ishin karakteristika të sjelljes morale të profetëve.
Ekzistojnë edhe disa tradita dhe rrëfime tjera që flasin për sjelljet e profetëve me gratë. Sipas disave prej tyre, i Dërguari i Islamit si dhe imamët e devotshëm në mënyrë të qartë kanë shprehur dashurinë dhe konsideratën e vet për gratë dhe familjet e tyre. Në të njëjtën kohë, ata vendosmërisht janë shprehur edhe kundër pirjeve njerëzore për celibatin apo eremitarinë.
Njeri nga shokët e të Dërguarit të Shenjtë, Osman bin Madaoon-i aq shumë iu përkushtua adhurimit të All-llahut saqë agjëronte çdo ditë kurse të gjitha netët i kalonte duke u falur. Mu për këtë shkak, gruaja e tij këtë çështje ia parashtroi të Dërguarit, i cili reagoi me një bezdisje të dukshme dhe menjëherë shkoi të miku i vet dhe it ha:

“O Osman! Dije mirë se All-llahu nuk më ka dërguar që të
inkurajoj çfarëdo jete eremite. Ligjet e mia të Sheriatit janë
shkruar për rritjen dhe lehtësimin, si dhe për përmbushjen e
jetës natyrore të njerëzve. Sa më përkët mua, unë falëm,
agjëroj dhe i plotesoj detyrat e mia bashkëshorte. Sipas
kësaj, ndjekja e rrugës sime në Islam nënkupton veprimin në
përputhje me tradita që i kam shtruar unë, dhe të cilat e
përfshijnë edhe kërkesën se burri dhe gruaja duhet të martohen
dhe të rrojnë së bashku në harmoni”.

Qëndrimi Islamik që u shpejgua më sipër shumë qartë tregon se seksualiteti njerëzor në vetvete nuk paraqet kurrfarë sëmundje të lindur, e as që nënkupton ndonjë pasojë të keqe. Përveç kësaj, Islami shumë bukur shpjegon se, sëmundja si diçka tradicionale i është përshkruarseksualitetit të njeriut gjatë procesit të moralit religjioz në botën perëndimore. Tani, bota perëndimore ka bërë një kthesë prej 180 shkallëve duke u kthyer nga përmbysja e moralit tradicional të saj.
Në kohën e sotme, bota perëndimore beson në respektimin dhe në çlirimin e dëshirave dhe nevojave seksuale, dhe këtë e bën me ngritjen e kufizimeve tradicionale morale. Në të vërtetë, tani shumë njerëz të Perëndimit i favorizojnë lejimet seksuale. Ata merren me atë se, morali të cilin e kanë trashëguar nuk përmban asgjë tjetër përveç një konotacioni religjioz. Ata phojnë se moralet e tyre të sotme nuk mbështetën vetëm në arsyet filozofike, por edhe në ato shkencore.
Për fat të keq, seksualiteti negative që kohëve të fundit po zhvillohet në Perëndim, gjithashtu ka depërtuar dhe ka fabrikuar edhe moralin e shoqërisë sonë.
Kjo ndodhi edhe përkundër vështirësve të mëvonshme të komunikimit ndërkombëtar. Mirëpo tani, me anën e komunikimit të dëshmuar dhe kontaktet e rregullta ndërshetërore, spekulimet e modernizuara të Perëndimit, më të vërtetë janë duke e vërshuar edhe shoqërinë tonë, gjë të cilën do ta shpjegojmë në kapitujt e ardhëshëm.

___________________________
1- Bertrand Rasel: “Martesa dhe Morali”, Xhorxh Alen dhe Unvin Ltd, Londër, 1976, fq. 31-32
2- po aty, fq. 39-40
3- po aty, fq. 35

Himn Horosani - Ali Sylaj

2009-05-05T17:22:00.002+02:00

MBI QYTETËRIMIN - Sejjid Mohammed Khatemi

2009-05-04T22:46:00.003+02:00

Tri koncepte impenjojnë shumicën e intelektualëve të kohës sonë, kryesisht në vendet joperëndimore: tradita, modernia dhe zhvillimi. Në qoftë se lind një qytetërim i ri dhe kultura e tij përkatëse zë vend, është një popull, që dikur ka patur një qytetërim tjetër, që ka rënë ose është bërë dekadent, kultura e të cilit, ose së paku veprat e tij të rëndësishme, ende ndikojnë edhe më tej në shpirtin e njerëzve, i cili përballet pashmangshëm me një kontradiktë. Kombe si i yni (këtu: Irani) qëndrojnë sot përpara një kundërshtie të këtillë, prej së cilës lindin shumica e krizave shpirtërore dhe sociale të shoqërisë sonë. Për aq kohë sa ajo nuk është zgjidhur nga themeli, kriza vazhdon edhe më tej. Në fillim të qytetërimit të saj të ri modern, për shoqërinë perëndimore qëndron një thyerje me traditën. Zanafilla e saj mund të përshkruhet si një moment, meqë traditat shpirtërore dhe feudalizmi ekonomik u vunë në dyshim dhe më pas u hodhën poshtë. Ky qytetërim, që lindi për rrjedhojë e kësaj sfide, i ka rrënjët e forta atje ku ka qenë prejardhja e tij: në Evropë. Me disa vonesa u përhap edhe në Amerikën e Veriut dhe nga këto dy kontinente pushtoi pjesë të gjera të botës dhe ndër të tjera ndikoi fort në vende si yni. Kultura jonë ka ndryshuar në bazë të këtij ndikimi. Pa i vënë re të gjitha ndryshimet, ajo është ende e një rëndësie të veçantë për mendimin dhe ndjesinë tonë. Dhe megjithatë dallohet nga kultura bashkëkohore perëndimore, me prezencën e saj të vazhdueshme ajo qëndron madje në kundërshtim me të. E përbashkëta më e rëndësishme midis kulturës sonë dhe asaj së mesjetës është vendosja në qendër e Zotit, në mendime dhe në bindje, në vlera dhe ndjenja e njeriut. Në qytetërimin e ri, në të kundërt qëndron njeriu në qendër. Vetë arkitektët e mëdhenj të filozofisë dhe të mendimit të ri, të atij si Dekarti qëndronin lidhur pas parimit të perëndisë dhe metafizikës, kanë në thelb një figurë njerëzore tjetër, krahasuar me kristianët dhe myslimanët e mesjetës.
Natyrisht që ka patur dhe ka edhe në Perëndim te mendimi fetar, shpirtëror dhe mistik, po ashtu si edhe në mesjetë - para së gjithash në botën islamike - ide heretike dhe ateiste ishin në qarkullim. Por çështja nuk shtrohet në se ekzistojnë ide ose bindje të këtilla, por përkundrazi në se kanë qenë përhapur në shoqëri dhe a kishin një kuptim për jetën sociale të shumicës së njerëzve.Ne duhet të pranojmë që kundërshtia midis modernes dhe kulturës sonë tradicionale është një nga arsyet më të rëndësishme për krizën e mendimit tonë dhe të jetës sonë. Pyetja është: Çfarë duhet bërë? A duhet të qëndrohet lidhur ngushtë me traditën ose nuk ka rrugëzgjidhje veç se të përpiheshin nga kultura e qytetërimi perëndimor? Ose mund të zgjidhet kontradikta ndryshe ose të paktën ta çmprehim në atë mënyrë që ajo të mos shkatërrojë jetën tonë sociale dhe identitetin tonë historik? Kjo pyetje ka impenjuar gjithmonë të menduarin dhe shpirtin e njerëzve. Ka patur dhe ka shumë njerëz që qëndronin të lidhur ngushtë me traditën. Zakonet dhe mënyrat e tyre intelektuale i shohin si të shenjta; ata mendonin se mund të ndërtohen diga për t`u mbrojtur nga valët e tmerrshme të kulturës dhe të qytetërimit perëndimor dhe që është e mundur të jetohet në vijëzimet e ngushta të traditës që kemi trashëguar nga etërit tanë. Por këmbëngulja e tyre ishte e pavlerë dhe nuk çoi në përfundimin që patën shpresuar: dhe në vend të tyre shumë shprehje të qytetërimit perëndimor patën gjetur rrugën e tyre në shoqërinë tradicionale pa e patur mundësinë ata që të reflektojnë mbi këto fenomene të reja. Përfundimi ishte që kriza e shoqërisë tradicionale vetëm u ashpërsua edhe më tej. Nga ana tjetër pati njerëz që menduan ta kapërcenin krizën duke bërë krejtësisht të tyren qytetërimin e ri me gjithë ndërlikimet e tij. Atyre iu duk e nevojshme të shkatërronin traditën e tyre, për t`ia përgatitur shtëpinë modernes si një miku të mirëpritur. Por të menduarit dhe të vepruarit e këtij grupi gjithashtu i ka shtuar po ashtu edhe më shumë problemet e shoqërisë. Sipërfaqësia e vështrimit dhe idealizimet e tyre i pengojnë ata të kuptojnë bazat e kulturës dhe të qytetërimit perëndimor si dhe marrëdhëniet midis traditës dhe modernes. Meqë nuk e kishin respektuar traditën, në vend që ta analizonin dhe ta kritikonin dhe meqë nuk e vunë re që tradita i ka rrënjët në popull, nuk patën mundur që ta ndryshojnë vërtetësinë shoqërore. Në botë, ashtu siç është, nuk mund të pengohet ndikimi i kulturës dhe qytetërimit perëndimor ndaj shoqërisë sonë as me krijimin e fatvave e as nëpërmjet dorëzimit në duart e fantazirave; dhe po aq pak mund të largohet tradita me qarkore dhe rezoluta nga shoqëria. Për ne, që merremi me këtë problem, është e rëndësishme, që të mos t`i nënshtrohemi pa ndërgjegje zhvillimit të sotëm, përkundrazi të pyesim për themelet e atij qytetërimi që e kanë sjellë këtë zhvillim, në këtë rast Modernen. Edhe në rastin kur nuk ka asnjë alternativë tjetër veç se të pranojmë zhvillimin ashtu siç e ka përjetuar Perëndimi, paskëtaj mbetet ende çështja për bazat dhe pasojat. Pa reflektuar mbi të nuk mund të ketë asnjë zhvillim të vërtetë, se një zhvillim nuk është diçka mekanike që merr formë pa njerëz që mendojnë. Një shoqëri në të cilën nuk mendohet është tek e fundit e humbur atëherë kur ajo përballet për herë të parë me vështirësitë. Me detyrim, me fjalë shterpe të ligjit dhe me urdhëra të politikanëve nuk mund të zotërohen në çdo rast vështirësitë shoqërore dhe sociale, në rastin më të mirë në mundin t`i mbulojnë ato për kohë të shkurtër. Edhe qytetërimi perëndimor është një mundësi njerëzore. Për këtë arsye është relativ dhe parimisht kalimtar. Apo do të pretendojë ndokush, që burimi i pyetjes dhe i varfërisë, e nevojave qenka tharë, kur u ngrit dielli i qytetërimit modern? A nuk është qytetërimi një përgjigje për shpirtin njerëzor plot kërshëri, i cili vazhdimisht shtron pyetje për qenien, botën dhe njeriun? Dhe a nuk nxitet njeriu nga nevojat e tij të vazhdueshme dhe të rinuara, që t`i kënaqë këto? Dhe a nuk lind qytetërimi nga përgjigja që i jep njeriu për pyetjet dhe nevojat e tija? Prandaj ndryshojnë qytetërimet dhe prandaj nuk ka qytetërime të përjetshme dhe konstante, për sa kohë ekzistojnë, njeriu do ketë edhe pyetjet edhe nevojat e tij dhe çdo pyetje e përgjigjur dhe çdo nevojë e plotësuar e vendos atë përpara dhjetë pyetjesh e nevojash të reja. Vetëm në fund të këtij procesi të komplikuar, që kryen shpirti njerëzor, do të mund të ekzistonte jeta e përsosur. Çdo qytetërim qëndron aq gjatë, për aq kohë sa mund t`u përgjigjet nga forcat e veta, pyetjeve të njeriut dhe mund t`i kënaqë nevojat e tij. Në se nuk ia arrin kësaj gjëje kthehet nga një pyetje për qytetërimin, të shtruarit në dyshim të bazave të tij. Kështu bien qytetërime në rrënim. Duke u mbështetur në forcën e tij qytetërimi perëndimor ka përballuar mjeshtërisht kriza të mëdha. Më e rëndësishmja ndër to ishte kriza, që e kishte prejardhjen në shekullin e 19, kaloi në shekullin e 20 dhe e tregoi fytyrën e saj të pështirë në të dy luftërat botërore. Ana liberalokapitaliste e Perëndimit mund të pretendonte përballë konkurrentit të saj të fuqishëm, duke korrigjuar bazat e veta. Pamvarësisht nga këto natyrisht qenë edhe dobësi thelbësore të brendshme, që e bënë botën socialiste të binte përpara syve të çuditura të njerëzimit. Nuk mund të mos shihet që qytetërimi perëndimor edhe sot përballet me kriza dhe i duhet të gjejë përgjigje për pyetje të tjera serioze dhe thelbësore. Në krye të herës të Modernes qëndronin kërshëria e njeriut, pyetjet e reja si edhe gjendja e komës e kulturës dhe qytetërimit mesjetar, si dhe kërshëria për t`iu përgjigjur këtyre pyetjeve dhe për t`i kuptuar nevojat e lindura rishtaz të njeriut. Duke marrë arratinë në dhunën intelektuale dhe fizike, për t`i nënshtruar pyetjet dhe për t`i ndrydhur nevojat u prodhua një eksplozion shpirtëror dhe social, si pasojë e së cilës u shkatërrua ndërtesa e vjetër e qytetërimit mesjetar, ai kishtar dhe feudal. Nga ana tjetër nuk mund të ndalohet etja për dije për burimin e qytetërimit të ri dhe kulturës; madje edhe shumë interesa thjesht laike luajtën rol. Ajo që e shtyu borgjezinë si klasë, nuk ishte dhe aq dëshira për drejtësi ose mundimi që ta çlironin të vërtetën nga prangat e kishës dhe të feudalizmit. Shumë më tepër ajo donte të realizonte dëshirat e saj dhe të mbërrinin në shijimin e favoreve materiale. Liri, Barazi, dhe Vllazëri këto vlera shumë premtuese për njerëzit që nga kohët më të hershme qenë konceptet qendrore të ngjarjes famëmadhe të qytetërimit modern të revolucionit të madh francez. Por pikërisht këto ishin konceptet që ishin edhe një mjet që përdori klasa e re e lindur së fundi në luftë kundër aristokracisë për të kënaqur dhe parafytyrimet e veta. Kështu si mund të vëzhgohen qytetërimi modern në pasqyrën e njohurive të tij të llojit të ri, të teknologjisë, të elektricitetit, të lirisë së mendimit dhe të institucionalizmit, të së drejtës së popullit, që të qeverisë vetë, të kontrollit të pushtetit politik përmes vullnetit të popullit dhe ligjet e arritje të ngjashme të nderuara për njerëzimin, nuk duhet të lëmë pas dore edhe anën tjetër të këtij qytetërimi: kolonionalizmin (estemar) shtypjen e ashpër dhe të përgjakshme të të atillëve që nuk u përkasin kulturës perëndimore, si dhe plaçkitjen e kapitalit të tyre material dhe human, shkatërrimin e mjedisit, propagandën e rreme, oportunizmin që e ka mbërthyer si edhe zhdukjen e shumë vlerave humane, shpirtërore dhe etikën në jetën e organizuar nga kjo anë të njeriut të sotëm. Në se ne nisemi nga ajo gjë që njeriu në bazë të lirisë së vullnetit të tij është i aftë, ta zgjedhë me ndërgjegje rrugën e vet, nuk është as e logjikshme e as njerëzore t`i nënshtrohemi pa ngurrime e mëdyshje hegjemonisë së Perëndimit. Po kaq e mundshme është edhe të kundërshtojmë kundra formave të panumërta të Perëndimit, dhe madje edhe në se do të ishte e mundur, s`do të ishte as e arsyeshme e as me shumë mend. Hapi i parë është, ta njohësh vërtet Perëndimin. Në anën tjetër nuk mund të sillesh me traditën e pakujdesshëm. Ajo është baza e identitetit historik dhe social të një populli, të paktën e një populli me një qytetërim të fortë dhe me një kulturë të rëndësishme. Fjala e urtë nga "Politik-a" e Aristotelit mbi funksionimin e rëndësishëm të zakoneve për mirëqënien e shoqërisë dhe të Polis-it meriton edhe më tej respektim. Megjithatë unë e quaj traditën diçka po aq njerëzore sa edhe qytetërimin. Ajo është e ndryshueshme dhe as e përjetshme e as e shenjtë. Për të ruajtur një traditë, koha e së cilës ka shkuar, do të thotë t`i detyrosh ekzistencës dhe shpirtit të njeriut një kornizë të ngushtë, një ekzistenceje dhe një shpirti, aftësitë për t`u zhvilluar të të cilit, janë të pakufijshme. Në se do të ishte e mundur, që të ushtrohej një dhunë e këtillë -që nuk mund të jetë afatgjatë - , do të ishte vetëtradhti ndaj qënies së njeriut. Në se një mënyrë e caktuar e të kuptuarit dhe të konceptuarit të është bërë zakon, është në thelb e vështirë të ndahesh nga ajo. Akoma më e madhe është vështirësia, në se traditat marrin ngjyrën dhe erën e fesë: Në se traditat dhe përceptimet e kufizuara njerëzore marrin vendin e madhështores dhe të të shenjtëruarës, çfarëdo lloj kritike ndaj tyre do të përceptohet si një risim heretik, dhe lufta kundër risimeve heretike shihet sërisht si madhështore dhe e shenjtë. Ndaj dhe vështirësitë e përmendura janë më të mëdha dhe më të rrezikshme në shoqëritë fetare. Çfarë pra, shtrohet edhe njëherë pyetja, duhet bërë? Këtu Ju lutem për leje, që të lejohemi të fantazojmë. Unë them: Për të përcaktuar të Sotmen tonë, duhet të shohim të nesërmen, dhe për të patur një vështrim të drejtë dhe të qartë mbi të nesërmen tonë, nuk na mbetet gjë tjetër veç të kuptojmë të Djeshmen tonë, të njihemi mirë me të dhe të përulemi përpara saj. Dhe e nesërmja është një ditë, në të cilën njerëzimi do të jetë edhe më tutje se qytetërimi i sotëm. Ne nuk jemi gjykuar, që të shpërbëhemi në rregullin e qytetërimit modern, vetëm në se nuk besojmë te liria dhe nga vullneti njerëzor; i ndikuar nga kushtet e jashtme, por jo i zotëruar prej tyre në mënyrë të detyrueshme. Në të njëjtën kohë ne nuk mund t`i mbyllim sytë përpara të gjithë arritjeve të mëdha shkencore, sociale, politike dhe shpirtëror-morale. Përse nuk duhet, duke kapërcyer të tashmen (të armatosur, me dy kritikat, atë të modernes dhe kritikën e traditës) të zhvillojmë një marrëdhënie të re me qenien, të mbërrijmë në një këndvështrim të ri dhe me ndihmën e tyre të nxjerrim në pah një qytetërim të ri që mbështetet në të shkuarën tonë që na jep identitetin si edhe nxjerr përfitime nga arritjet gjurmëlënëse të qytetërimit modern dhe që mund të jetë një etapë e re në qenien e njerëzve? Kjo me siguri nuk bëhet realitet, në se ne si reaksionarë kthehemi në të shkuarën për të këmbëngëlur në të. Shumë më tepër ka gjasa të ngjajë që të gjejmë një vend të sigurtë, nga i cili të kalojmë mbi të Tashmen dhe të përpiqemi drejt një të Ardhmeje, e cila mbështetet në të Sotmen dhe në të Djeshmen tonë.

Marrë nga: "Frankurter Allgemeine Zeitung", 1 gusht 1998 Kulturchronic, nr.5 98
Përktheu Martin Mato

2009-05-02T06:01:00.002+02:00

BASHKIMI ME TË DASHURIN

2009-04-25T15:42:00.006+02:00

Letër e Imam Homeinit dërguar birit të vet
Huxhetul Islam Vel-Muslimin Haxhi Sejjid Ahmed Homeini

Përkthyer nga:
Musa Haruni dhe Muhsin Aliu

Me emrin e Allahut Mëshiruesit, Mëshirëbërësit!

Lavdërimi qoftë mbi Allahun dhe përshëndetje mbi të dërguarin e Allahut, Allahu e bekoftë ate dhe pasardhësit e tij.

Ky është testament i një gjyshi plak drejtuar të birit, i cili është i ri dhe i zhytur në problemet e botës dhe i lirë të zgjedh rrugën e drejtë hyjnore (Allahu e udhëzoftë me mëshirën e pafund të Tij). Plak, i cili e kaloj jetën me lodhje nëpër erësirë dhe tani është duke vazhduar kah vendbanimi i përjetshëm me asgjë të mirë pas vetes pos me një listë të zezë të gabimeve me shpresë mëshire nga Allahu.
Biri im, librin të cilin unë ta ofroj është copëz nga lutjet e arifëve[1] dhe udhëheqje morale të udhëtarëve të apasojunuar pas fshehtësive të jetës edhe pse pena ime është e paaftë të definoj këtë udhëtim. Pranoj se çdo gjë që kam shkruar përbën ca flajë modeste ku akoma nuk kam qenë i aftë të përfitoj qoftë edhe një shkëndijë për veten.
Biri im, çdo gjë që shtrihet në Miraxhin (integrimin) është ideali më i madh i gnostikëve (për ata që dijnë) dhe është mbi kuptimin tonë (Feniksi s’është gjah i askujt, mblidhuni t’i bëjmë pre fajkuan)[2]. Por ne nuk duhet të humbim shpresë nga mëshira e Zotit ngase Ai është ndihmës i të pafuqishmëve dhe mbështetje i të varfërve.
Biri im i dashur, në udhëtimin tënd peripatetik fjala është nga krijesa kah Krijuesi, prej pluralitetit në unitet pra nga toka (Nasut) drejt mbretërisë hyjnore (Lahut); që do të thotë deri tek pika e asgjësimit absolut i cili vjen si pasojë e sexhdes[3] së parë dhe asgjësim pas asgjësismit që ndodh pas gjallërimit në sexhden e dytë. E gjithë kjo është Boshti i Ekzistencës nga Zoti në Zotin. Në këtë piedestal nuk ka as apoteozë dhe as të adhuruar, “Ai është i pari që s’ka mbarim, i dukshmi dhe i padukshmi.”[4]
Biri im, çdo gjë që të rekomandoj në shkallën e parë është që ti të mos mohosh stadet e diturisë së gnostikëve (ehli-marifet)[5], ngase injorimi është rrugë e injorantëve. Shmangu shoqërimit me ata që mohojnë stadet e të devotshmëve, ngase ata janë të padëgjueshëm në Rrugën e Allahut. Largohu nga kopracia dhe egoizmi ngase këto janë trashëgim i Iblisit i cili për shkak të mendjemadhësisë së vet refuzoj urdhërin e Zoti për përulje Halifit dhe të zgjedhurit të Tij. Dij që të gjithë mjerimet e njeriut burojnë nga ky trashëgim Iblisijan; domethënë bazës esencijale e principeve të rebelimit. Ndohsta ajeti “Luftoni ata derisa të zhduket fitneja dhe të aplikohet feja vetëm për All-llahun.”[6], referon, në disa stade, në fushatën dhe luftën të madhe në çrrënjosjen e së keqes gjejgësisht Shejtanit dhe hordhive të tij që është e përhapur në zemrat e njerëzve. Gjithkush përbrenda dhe jashtë vetes duhet të luftoj për çrrënjosjen e së keqes si fushatë e cila nëse ngadhnjen të gjithë gjërat dhe njerëzit do të ushëzohen në rrugë të drejtë.
Biri im, mundohu të arrijsh këtë fitore, të paktën disa shkallë të saj. Përpiqu seriozisht dhe pakëso pasionet fizike, ngase ata janë të pafundshme. Kërko nga Allahu i Gjithëfuqishëm ndihmë ngase, pa ndihmën e Tij askush nuk mund të arrijë asgjë. Namazi, ky fluturim i gnostikëve dhe udhëtim i dashnorve është mënyra për të arritur këtë destinacion pra, nëse unë dhe ti arrijmë sukses të realizojmë një rekat (namaz) dashurie dhe vështrojmë dritat e fshehura në të dhe sekretet e tij misterioze, ne do të nuhasim disa aspekte nga fati dhe synimi i disa shërbetorëve të devotshëm të Zotit dhe do të vështronim panoramën e lutjeve lartësuese të vulës së pejgamberve dhe shenjtorve (s.a.a.).[7] Allahu na dhuroftë këtë dhuratë të madhe dhe na përfshiftë në bekimet e Tij. Rruga është shume e gjatë dhe e rrezikshme dhe kërknon shumë përgatitje ku përgatitjet e mia dhe atyre si unë, janë të pamjaftueshme ose asgjë veç nëse mëshira e Mikut, të Lartësuarit na vjen në ndihmë.
Biri im i dashur, shfrytëzo mirë kohën rinore që ke në dispozicion ngase, e ghitha do të jetë e humbur në kohën e pleqërisë, bile edhe përkujdesja ndaj Ringjalljes dhe Zotit. Një nga mashtrimet e Shejtanit është ajo që ai premton mundësinë për reformimin e vetes dhe pastrimit në pleqëri ashtu që ditët e rinisë të shpenzohen kot, në neglizhencë ku ai pleqëve u premton jetë të gjatë ashtu që me premtimet e tij fals njeriu të injoron Zotin deri në vdekje dhe në këtë çast ai merr besimin nga njeriu, nëse tashmë ende se ka marrë. Prandaj, ngrihu në përpjekjen derisa je gjallë dhe gëzo fuqinë tënde dhe ik nga gjithëçka jo hyjnore dhe përforco lidhjen me Të nëse tashmë ke (lidhje) dhe nëse, Zoti ndaloftë, nuk kë lidhje me Të siguro një (lidhje) dhe përforcoe ngase asnjë qenie përveç Tij, i Lartësuari, është i denjë për të patur lidhje. Lidhjet me shenjtorët e Tij , nëse nuk janë të dedikuara për Të, janë lidhje Shejtanike, dredhira të cilat blokojnë rrugën e së Vërtetës nga çdo kënd. Asnjëherë mos vështro pozitën tënde me kënaqësi ngase kështu ishin besimtarët e Tij të devotshëm dhe të pastër të cilët veten e konsideronin si asgjë (La Shai’e)[8] dhe nganjëherë veprat e tyre të mira i vlerësonin si të pa mjaftueshme.
Biri im, sa më lartë është stadi i gnostikut (arifit) aq më e lartë është ndjenja e mosqenjes së tij si qenie fakt pranë Tij. Këto stade të përparimit kah Zoti duhet aritur gjatë lutjeve të namazit pas çdo “tekbiri” (Allahu Ekber = Allahu është më i madhi). Sikurse që para hyrjes në namaz ka Tekbir në madhërimin e Zotit dhe tekbiri vjen prap në dalje nga namazi, duke simbolizuar se Zoti është mbi dhe përtej, në epërsi të çdo lavdërimi të atributeve dhe veprimeve. Vërtet, kush mund të lavdëron Zotin dhe, cila shprehje mund të përcakton lavdërimin dhe kush duhet të lartësohet dhe me cilën gjuhë? E tërë gjithësia nga sferat më të larta të kupës qiellore e deri tek pika më e ulët, pra në xhehenem dhe çdo gjë ndërmjet tyre, janë asgjë. Çdo që ekziston është Ai, asgjë pos Tij ska qenie pra çka mund inekzistenti të thotë për Qenien Absolute. Asnjë nga shenjtorët e Tij nuk do të përdornin emrin e Tij nëse nuk të ishte urdhëri i Tij dhe askush nuk mund të mos i nënshtrohet Atij. Ngase çdo përmendje është përmendja e Tij dhe sikurse që lexojmë: “Zoti yt ka dhënë urdhër të prerë që të mos adhuroni tjetër pos Tij”[9] dhe “Nuk ka asnjë send që nuk e madhëron, duke i shprehur falënderim Atij, por ju nuk kuptoni atë madhërim të tyre.”[10] Kjo gjithashtu është gjuha pluarliste ndryshe, Ai është Lavdërimi, i Lavdëruari dhe Ai është që Lavdëron. “Metëvërtetë, Zoti yt është duke bërë namazin”[11] dhe “Allahu është Zoti i qiejve dhe i tokës”.
Biri im, ne të cilët jemi të paaftë në falënderimin kushtuar Atij pse të mospërfillim shërbimin e sherbetorëve të Tij ngase, shërbimi i tyre është shërbim Hakkut (të së Vërtetës) ose Zotit ngase të gjithë ata janë nga Ai. Duke shërbyer njerëzit asnjëherë mos konsidero veten si bujar ngase ne jemi me të drejtë në borxh ndaj tyre sepse ata janë indikacione me të cilat ne i shërbejmë Zotit. Duke u shërbyer atyre mos kërko famë, këto janë dredhirat e Shejtanit për të na fundosur thellë në abis. Gjatë shërbimit shërbetorëve të Zotit zgjidh më të dobishmit prej tyre dhe jo ata të cilët janë më të përshtatshëm për ty dhe shokët e tu meqenëse ajo është shenjë e mos sinqeritetit ndaj Zotit.
Biri im i dashur, Zoti është i gjithë pranishmi dhe e tërë gjithësia është vendqëndrimi i Prezencës së Tij dhe tabloja e egos tonë është negativi i inçizimit tonë. Mundohu të zgjedhësh profesion i cili do të sjell më afër Tij ku do të përfitosh kënaqësinë e Tij. Mos më thuaj në zemrën tënde: “Nëse kjo është e vërtetë pse ti nuk je i tillë?” Unë e di që nuk jam i pajisur me asnjë nga kualitetet e atyre me zemër të pastër (ehl-e-dil) dhe frikohem që kjo penë e thyer të mos jetë në shërbim të Shjetanit dhe të egos së ndotë ku nesër unë do të përgjigjem për këtë. Gjërat që ti thashë janë të bazuara në fakte bile edhe nga pena e njërit si unë i cili nuk jam larg nga kualitetet djallëzore. Kërkoj strehim tek Zoti i Lartëmadhëruar në këto grahma të fundit me shpresë të fitoj ndërmejtësimin (shefaatin) e shenjtorëve të devotshëm të Tij.
O Zot! Ti mbaje në dorë këtë plak të thinjur dhe Ahemdin e ri, dhe na dhuro ardhmëri të mirë dhe na prano në shtëpinë fisnike me mëshirën Tënde të pafundshme.

Vesselam Ala men Etteb-al Huda, 15 Rabiul Aval 1407,
Ruhullah El-Musevi El-Homeini

[1] Arif: [arab. Njostik, njeriu i shenjtë]
[2] Gjysëm strofë nga poezija e Hafizit
[3] Sexhde: [arab. Përulje]
[4] Kur’an, Sura Hadid, pjesë e ajetit 3!
[5] Ehli Marifet: [arab. Pjestarët e fshehtësive hyjnore]
[6] Kur’an, Sura El Bekare, pjesë e ajtetit 193
[7] I referohet pejgamberit Muhammed s.a.a.
[8] La shai’e [arab. Inegzistent]
[9] Kur’ani, Sura Isra, pjesë e ajetit 23
[10] Kur’ani, Sura Isra, pjesë e ajetit 44
[11] Shiko Usul Kafi vol. 2, f. 319 Kitabal Huxhxhat, Kapitulli, Muled al Nabi, Hadithi 13.

Emirul-Mu'minin - Ali ibn Ebu Talibi a.s.

2009-04-22T18:44:00.007+02:00

VËSHTRIMI ISLAM NDAJ IMAM ALIUT A.S
Askush tjetër asnjëherë, në historinë e Islamit nuk ka fituar vlerë dhe madhështi, përkatësisht nuk ka zënë vend të çmuar, ashtu siç ka zënë Imam Aliu a.s. Ndaj nisur nga kjo, del si imperativ porosia që kërkohet prej pasuesve, që atë (Imamin, vërej e përkth.) ta çmojmë, ta duam dhe ta ndjekim ç’do gjurmë të jetës së tij. Kur’ani i Madhërueshëm, tradita dhe tekstet autentike historike si dhe librat e ndryshëm, me rrëfime të vërteta, të cilat duke e lavdëruar dhe ngritur lart pozitën e Imam Aliut a.s, shkëlqejnë si madalje në gjoksa, të cilat shërbejnë për të spikatur dhe vënë në pah rregullat dhe urdhërat, duke i obliguar muslimanët që ta ndjekin dhe pasojnë rrugën e tij. Nga shpërblimet që Imam Aliu a.s ka marrë nga All-llahu i Lartësuar dhe Pejgamberi i Tij a.s mund të përmendim mbase edhe atë të fundit: “… All-llahu ka për qëllim që nga ju, o familje e shtëpisë (së Pejgamberit) të largojë ndytësinë e mëkateve dhe t’ju pastroj deri në skaj.” (El-Ahzabë, 33)
Komentatorët e këtyre ajeteve thonë se ky ajet ka të bëjë përkatësishtë i dedikohet të Dërguarit të All-llahut xh.sh Muhammedit a.s, Imam Aliut a.s, hazreti Fatimesë, Hasanit dhe Husejnit, të cilët, Pejgamberi a.s njëherë në një rast të gjithë së bashku i mbuloi me jorganin e tij. Kur u shpall ky ajet, Ummu Seleme, bashkëshortja e Pejgamberit a.s e pyeti Pejgamberin: ”A bëj pjesë edhe unë në anëtarët e familjes?” Jo,” u përgjigj Pejgamberi a.s. ”por ti je në rrugën e drejt” (43)
“E kush të kundërshton ty në çështjen e tij (Isait) pasi të është bërë e ditur e vërteta, ti thuaj: ”Ejani i thërrasim bijtë tanë dhe bijat tua, gratë tona dhe gratë tuaja, vetë ne dhe vetë ju, mandej sinqerisht të lutemi për mallkim, dhe mallkimin e All-llahut ta hedhim kundër gënjeshtarëve!” (Ali-Imran, 61)
-Të gjithë mufesirët dhe komentatorët e hadithit pohojnë se ky ajet është shpallur kur Pejgamberi a.s e dërgoi Imam Aliun a.s, Fatimenë, Hasanin dhe Husejnin, për ti takuar të krishterët e Naxhranit, për shkak të mospaguajtjes së obligimit (xhizjes, vërej e përkth.). Kur të krishterët e panë Pejgamberin a.s se vjenë bashkë me familjen e tij, ata filluan të frikësohen dhe filluan të arsyetohen për mospagesën e tyre, dhe premtuan se këtë oblogim do ta kryejnë për hir të rrespektit ndaj Pejgamberit a.s (44)
“Dhe ushqimin ua jepnin, edhepse vet e dëshironin-të varfërit, bonjakut dhe robit.” Ne juve ju ushqejmë vetëm për hir të dashurisë ndaj All-llahut, nga ju nuk kërkojmë as falënderime as lavdërime, ne i frikësohemi Zotit tonë, atë ditë kur fytyrat do të jenë të errësuar dhe të mëzitura.”
Dhe atyre, atë ditë All-llahu frikën do t’ua largojë dhe mirëqenie e gëzim do t ‘u jep.” (Ed-Dehr, 8-11).
Njohësit e tefsirit dhe hadithit unanimisht pajtohen se këto ajete janë shpallur për nderë të Aliut, Fatimesë, Hasanit dhe Husejnit a.s, kur Hasani dhe Husejni ishin të sëmurë, ndërsa Aliu, Fatimeja dhe Fiddah (amvisja e tyre) u betuan ndaj All-llahut xh.sh se do të agjërojnë tri ditë, nëse dy vogëlushat do të shërohen nga sëmundja e tyre. Vogëlushat u shëruan ndaj ata të tre agjëruan.
Para perëndimit të diellit, një ditë një i varfër trokiti në derën e tyre, dhe ata ia dhanë një bukë prej elbit, të vetmen që e kishin. Të nesërmen, ditën e dytë sërish një fukara trokiti në derën e tyre, dhe ata përsëri e ushqyen. Ditën e tretë të agjërimit të tyre, një rob lufte gjithashtu kërkoi prej tyre ushqim, dhe ata ia dhan atë që e kishin. Kështuqë, Kjo Familje a.s agjëroi tri ditë duke mos ngrënë asgjë, pos asaj që pinë vetëm ujë. Për shkak të kësaj ngjarjeje, u shpallën ajetet fisnike, të cilët i lavdërojnë ata dhe vepërn e tyre, duke ju treguar si shembull ndjekësve të tyre…
“A mos e konsideruat dhënien e ujit haxhinjëve dhe kujdestarinë ndaj Xhamisë së Shenjtë, si besimin e atij që i besoi All-llahut dhe ditës së fundit dhe që luftoi në rrugën e All-llahut? Jo, ata nuk janë të barabarta te All-llahu. Popullin mizor All-llahu nuk e vë në rrugë të drejtë.” (Et-Tevbe, 19)
Ndërsa, ky ajet i mësipërm u shpall kur Talha ibn Shejbe e lavdëroi Abbas ibn Abdul-Muttalibin duke i thënë: ”Unë kamë kompetenca më të mëdha ndaj Qabesë, ngase unë jam përgjegjës për furnizimin e haxhinjve me ujë dhe çelësi i Qabesë është në duart e mia.”
Pikërisht në këto çaste Imam Aliu a.s qëlloi të kaloi pranë tyre dhe i pyeti:
“Me çka lavdërohesh ti?” Kur e morri përgjigjen, Ai - Aliu a.s tha: ”Kur isha fëmijë, isha i zgjedhur, gjë që askush prej jush nuk është.”
“Çfarë është ajo?” - e pyetën ata. Ai u përgjigj: ”Unë i pari jam lutur në Islam, dhe jam i pari që kam zhvilluar në rrugën e All-llahut.”
Që nga ai çast, zbritja e ajeteve ishte lavdërim i dinjitetit të Imam Aliut a.s (46)
Veç nderimit të madh të Imam Aliut a.s që i bën Kur’ani i Madhërueshëm, duke rrespektuar traditën, Pejgamberi a.s fletë për të si vijon:
“Unë jam qyteti i diturisë, ndërsa Aliu porta e atij qyteti.”(47)
Rresull-llahu a.s gjithashtu ka thënë, duke iu drejtuar Imam Aliut a.s:
"Ti je për mua ashtu siç ishte Haruni për Musanë a.s veçse pas meje nuk ka pejgamber.”(48)
“Vetëm besimtarët do të duan ty, ndërsa dyftyrëshit do të urrejnë.”(49)
Në ditën e vëllazërimit të muhaxhirëve me ensarët, Pejgamberi a.s i tha Imam Aliut a.s:

“Ti je vëllau im, ndërsa unë jam vëllau yt. Nëse dikush të pyet thuaji : ”Unë jam rob i All-llahut dhe vëlla i të Dërguarit të Tij. Nëse dikush këtë cilësi do t’ia përshkruante vetes së tij, ai ka gënjyer.”(50)
Këto ishin disa nga shembuj me të cilat është lavdëruar Imam Aliu a.s. Për tekste të tjera lidhur me këtë çështje, duhet shikuar: ”Fada’il Kamsah Min,” “Al Sihah Al Sittah”, ”Yanabi’u Al-Mevada,” “Ahmed ibn Hanbel,” “Musned,” dhe “Dala’il Al-Sadik, ” veprën “Fadail Emirul Muëmininin” dhe argumentet e imamatit të tij.

VIRTYTET E IMAM ALIUT A.S
Si burim i cili potencon të qenit besnik ndaj Imam Aliut a.s si udhëheqës të muslimanëve, mund ta theksojm ajetin vijues:
“Mik (i afërt) juaji është vetëm All-llahu, është i Dërguari i Tij dhe ata që besuan e që falin namazin dhe japin zeqtin duke bërë rukuë (duke qenë respektues).” (El-Maide, 55)
Komentatorët e Kur’anit thonë se ky ajet posaçërisht është shpallur për Imam Ali ibn Ebu Talibin a.s duke pohuar se ai detyrimisht mbetet si Imam, autoritet ideologjik, dhe lider politik e shoqëror i komunitetit.(51)
Kjo ështa shpallur atëherë kur Imam Aliu a.s e nxorri unazën e tij prej gishti duke u falur dhe ia dha një fukaraje si sadaka. Ajeti u shpall tamam në këtë rast të rëndësishëm dhe e vërtetoi imamatin e Imam Aliut a.s..

Emirul-Mu'minin - Ali ibn Ebu Talibi a.s.

2009-04-20T00:45:00.002+02:00

LUFTA E HUNEJNIT
Siç duket muaji sheval, ishte muaj veçse i luftërave.
Përsëri në këtë muaj, Fiset Benu Huajdha dhe Benu Thekif, të cilët jetonin jashtë Mekës, ishin jashta zhvillimit të Shtetit Islam. Ata filluan t’i mobilizojnë forcat e tyre kundër muslimanëve dhe kështu mblodhën 20.000 njerëz. Muslimanët iu kundërvunë me 12.000 ushtarë. Jobesimtarët u fshehën në rajonin bregor të Hunejnit, mes Taifit dhe Mekës.
Kur muslimanët arritën herët në mëngjes, jobesimtarët befasisht i sulmuan nga kurtha. Muslimanët e papërgaditur u dekurajuan dhe në rradhët e tyre u paraqit konfuzioni. Filluan të ikin, ndërsa me Pejgamberin-Muhammedin a.s mbetën vetëm Imam Aliu, El-Abbasi dhe disa familjarë të afërt të Muhammedit a.s nga Ehli-Bejti a.s.(40). Ata qëndruan dhe me shembullin e tyre që nuk u lëkundën aspak , me vetë qëndrimin stoik të tyre, u treguan muslimanëve të tjerë që të kthehen në luftë, të cilën sukses-shëm e përfunduan.
Këto ca shembuj të heroizmit dhe përpjekjeve mbinjerëzore të Imam Aliut a.s janë të shënuara gjatë ditëve të para të Islamit, kur Pejgamberi, Muhammedi a.s ishte në momentet kritike të jetës së tij.
Imam Aliu a.s kështu pranë të Dërguarit të All-llahut xh.h morri pjesë në të gjitha luftërat që u zhvilluan atëherë, përveç asaj të Tebukut, kur me urdhërin e të Dërguarit të All-llahut xh.sh abstenoi. (41). Ai në të gjitha ato luftëra luajti rolin kryesor dhe jashtëzakonisht ishte i sukses-shëm. Secili hulumtues, duke e parë jetën e Imam Aliut a.s e veçanërisht luftërat që zhvilloi ai, e pamundur është të mos përmendet dhe të potencohet heroizmi i tij, dhe sakrifica e tij vetëmohuese. Vetëm heroizmi si cilësi nuk ishte karakteristikë dalluese e tij, por përdorimi i këtij heroizmi në rrugën e All-llahut xh.sh, në xhihad ishte përcaktimi i tij strategjik e i pashoq. Aspekti më i rëndësishëm i heroizmit të tij ishte përkushtimi i tij i plotë ndaj All-llahut xh.sh dhe sakrifica në rrugën e All-llahut xh.sh. Besimi i Aliut a.s në All-llahun xh.sh ishte motivi i vetëm i heroizmit të tij, dhe që historia e Islamit e ka shënuar në faqet e saja më të ndritura dhe ngjashëm si për të, nuk është shkruar për askënd tjetër.(42)
Shumë nga udhëheqësit eminent arab nuk i flisnin popullit të thjeshtë për rrethanat e shumta të luftërave, për dobësitë apo humbjet, të cilat kishin të bëjnë me Imam Aliun a.s (përkatësisht i kishin pësuar nga Imam Aliu a.s, vërej e përkth.), ngase shënimet historike janë tejet të qarta dhe decide kur flasin për atë që qëndrueshmëria dhe vendos-shmëria e tij e pashembullt kanë dalë në spikamë në cilat do rrethana qofshin, qoftë kur muslimanët kanë ndejtur bashkë në luftime me të, apo e kanë lëshuar, përkatësisht e kanë lënë vet, në disa çaste betejash. Ky fakt mund të shpjegohet vetëm nëpërmjet cilësive të Imam Aliut a.s, i cili ishte shpërblyer me besimin e vërtet, duke u mbështetur vetëm në ndihmën e të Madhit Zot. Ai i shërbente vetëm All-llahut xh.sh dhe asgjë tjetër nuk pranonte përveç Tij, All-llahut të Madhëruar. Përveç kësaj, Imam Aliu a.s posedonte përkatësisht ishte i pajisur me guximin, vendos-shmërinë, paluhatshërinë dhe fisnikërinë.

Emirul-Mu'minin - Ali ibn Ebu Talibi a.s.

2009-04-07T00:26:00.008+02:00

LUFTA E AHZABIT (ALEATËVE)
Sërish në muajin sheval, pas dy vjetësh, në vitin e pestë të Hixhretit një luftë të madhe fillluan çifutët në aleancë me jobesimtarët e Mekës, të udhëhequr nga Ebu Sufjani, fiset beduine Gatafan, Solaim, Benu Kuajs dhe Benu Asad, si dhe me çifutët e Hajberit, gjithë këto me një qëllim të vetëm : shkatërrimin e Islamit dhe Pejgamberit a.s.
Kjo ishte një luftë e rëndësishme historike, për nga natyra dhe mënyra e shkëlqyeshme e mbrojtjes dhe demonstrimit të shkathtësive të të Dërguarit të All-llahut xh.sh. Kjo luftë njihet me emrin lufta e “Hendekut,” për shkak të vendosjes së strategjisë së re luftarake përkatësisht hapjes së kanaleve (hendeqeve) prej pesëmbëdhjetë shputave të këmbës në gjërësi dhe po aq masë në thellësi, në pjesën e pambrojtur veriore të qytetit.
Armiqtë duke iu afruar qytetit, kur e panë formacionin përkatësisht stategjinë e mbrojtjes, gati sa nuk u çmendën nga befasia. Kjo mënyrë e mbrojtjes gjer atëherë ishte e panjohur për arabët, ndaj edhe nuk e dinin se si ta mposhtin një pengesë të tillë.
Medineja ishte e rrethuar me 10.000 ushtarë jobesimtarë të fiseve të ndryshme. Benu Kurejshi atëherë e ndërpreu marëveshjen e bërë me Pejgamberin a.s dhe iu bashkangjitkolonës së jobesimtarëve. Muslimanët ishin tejet të frikësuar, Kur’ani i Madhnueshëm e përshkruan këtë gjendje, duke theksuar : ”Kur ata u erdhën juve edhe prej së larti edhe prej së poshti, dhe kur shikimet u shtangën, e zemrat arritën në fyt, e ju sajonit mendime të llojllojshme për All-llahun” (ElAhzab, 10).
Kaluan më tepër se katërmbëdhjetë ditë, gjersa një çetë kalorësish e zbuluan një pjesë më të ngushtë e të dobët të hendekut. Amr ibn Abd Vidi, Nafal ibn Abdullahu dhe Xherar ibn Al -Khattabi, të prirë nga Ikrime ibn Ebu Xhehli, kërcyen me kuajt e tyre atë vend dhe u turrën drejt muslimanëve. Amr ibn Abdi duke kalëruar dhe lavdëruar heroizmin e tij, iu drejtua muslimanëve duke bërtitur ashpër : ”A ka aty dikush nga ju që do të më dal në dyluftim?”
Imam Aliu a.s e pyeti Muhammedin a.s që t’i lejojë ta pranojë provokimin e kundërshtarit, por Pejgamberi nuk e lejoi duke i thënë : ”Ulu, ai është Amri.”
Abdu Vidi sërish vazhdoi me provokimin e tij, duke nënçnuar e bërtitur : ”Ku e keni atë Xhennetin për të cilin flisni se do të shkoni nëse vriteni? Nëse është kështu, atëherë pse nuk dilni në dyluftim me mua?”
Kur askush prej muslimanëve nuk shprehi dëshirë ta sfydojë thirrjen e tij, Aliu a.s e përsëriti kërkësën e vet : “ Unë jam për te, o i Dërguari i All-llahut!”
Pejgamberi Muhammedi a.s sërish i tha : ” Ulu, ai është Amri!”
Imam Aliu a.s nuk kishte rrespekt për Amrin dhe të ngjajshmit me te, ndaj tha : ”Çka se ai është Amri?!”
Në atë çast i Dërguari i All-llahut xh.sh u pajtua dhe e lejoi për të dalë. Ai ia dha Imam Aliut a.s shpatën e tij “Dhulfikkar”, e veshi me pancirin e tij, ia vëndoi turbanin e vet në kokë, dhe tha : ”O All-llah! Ai është vëllai dhe kushëriri im, ndaj o Zoti im, mos lejo të mbetem vet. Ju jeni më i mirë se trashëgimtari.”
Imam Aliu a.s doli në fushën e betejës, dukei bërtitur Amrit : "Ti u betove në Zot se asnjërit nga Kurejshitët nuk do t’i kishe lejuar dy provokime përveç nëse ti e zgjedh një prej tyre ”.
“ Vërtet u përgjigj Amri, ”Ç’është ajo?”
Unë të thëras ty në All-llahun, Pejgamberin e Tij dhe Islamin ” u përgjigj Imam Aliu a.s.
“Mua kjo nuk më duhet (nevojitet)” ia priti Amri.
“Atëherë unë të ftoj në luftë” - i tha Imam Aliu a.s.
“Kthehu ”, u përgjigj Amri. ” Kishte miqësi të madhe mes meje dhe babait tënd, ndaj unë nuk dua të të vras.”
“Por, me ndihmën e All-llahut, unë dëshiroj të të mbys ty!”- sërish u përgjigj Imam Aliu a.s.
Amri u hidhërua dhe u vërsul ndaj Imam Aliut a.s i cili me plot guxim u kthye kundër tij, dhe si zakonosht, e mbyti.” (35)
Më pas u dëgjua zëri i Imam Aliut a.s : “All-llahu Ekber!” (All-llahu është më i Madh), që me fjalë të tjera do të thoshte fitore…
Kur Imam Aliu a.s u kthye nga fusha e betejës, Resulull-llahu s.a.v.s e pranoi dhe i tha : ”Lufta e Ali ibn Ebu Talibit me Amr ibn Vidin, është më e madhe me përmasa, se sa i tërë aktiviteti i gjithë Ummetit tim gjer në Ditën e Kijametit.”(36)
Pas vrasjes së Amrit, Imam Aliu a.s u vendos në boshllëkun e hendekut ku Amri kaloi dhe u pozicionua në atë vend, me qëllim që t’i kundërvihet çdokujt që do të tentonte ta kalojë hendekun (37). Ndrësa aspiratat e ushtërisë së jobesimtarëve, e cila numëronte mijëra ushtarë ishte që t’i mundnin muslimanët dhe ta marrin qytetin e Medinësë. Heroizmi i pashoqë i Imam Aliut që tregoi në luftën e Ahzabi, ishte stimulsi më i fortë që rezultoi në fitoren e bindshme të muslimanëve dhe në paralizimin e ushtrisë së jobesimtarëve. Vdekja e Amrit ndjelli frikë në zemrat e armiqëve, ndaj edhe filluan të tërhiqen grupe-grupe nga fushëbeteja. Më pas edhe vetë Ebu Sufjani u tërhoq.
Disfata e plotë në luftë dhe vrasja e Amrit nga dora e Imam Aliu a.s aq fort paralizoi forcat e tyre dhe krenarinë, sa që as u shkonte më ndërmend të futen në Medine. Kjo luftë njëherit u tregoi se me çfarë vetëmohimi e sakrifice janë të pajisur luftëtarët e pamposhtur siç ishte Imam Aliu a.s, të cilët e mbronin Pejgamberin a.s dhe thirrjen e tij në Islam, dhe se e pamundur është mposhtja e tyre, ngase Islami vjen të jetojë edhe pas luftës .
Rasti i Luftës së Ahzabit dhe disa luftërave më të vogla, bënë që fama e Imam Aliut a.s të ndjell frikë në zemrat e sicilit që do të merrte guximin t’i kundërvihet në luftë. Shumë prej luftëtarëve të mëdhenjë refuzonin t’i dilnin Imamit në dyluftim. Ndonjëherë Imam Aliu a.s me dëshirën e flaktë që kishte për të përfunduar luftën, fshihej natën dhe ashtu i padukshëm i sulmonte kundërshtarët befas. Luftëtarët në Benu Kurejdha, Benu Mustalek dhe Fedek janë vetëm disa nga to.

LUFTA E HAJBERIT
Hajberi, i cili ndodhet rreth 100 milje në verilindje nga Medineja, është vend plotësisht i vërtetuar. Çifutët nga Hajberi, paraqitnin kërcënim serioz për muslimanët. Ata, duke i humbur luftërat që i bënin kundër Pejgamberit të All-llahut xh.sh, filluan ngadalë dhe fshehurazi të përgatitën dhe të nxitin një luftë të madhe kundër muslimanëve.
Fusha dhe rripi i Hajberit konsideroheshin një ndër oazat më pjellore të shkretëtirës. Fiset çifute, teritor i të cilit ishte Hajberi, me xhelozi i ruanin trungjet e mëdha të pallmave të moçme. Fusha e Hajberit ishte e rrethuar me fortesa të forta, të vendosura në bregore, e që ishin afro dhjetë sosh. Shumica e tyre konsideroheshin të pamposhtura. Çifutët e Hajberit njiheshin për luftëtarë trimadhe kishin dëshirë të madhe për ta mposhtur Islamin. Duke llogaritur në numrin e tyre të madh, guximin e tyre dhe pozitën e vendbanimit, vendosën që të luftojnë. Kur i Dërguari i All-llahut xh.sh u lajmërua për këtë, u nis me 1400 muslimanë në sulm. Çifutë kishte, shumë më tepër, afro 10.000, të armatosur mirë dhe të fortifikuar në fortesat e tyre. Mirëpo, kur ca prej fortesave u rrethuan, pas një apo dy sulmeve, nuk rezistuan fortë dhe u tërhoqën. Muslimanët i pushtonin fortesat një nga një, deri tek e fundit, e cila dukej e pamposhtme.
Çifutët ishin të tubuar rreth mbretit të tyre të kombit Kinan ibn Ali Rab-ës, i cili gjendej na atë fortesën më të fortë të Hajberit, të ashtuquajturën Al-Kvamus, e ndërtuar me gurë në një vend tepër strategjik, kështuqë ushtria muslimane u ndal pas tri sulmeve të pasukseshme. Më në fund, i Dërguari i All-llahut xh.sh e dha kushtrimin e njohur, i cili njëherit paraqiste mirënjohjen më të shkëlqyeshme për Imam Aliun a.s.
Duke paraqitur pamundësinë, e udhëheqësve muslimanë për ta pushtuar këtë fortesë të fundit të çifutëve, e cila njëherit ishte edhe pozicionimi i tyre kyç, Pejgamberi a.s duke e ngritur bajrakun e ushtrisë muslimane tha ”Nesër këtë bajrak do t’ia jap njeriut që sulmon pamëshirshëmdhe kurrë nuk zbrapset. Ai e don All-llahun e Lartësuar dhe Pejgamberin e Tij, por edhe All-llahu dhe Pejgamberi i Tij e duan atë, dhe ai nuk do të kthehet prapa gjersa All-llahu nuk ia dhuron fitoren.”(38)
Kjo deklaratë ndezi dëshirën në rë gjitha zemrat e të pranishmëve prej muslimanëve, gjitha atyre që besonin në All-llahun xh.sh dhe të Dërguarin e Tij. Ata që më tepër e aspironin një nderë kaq të madh ishin Saad ibn Vekkasi dhe Omer ibn Hattabi. Askush nuk mendonte në Imam Aliun a.s kushëririn dhe zëvëndësin e Pejgamberit a.s, heroin e të gjitha luftërave të mëparshme, i cili mu ato ditë vuante nga dhimbja e syvendaj edhe nuk shihte asgjë.
Imam Aliu a.s i cili kishte mbetur në Medinë ngase për shkak të sëmundjes nuk mund të qëndronte në Hajber. Mirëpo, përkundër humbjes së të pamurit shkoi Hajber, mbërriti në mbrëmje tamam në atë ditën e madhe, priste të del mëngjesi, por Pejgamberin a.s askushi nuk e kishte lajmëruar për këtë. Kur Pejgamberi a.s pyeti për Imam Aliun a.s, të gjithë iu përgjigjën se ai është larg, lëngon nga sëmundja dhe nuk sheh fare. Por Muhammedi a.s prapë urdhëroi që t’ia sjellin Imam Aliun a.s. Në kërkesën e tillë, Imam Aliu a.s u paraqit vetë, i prirë nga Selma ibn Aku-u, ngase ai nuk e shihte as rrugën nga ecën. I Dërguari i All-llahut xh.sh e vëndoi kokën e Imam Aliut a.s në krahët e tij dhe me pështymën e tij ia lau sytë, duke e lutur All-llahun xh.sh që t’ia kthejë të pamurit. Në të njëjtin çast, sytë e tij u kthjelluan, kështuqë filloi të shohë, ndërsa më vonë ka thënë se prej atij çasti, kurrë më nuk ka patur probleme me sytë.
I Dërguari i All-llahut xh.sh erdhi tek Imam Aliu a.s me bajrakun e ngritur, e caktoi atë, e armatosi me “dhulfikkarin,” sikur njeriun që e don All-llahun xh.sh dhe Pejgamberin a.s. Ai - Pejgamberi a.s e udhëzoi ta udhëheq luftën dhe të sulmojë gjersa çifutët nuk mposhten. Imam Aliu a.s më pas u ngjit me një grup luftëtarësh në një dru përpara fortesës me qëllim që ta vëjë bajrakun në majën e saj, njëherit duke u shpjeguar muslimanëve që asesi të mos e largojnë, gjersa nuk pushtohet fortesa. Çifutët fill pas kësaj, menjëherë u turrën në sulm që t’i zbrapsin muslimanët poshtë. Rabini çifut e pyeti e pyeti Imam Aliun a.s se si e ka emrin, ndërsa Aliu a.s iu përgjigj se quhet : Ali ibn Ebu Talib i ashtuquajturi Hajdar. Duke e dëgjuar emrin, rabini ua tërhoqi vërejtjen njerëzve të vet, se ki njeri (Imam Aliu a.s, vërej e përkth) nuk do të tërhiqet pa e pushtuar kështjellën. Mirëpo, prijësi çifutë Harithi, i cili fort u rezistonte sulmeve të mëparshme të muslimanëve, doli përpara duke mbytur disa muslimanë. Kur e pa këtë, Imam Aliu a.s kërceu dhe e mbyti Harithin në një luftë të barabartë gjoks më gjoks.
Vëllai i Harithit, gjithashtu ishte luftëtar i hatashëm dhe konsiderohej i pathyeshëm në mesin e çifutëve.
Për t’u hakmarrë vdekjes së vëllait të vet, u paraqit i mbështjellur me pancir të dyfishtë. Mbante një helmetë për mbrojtjen e goditjeve të shpatave, që përbëhej me lidhëse nga të dyja anët. Filloi të afrohet drejt muslimanëve me një shtizë prej tri majave. Duke ecur pranë aradhave çifute, provokonte luftëtarët në dyluftim duke bërtiur :
“Unë jam Merhabi, luftëtari më i madh në botë.”
Askush prej muslimanëve nuk merrte hapin për t’i dalë ballë. Imam Aliu a.s vetë u afrua duke mbajtur në vete tesha të leckosura dhe pancirin, duke folur :
“Unë jam ai që nëna më ka emëruar Hajdar, luani i shkretëtirës. Unë i mati armiqtë e mi me madhësinë e thjeshtësisë.”

Fjalët e Imam Aliut a.s nuk ishin pa kuptim. Ai e dinte se ato kishin ndikim tek Merhaba në shqetësimin, të cilin filloi ta ndjejë, nga ëndërra e pardokohshme, kur iu shfaq se e shndreon (copton) luanin në copa-copa. Kështuqë ata të dy u afruan fare pranë njëri-tjetrit. Merhaba kishte besim se Imam Aliu a.s do ta shpërthejë me shtizën e tij prej tri majave. Imam Aliu a.s i eskivoi goditjes së tij, dhe para se Merhabi ta rimarë vetveten, ai e cotoi me “dhulfikkarin” e tij, me çka ia shkyu pancirin, kaloi pranë helmetës së tij, drejt gjoksit të tij, duke e ndarë (coptuar)në gjysma-gjysma. Merhabi ra në tokë i vdekur, ndërsa fitimtari - Imam Aliu a.s e shpalli fitoren e tij në mënyrën e tij të rëndomtë duke bërtitur: “All-llahu Ekber!”
Atëherë muslimanët filluan të sulmojnë përpara, gjatë së cilit sulm gjashtë çifutë ranë nga shpata e Imam Aliut a.s. Çifutët duke qenë të ndjekur nga muslimanët, filluan të tërhiqen në fortesë. Gjatë luftimit, një çifutë i dha një goditje në dorë Imam Aliut a.s duke ia nxjerrë shtizën nga dora, të cilën një tjetër ia hudhi përtoke. Imam Aliu a.s tepër u revoltua në këto çaste, duke bërë një përpjekje mbinjerëzore dhe terguar heroizëm të pashoqë. Duke kërcyer hendekun, arrijti deri te dyert e hekurta të fortesës , të cilat i lëvizi dhe në rrjedhën e mëtutjeshme të luftës i përdori si mburojë.
Ebu Rafe , njëri prej atyre i cili bashkë me Imam Aliun a.s e morrën fortesën, hulumtoi dyert pas luftieve, dhe u përpoq bashkë me shtatë njerëz të tjerë t’i lëviz ato, por nuk ia arriti.
Fortesa u morr, dhe me këtë u arrit fitorja.
Çifutët në këto luftime humbën 93 njerëz, ndërsa pala muslimane humbi vetëm 19 veta.
Sipas dijetarit, Sujutiut, në vepërn e tij ”Tarihul-hulefa” (Historia e halifëve), Imam Aliu a.s ato dyer i ka mbajtur me një dorë, kështu duke ju ju mundësuar luftëtarëve të vet kalim në anën tjetër të hendekut. Pas fitores, Pejgamberi-Muhammedi a.s e përqafoi Imam Aliun a.s dhe e puthi në ballë duke i thënë :
“Ali ! U frikësova se muslimanët ty do të rrepsektojnë siç të krishtertët e rrespektojnë Jezusin. Dëshiroj të them për ty gjithçka që ke bërë për muslimanët, duke të rrespektuar dhe duke e parë pluhurin në këmbët e tua. Ky është një rrespekt i denjë dhe ka hije të të them se ti je pranë meje, e unë jam pranë teje. Ti je i rëndësishëm për mua ashtu siç jam edhe unë për ty, ashtu siç ishte Haruni për Musanë. Ti lufton për të mirën time dhe ti do të jesh i afërti im në Ditën e Gjykimit. Ti do të jesh me mua në burimin e Kevtherit. Armiqësia ndaj teje, njëherit paraqet armiqësi edhe ndaj meje. Lufta kundër teje është luftë kundër mua. Miku yt është edhe mik imi. Siguria jote është edhe siguria ime. Trupi yt njëherit është edhe trup imi, ashtu siç është gjaku yt edhe gjak imi. Kush të pendohet ty është njësoj sikur të më pendohet mua. E vërteta gjendet në mendimin tënd, zemrën tënde si dhe gjuhën tënde. Ti beson në All-llahun, ashtu siç besoj edhe unë. Unë do të lutem nëpërmjet udhëzimeve, me të cilat miqtë e tu do të jenë të shpërblyer në qiej, ndërsa armiqtë e tu do të ghykohen në Xhehennem” (39).

Emirul-Mu'minin - Ali ibn Ebu Talibi a.s.

2009-04-04T00:28:00.006+02:00

LUFTA E BEDRIT
Bedri shtrihet në largësi rreth 200 milje prej Mekës, dhe rreth 80 milje prej Medinës. Ki është vendi ku u zhvillua lufta e parë mes foracave islame dhe atyre të kufrit (mosbesimit).
Muslimanët ishin të pakët në numër në raport me kundërshtarin, kështuqë proporcioni i forcave ishte 3:1 në dobi të mekasve pagan, të udhëhequr nga Ebu Xhehli. Në dimrin e dytë pas Hixgretit, ushtria e tij u nis në drejtim të Medinës, kështuqë Muhammedi a.s u detyruara të nxjerr grupin e vet prej 313 njerëzve që t’u kundërvihet me qëllim të parandalimt të gjakderdhjes, brenda për brenda territorit të vetë qytetit. Përgaditja (armatimi) i muslimanëve ishte i pakët. Tri-katër njerëz posedonin një deve, duke kalëruar në ndrime. Shembullë i jashtëzakonshëm në ato grupe të vogla ishte Imam Aliu a.s dhe rreth tij edhe një kalorës tjetër, Mikdad ibn Esved-Kindi. Disa muslimanë ishin të armatosur vetëm me shtiza druri të bëra nga palmat.
Luftimi aso kohe ishte krejtësisht ndryshe nga i sotmi. Para se të fillonte lufta kryesore, kryhej një dyluftim mes luftëtarëve të të dy palëve. Kur muslimanët mbërritën në fushën pjellore të Bedrit, vend i mrekulluar përplot me ujë, në të cilin vend shërbeheshin karvanet rrugës për në Mekë, që ishte në veri, Pejgambei a.s e caktoi ndalimin dhe marrjen e pozitioneve rreth ujit të rrjedhshëm freskues. Të nesërmen, përkatësisht ditën e premte të shtatëmbëdhjetën e Ramazanit, armiku me anë të zërit që dilte nga buria i afrohej muslimanëve. Tre luftëtarët mosbesimtarë: vjehrri Sufjan Utbe, vëllai i tij Shejbe dhe El-Velidi, dolën nga rradhët e tyre dhe në mënyrë arrogante filluan t’i provokojnë muslimanët. Fill pas këtij provokimi, tre Ensarë nga Medina menjëherë dolën rradhët e tyre dhe pranuan t’i sfidojnë provokimet e tyre (Ebu Sufjanit, Shejbes dhe El-Velidit, vërej e përkth). Mirëpo, mekkasit u ndien të fyer dhe refuzuan të luftojnë kundër Ensarëve duke ju thënë: ”Ne nuk kemi ardhur të luftojmë medinasit, ngase ne ata nuk i urrejmë. Ne i provokojmë banorët e Mekës, kush do të kishte guxim të na kundërvihet neve.”
Duke e parë gjithë këtë, Imam Aliu a.s dhe Ubejdi, të dy kushërinj të Pejgamberit. Muhammedit a.s dhe Hamza, xhaxhai i tij, iu përgjigjën një provokimi të tillë.
Zotëri Thomas Bodhi (1545-1613), diplomat anglez dhe themeluesi i bibliotekës së Bodhijt, thotë : ”Kurejshtiëve plotësisht të përgatitur i pari iu turr Imam Aliu nga taborri muslimanvë, i cili sihte veshur me një pancir ndriçues dhe helmetënë kokë. Atë menjëherë e pasoi Ubejd ibn El-Harithi, kushëriri i Muhammedit, dhe Hamza i cili mbante një pendë në pjesën e sipërme të pancirit.
Gjithë këta të tre ishin në lidhje farefisnie të afërtme Pejgamberin , Muhammedin dhe kështu u plotësua kërkesa për gjakun Hashimit.”
Në rrëfimin e tij Thomas Bodhi vazhdon: ”Gjithë këta tre luftëtëtarë ishin të shpejtë. Hamza e mbyti Shejben, ndërsa Imam Aliu e mbyti El-Validin, birin e Utbes.
Ubejdi u plagosë rrëndë, gati për vdekje por para se të binte, Imam Aliu dhe Hamza patën mundësinë që ta shpëtojnë. Hamza u vërsul mbi Hudbashin dhe me një të rënë të shpatës ia preu kokën. Për një kohë tepër të shkurtër, tri luftëtarët më eminentë mekkas u dërguan që ta gjejnë të vërtetën e Xhehennemit, gjë tq cilën Pejgamberi Muhammed ua kishte premtuar më parë.“(32).
Pas kësaj, të nxituar dhe trimërruar nga ushtria e Ebu Xhehlit, e provokuan Imam Aliun a.s dhe Hamzanë. Edhe ata tre gjithashtu ranë përdhe të vdekur nga shpata e Islamit. Më pas edhe tre të tjerë përjeëtuan të njëjtin fat. Në ato momente hamendjeje që mbizotronte te armiqtë, Pejgamberi a.s e lëshoi ushtrinë e vet në sulm masiv. Muslimanët, me ndihmën e të Madhit Zot i cili ua ofroi ato ditë, dhe me pjesëmarrjen e melaqeve, të cilët iu përgjigjën lutjes (duanë), e mundën-shkatëruan armikun. Në Kur’anin e Madhënueshëm thuhet: ”Pëkujtoni kur kërkuat ndihmë prej Zotit tuaj, e ai ju është përgjigjur: ” Unë do t’ju ndihmojë me njëmijë melaqe që vijnë një pas një (grup pas grupi).“ (El-Enfalë, 9).
Rradhët e Kurejshitëve filluan të shkatërrohen ndërsa një numër i madh i ushtarëve të zgjedhur u vranë. Filluan turpshëm të ikin-zbrapsen. Në atë rrëmujë që u krijua ata lanë pajisjet luftarake bashkë me kafshët kalëruese, çadrat (tendat) e tyre si dhe pajisjet e tjera. Lufta mbaroi me vdekjen e 70 jobesimtarëve, nga të cilët, gati gjysmën prej tyre i vrau vetë Imam Aliu a.s .(33)

LUFTA E UHUDIT
Trembëdhjetë muaj më vonë, i Dërguari i All-llahut xh.sh Muhammedi a.s ia dha flamurin e tij e të shpërnulërve përsëri Imam Aliut a.s. Kësaj here në Uhud. Kjo ngjau më 7 sheval, të vitit të tretë pas Hixhretit. Sërish ushtarët muslimanë u ndeshën me Kurejshitët nga Meka.
Kurejshitët udhëhiqeshin nga Ebu Sufjani, në formën e një rrethi që i ngjante gjysmëhënës, me kalorësit në anën e djathtë, të cilët i udhëhiqte Halid ibn Velidi, luftarëtari me nam të keq. I pari i mekasve Ebu Amri duke hapëruar përpara me 50 shigjetarët i gjuajti muslimanët, të cilët menjëherë iu kundër përgjigjën. Kështu filloi lufta. Më pas shigjetarët mekkas u tëhoqën mbrapa, ndërsa bartësi i flamurit të tyre Talha ibn Abu Talha, me daljet e tij përpara vazhdonte t’i provokojë muslimanët. Atëherë Imam Aliu a.s doli nga rradhët e ushtrisë dhe ia preu këmbën. Ai u përmbys në tokë, ndërsa një luftëtar tjetër e morri flamurin. Këtë të dytin e mbyti hazreti Hamza, ndërsa kur i treti sa po e morri flamurin, edhe atë prap Imam Aliu a.s e mbyti.
Imam Aliu a.s dhe Hamza, të parët e Luftës së Bedrit, duke mos kursyer të dy mbytjen e armiqëve, filluan të bëjnë kërdinë në rradhët e ushtrisë. Por, Hamza gjersa ishte duke luftuar me Shejbe ibn Abd-El-Uzzon dhe me një luftëtar mekkas, u vra nga prapa shpine. Këtë sulm prej qyqari e kreu Vahshiu, rob Etiopian, i cili për ta arrijtur qëllimin e tij, ishte fshehur mbas një druri. Për një akt të tillë, atij i ishte premtuar lirianga Hindi, gruaja e Ebu Sufjanit, e cila merrte pjesë në këtë luftë dhe e shikonte me admirim hakmarrjen për vdekjen e babait dhe të vëllait të saj, të vrarë në luftë me Imam Aliun a.s dhe hamzën në Bedër.
Imam Aliu siç shihet, me heroizmin e tij të pashoq, vetëm me dy luftëtarë, e ndëshkoi armikun. Fuqia e ndëshkimit e ndërpreu kordonin e armiqëve dhe ai rrëshqiti (i shkanë këmbët). Atëherë Imam Aliu a.s ia doli ta pushtojë kampin e e kundërshtarit, dhe si rrjedhojë mekkasit filluan të ikin nga fusha e betejës. Pas kësaj, muslimanët u kthyen ta përfundojnë luftën në favor të vetin, mirëpo, një grup prej luftëtarëve muslimanë, të cilët Muhammedi a.s i kishte urdhëruar që ta mbrojnë prapavijën e ushtrisë nga mali Uhud, duke e parë humbjen e jobesimtarëve të etshëm që edhe ata të marrin plaçkë lufte, e lëshuan pozicionin e tyre. Kjo gjendje i dha rast të mirë Halid ibn Velidit i cili e shftritëzoi për t’i sulmuar mu nga ajo pozitë që e lëshuan, prapa malit.
Kësaj here situata filloi të kthehet kundër muslimanëve në favor të jobesimtarëve. Muslimanët atëherë humbën shumë nga luftëtaërt më të mirë. Madje edhe vetë Muhammedi a.s u plagos në fytyrë. Filluan të përhapen zërat se i Dërguari i All-llahut xh.sh është vrarë. Muslimanët u tmerruan nga kjo. Ata, në konfuzion dhe pa roje, duke qenë të frikësuar për jetën e prijësit të tyre, u gjendën të rrethuar nga mekkasit. Disiplina muk mundej të vihej. Disa flisnin se Muhammedi si Pejgamber nuk mund të vritet ngase ai është i vërtetë. Të tjerët propozonin t’i kërkojnë falje Ebu Sufjanit dhe të vihen nën mbrojtjen e tij. Rreth kësaj ndodhie, muslimanëve u zbritën ajetet e mëposhtme të Kur’anit të Madhnueshëm :
“Muhammedi nuk është tjetër vetëm se i Dërguar. Edhe përpara tij pati të dërguar (që vdiqën ose u vranë). E nëse ai vdes ose mbytet, a do të ktheheshit ju prapa (nga feja ose nga lufta) ? E kushdo që kthehet prapa, ai nuk i bën dëm All-llahut aspak, kurse All-llahu do t’i shpërblej mirënjohësit”(Ali-Imran, 144).
“ O besimtarë, nëse u nënshtroheni jobesimtarëve, ata ju kthejnë prapa aty ku ishit (në kufr) dhe atëherë do të jeni të humbur” (Ali-Imran, 149).
“Dhe kur largoheshit e nuk përfillshit as njëri-tjetrin, ndërsa i Dërguari ju thërriste mbrapa. Atëherë u goditi me dëshprim për dëshprim (që i shkaktuat Pejgamberit), ashtu që të mos pikëlloheni për atë që u shpëtoi (prej luftës) e as për atë që u goditi. All-llahu është i njohur hollësisht me atë që veproni. (Ali-Imran, 153).
Këto ajete flasin për sjelljet dhe veprimet e muslimanëve në luftën e Uhudit. Hulumtimet më të detajuara qartë treguan se kush është në Islam në lidhje me marrëdhëniet, informacionet, shoqërinë në luftë për Islamin dhe muslimanët, ndaj u dasht të tregohet valideti i domosdoshmërisë së të shoqëruarit me Pejgamberin a.s.Shumë të tjerë me lutjet e tyre vetjake tentuan të bëhen udhëheqës t’muslimanëve ndaj edhe i mashtruan ata në çështjet fetare.
Edhe përkundër mendimit se Pejgamberi i tyre i dashur alejhisselam ishte vdekur, shumë besimtarë me besimin e tyre të sinqertë e të paluhatshëm, vendosën të luftojnë dhe nëpërmjet kësaj (luftimit) ta shuajnë etjen për mednimet që i kishin ndjerë në lëkurën e tyre. Kur i Dërguari (a.s) i All-llahut xh.sh, Ebu Dan’ahi dhe Sahl Bin Hunejfi e mbështjellën (rrethuan) Muhammedin a.s për ta mbrojtur nga sulmet e e luftëtarëve të Ebu Sufjanit.(34). Imam Aliu a.s me këmbëngulje luftonte për Pejgamberin a.s dhe Islamin. Heroizmi i tij ishte aq madhështor sa që melaqja kryesore Xhibrili a.s, zërin e të cilit e dëgjoi edhe vetë Aliu a.s, thoshte: ”Këtu Aliut nuk i ndihmoi rinia fitimtare ! Këtu shpata nuk është arma e sukses-shme, këtu është “DHULFIKKARI ” (shpata e Imam Aliut a.s).
Në këtë luftë Imam Aliu a.s morri gjashtëmbëdhjetë plagë, nga të cilat katër ishin tejet serioze, sa që edhe u rrëzua kali. Në gjithë këtë, rinia e tij e vrullshme i jepte impuls për të ecur përpara, për t’u ngritur sërish në shalën e kalit, dhe qetësohej kur dëgjonte një zë: ”Shko në luftë trim ! All-llahu dhe i Dërguari i Tij i vlerësojnë shërbimet e tua ”.
Ky nuk ishte akush tjetër pos melaqja Xhibrili i cili e falënderonte Pejgamberin a All-llahut, për besnikërinë dhe devotshmërinë kur shumëkush e lëshoi.
Pejgamberi a.s i tha Xhibrilit a.s “Aliu më vjen mua, ndërsa nuk i shkoi atij.”
Në këtë Xhibrili a.s hetoi se ai sërish u vjen të dyve. (Gjithçka është krijuar nga e njëjta Dritë).
Pas marrjes vesh të lajmit se Pejgamberi a.s ishte vetëm i plaguar, e jo i vrarë, muslimanët filluan të tubohen sërish rreth tij. Mekkasit më nuk patën guximin që sërish t’i shpartallojnë, kështuqë mbetën të kënaqur nga fitorja e korrur e lëshuan fushëbetejën duke i deformuar kufomat e muslimanëve dhe ato të plagosurve. Duke u ndalë në Rauhi, tetë milje larg nga Uhudi, Ebu Sufjani u ndje i pakënaqur dhe i dëshpruar nga humbja e madhe e njerëzve të tij, dhe konstatoi se është i kotë luftimi i tij. Filloi të mendonte për të sulmuar Medinën.
Muhammedi a.s duke dyshuar në tradhëtinë, vendosi që të merr diç dhe që të nesërmen në mëngjes vërtetoi se Hamra El-Asadi i kishte lajmërua mekkasit për afrimin e tyre dhe ishte kthyer në shtëpi.

Emirul-Mu'minin - Ali ibn Ebu Talibi a.s.

2009-03-30T23:33:00.005+02:00

PRITJA NË KUBÂ
Pas disa ditësh rrugëtimi, karvani arrijti në Kubâ. Në këtë vend Pejgamberi a.s e ndërrtoi xhaminë “Kubâ.” Derisa po priste arrdhjen e Imam Aliut a.s, Pejgamberi a.s i dërgoi një letër të diktuar (ngase Muhammedi a.s nuk dinte shkrim-lexim, vërej e përkth.) dhe e ftonte për t’iu bashkangjitur. Letrën e rregulloi dhe e dërgoi Ebu Vakid El- Laithi.
Nga ana tjetër Imam Aliua.s veçmë i kishte kryer ato që e kishte porositur Muahammedi a.s. Amanetet përkatësishtë gjërat që populli ia kishte besuar Muhammedit a.s për t’i ruajtur ua kishte kthyer. Pastaj i bëri ulëset mbi supet e elefantit, ku do të uleshin gratë: hazreti Fatimeja-bija e Muhammedit a.s, Fatimeja-bija e Asadit, Fatimeja-bija e Hamzës dhe Fatimesë, bija e Zubejrit. Ky karvan u quajt ”Karvani i katër Fatimeve”
Imam Aliu. Atëherë caktoi që disa besimtarë ta lëshojnë qytetin natën, ndërsa ai, gratë dhe Ebu Vakid El-Laithi udhëtuan ditën,(në pikë të drekës, vërej e përkth)(31). Për disa ditë udhëtimi karvani mbërrijti në Kubâ. Kështu, aty u takuan me të Dërguarin e All-llahut xh.sh. Ai e përqafoi Imam Aliun a.s dhe filloi të qajë për shkak të vështirësive dhe mynxyrave që ata kishin përjetuar.
Gjatë rrugëtimit nëpër rërën e nxehtë përcëlluese të shkretëtirës, shputat e Imam Aliut a.s ishin mbuluar me gjak, përkatësisht i kishin palsur, këshuqë Muahmmedi a.s u lut për shëndetin e tij, gjë që i ndihmoi shumë dhe ia lehtësoi dhembjet.
Të premten e 16 Rebbiul-evelit, Pejgamberi, Muhammedi a.s e lëshoi Kubânë dhe u nis për në Medinë, e cila është larg rreth 3-4 kilometra larg në veri. Karvani i të Dërguarit të Al-llahut xh.sh pritej ngrohtësishtë dhe me një mirëseardhje të paparë, në shumicën e vendeve dhe rajoneve ku kalonte, ashtu siç u prit edhe në Medinë. Kur Muhammedi a.s kapërceu nëpër vendin ku luftoi, më vonë u ndërtua Xhamia e Pejgamberit a.s. Ky ishte vendi ku deveja, me të cilën udhëtonte Muhammedi a.s u ndal dhe pikërisht aty në atë vend u ul. Atëherë Pejgamberi a.s zbriti nga deveja dhe shkoi tek Ebu Ejub El-Ensariu (All-llahu qoftë i kënaqur me të) si mysafir i tij.
Më vonë, vetë Muahammedi a.s caktoi që në atë vend të ndërtohet xhamia bashkë me objektin për banim ku do të vendosej ai me gjithë Familjen, ndërsa dhomën e tij e ndërtoi afër dhomës së hazreti Aliut a.s.

DETYRAT PAS SHPËRNGULJES (HIXHRETIT)
Me ardhjen e të Dërguarit të All-llahut xh.sh në qytetin e Medinesë, Medineja hyri në një epokë të re historike. Këtu u vërtetua Kur’ani dhe fitoi përkrahës të denjë, ku si flakadan ndriç rrugën e të Vërtetës, duke e shkatërruar errësirën e mosbesimit të asaj kohe. Pas Hixhretit pejgamberllëku u kthye në administratë shtetërore, duke siguruar pasuri, mbrojtje dhe famë. Mirëpo, kjo nuk do të thoshte edhe fundi i rreziqeve që vinin nga armiqtë dhe koplotet e errëta, që për synim dhe aspiratë tyre kishin shuarjen e dritës së Islamit kudoqoftë dhe në çfarëdo mënyre. Kështuqë forcat e injorancës me pikëpamjet kundër Islamit dhe shtetit të tij. Shumë fise hyrën në luftë kundër Islamit dhe të Dërguarit të All-llahut xh.sh me qëllim të rrezikimit të ekzistencës së Islamit dhe mënyrës së jetesës që vendos Islami. Tani Islami ishte organizuar në Shtet, i cili kishte udhëheqës dhe ushtri për mbrojtje, nëpërmjet rë së cilëve ishte siguruar arritja e synimit të tij.
Ishte e tmerrshme më shumë se kurrë që idhujtarët ta sundojnë Arabinë. Ndaj, periudha pas Hixhretit përpara muslimanëve vinte detyra të mëdha e të rëndësishme :përforcimin e Shtetit, mbrojtjen e tij, ndërtimin e shoqërisë dhe forcimin e saj zbrapsjen e armiqëve si dhe përhapjen-përcjelljen e thirrjes (mesazhit) Islam dhe rregullimin e mënyrës islame të të jetuarit. Natyra lufturake e individëve dhe fiseve rrënjësisht u ndryshua, ngase ata kur pranuan mesazhin islam, u shndërruan në paëqsore dhe i lanë veset e moçme ngatërestare, dhe nuk posedonin asgjë tjetër me aq kënaqësi sa besimin e tyre në All-llahun xh.sh në sajë të cilit besimin e tyre në All-llahun xh.sh në në sajë të cilit besim fituan edhe vlera të tjera. Organizimi i fushatave ushtarake dha atyre mbrojtëse u shndërrua në interes të përgjithshëm, për t’i arrijtur disa aspirata nga njëra anë, ndërsa nga ana tjetër lulëzimin e madh të Islamit. Kështuqë rreziku që ekzistonte të shkaërrojë Islamin dhe konfliktet ushtarake që do të pësojnë më pas, u shndërruan në rrugë të pashembullt në historinë e tij.
Sa për të ilustruar më mirë rrethanat në kohën e shpalljes së Kur’anit, njofton vetëm e dhëna se gjatë dhjetëvjetëve të qëndrimit të Muhammedit a.s në Medinë, kishte dymbëdhjetë luftëra qofshin këto mbrojtëse apo ofanzive, në të cilat muslimanët patën shumë viktima. Duke u ballafaquar me të gjitha mënyrat e vështirësive, ata mposhtën ekzistimin e fundit të injorancës arabe, me cka Shteti Islam përfshin tërë Gadishullin Arab.
Duke ndjekur historin kritike të viteve të hershme të mesazhit të fundit të All-llahut xh.sh, shohim se roli i Imam Aliut a.s ishte i pashmangshëm. Në të gjitha luftat ai dilte fitimtar, ndërsa në guximin dhe sakrificën vetëmohuese ua tejkalonte gjithë të tjerëve. Shkathtësia e tij luftarake, heroizmi dhe pamoshtëmëria veçmë ishin të njohur për arminjtë e tij, ndaj edhe i iknin ballafaqimit me të në fushat e betejës. Është me rëndësi të tregohen disa lufta të bëra mes foracave islame dhe atyre armike, të asaj peëriudhe kohore dhe rolin e rëndësishëm që Imam Aliu a.s luajti në secilën luftë nga to.

Emirul-Mu'minin - Ali ibn Ebu Talibi

2009-03-28T19:10:00.003+01:00

KTHIMI NË TERITORIN E ISLAMIT (MEKË)

Vdekja e Ebu Talibit sihte humbje e madhe për Islamin. Konflikti i ashpër mes Thirrjes së Bekuar të All-llagut dhe injorancës dhe jobesimtarëve vazhdoi edhe gjatë kësaj periudhe, përkatësisht ngjarjes së dhimbshme-vdekjes së Ebu Talibit, gje që e pikëlloi Pejgambein a.s. I dërguari i All-llahut, Muhammedi a.s fort mirë e dinte se Kurejshitët donin ta përshpejtonin dhe forconin fushatën e tyre kundër tij dhe pejgamberrllëkut të tij. Kurejshitët të cilët i frikësoheshin Ebu Talibit i cili gëzonte reputacion të thellë, tani pas vdekjes së tij, nuk kishin pengesë për të vepruar, ngase e kishin të qartë se Muhammedi a.s kishte humbur mbështetësin që e kishte në personalitetin e Ebu Talibit. Të njëjtin vit I Dërguari i All-llahut xh.sh, Muhammedi a.s pësoi edhe një godiyje tjetër të fortë, vdekjen e gruas së tij besnike hazreti Hatixhenë, ndaj këtë vit e quajti “Viti i Dëshprimit” (Senetul-Huzni - vërej e përkth.)
Vdekja e Ebu Talibit ndikoi në ngecjen e Thirrjes së Lartësuar, lidhur me këtë Pejgamberi a.s është shprehur “ Kurejshitët qëndroni larg nga unë, gjer sa vdiq Ebu Talibi.”(26)
Kurejshitët kohë pas kohe vërsuleshin ndaj të Dërguarit të All-llahut xh.sh dhe ithtarëve të tij të parë. Nisur nga kjo Pejgamberi a.s kërkonte një vend tjetër kudoqoftë jashtë Mekës, ku do të mundej të rriste Drurin e Udhëzimit. Ai nisi hulumtimin duke vënë kontakte me fiset, duke lajmëruar popullin që jetonte rreth Mekës për detyrën e tij. Ai e vizitonte Taifin dhe bisedoi me kryetarin e fiseve, por ata refuzuan, askush nuk iu përgjigj thirrjes së tij. Mirëpo ai, prapëseprapënuk u dëshpruar, përkundrazi vazhdoi t’u përcillte mesazhin e tij popujve jashtë Mekës.
Gjatë haxhit (vizitës së Qabesë, që arabët i bënin në kohën e injorancës - vërej e përkth) u takua me disa nga popujt (fiset) e Medinës. Ai u foli atyre për thirrjen-mesazin e tij, ndërsa ata menjëherë pa ngurruar pranuan Thirrjen e All-llahut. Ata u kthyen në Medinë duke marrëme vete në shtëpitë e tyre Urdhëresat e All-llahut dhe ua shpërndanë popullit të vet. Dymbëdhjetë njerëz nga Medina erdhën për t’i dhënë besën Muhammedit a.s në besimin e tij, duke e marrë kështu mesazhin e të Dërguarit të All-llahut xh.sh. Ai bashkë me to e çoi Musejb ibn Umejrin që t’ua mësoj ligjet e fesë së All-llahut xh.sh, që t’i udhëzoj në thirrjen e Tij dhe t’ua mësoj Kur’anin. Mus’abi qëndroi me to një vit, ndaj një numër tejet i madh i medinasve e pranoi Thirrjen e Bekuar dhe pranoi Islamin.
Gjatë kohës së Haxhit tjetër një grup më i madh prej tyre erdhën në Mekë, të prirë nga Mus’ab ibn Umejri, që t’i bashkangjiten Pejgamberit a.s dhe njëherit i premtuan ndihmë nëse ai shpërngulet në qytetin e tyre.
Ndërkohë erdhi edhe Urdhëri nga ana e All-llahut xh.sh si sprovë për besimtarët që të shpërngulen prej Mekës, pas së cilës ata u nisën në drejtim të venbanimit të ri, të jetojnë pa pasurinë e tyre, pronën dhe familjet e tyre, të gatshëm të sakrifikohen për rrugën e All-llahut. Gjersa Islami po hynte në fazën e re të përparimit, udhëheqësit Kurejshit u mblodhën në “Dar-El- Nadva” që të bëjnë një marrëveshje për Pejgamberin a.s, she unanimisht të gjithë ranë në ujdi dhe sollën vendim që ta vrasin. Ranë në ujdi që çdo fis të çojë nga një anëtarë të vetin, që likuidimin ta bëjnë natën, ndërsa synimi i një mënyre të tillë të organizimit të vrasjes, kishte për qëllim që të mos akuzohej asnjë fis i vetëm për aktin e kryer. Melaqja e Medhe, Xhibrili a.s e lajmëroi Muhammedin a.s për komplotin e Kurejshitëve, me këtë rast u shpall ajeti i mëposhtëm i kur’anor : ”Përkujto (o i Dërguar) kur ata që nuk besuan thurrnin kundër teje ; të ngujojnë, të mbysin ose të dëbojnë. Ata bënin plane, e All-llahu asgjësonte, se All-llahu është më i miri për që asgjëson (dredhitë).” (Kur’ani, El-Enfalë, 30)

KURTHI PËR PEJGAMBERIN S.A.V.S
Xhibrili a.s i tha të Dërguarit të All-llahut xh.sh se All-llahu është i kënaqur me idenë e tij të shpërnuljes për në Medinë. Kur u lëshua errësira, komplotistët shpejtuan ta rrethojnë shtëpinë e Pejagmberit a.s dhe ta ndalojnë ikjen e tij. Atëherë i Dërguari i All-llahut, Muhammedi a.s e lajmëroi Imam Aliun a.s për gjithçka që kishte ngjarë. Ai e pyeti Imam Aliun a.s a do të pranonte të shtrihej në shtratin e Pejgamberit a.s dhe të mbështillet me mbulojën e tij? Imam Aliu a.s u përgjigj se po do të dëshironte, nëse me një akt të tillë do të jetë i sigurtë Muhammedi a.s, gjë që Muhammedi a.s u përgjigj pozitivisht. Imam Aliu a.s pa asnjëfarrë komenti pranoi që të veproj siç e urdhëroi Muhammedi a.s, të shërbej si kurthë për jobesimtarët. Atëherë Muhammedi a.s e lëshoi shtëpinë e vet dhe kaloi fare pranë rrethimit duke lexuar zëshëm ajetin kur’anor: ”Ne u kemi vënë edhe para tyre pendë e edhe mbrapa tyre pendë dhe ua kemi mbuluar sytë, prandaj ata nuk shohin.” (Kur’ani, Jasin, 9)
Dhe vërtet askush prej jobesimtarëve nuk e pa.
Në të gdhirë të ditës, në agim komlptistët u futën në shtëpinë e Pejgamberit a.s për të kryer aktin kriminel që e kishin ndërmend. Kur u futën brenda në dhomën e Pejgamberit a.s, Imam Aliu a.s kërceu nga shtrati duke ju bërtitur : ”Ç’është?, Çfarë kërkoni?”
“Ku është Muhammedi“- pyetën ata.
“A më keni caktuar ju mua për ta ruajtur? Jo, nuk më keni caktuar! Ju e keni përzënë nga qyteti juaj. Tani ai juve u ka lëshuar (ka ikur, vërej e përkth)” (27)
Koploti i tyre dështoi dhe ata e lëshuan shtëpinë pa korrur sukses. Meqë, e tërë kjo ngjau, ata filluan të hulumtojnë përkatësishtë të kërkojnë Pejgamberin a.s nëpër fusha e male. Për këtë qëllim ata e morrën me vete Abu Karzan, i cili ishte ekspert për gjurrmët (ndjekjen e gjurrmëve të shkretëtisë, vërej e përkth) që t’i zbuloj hapat e Pejgamberit a.s. Ai këtë e bëri deri sa mbërritën në kodrën Theur, dhe u tha se ai është aty brenda, në të kundërtën, nëse jo, d.m.th ose ka flturuar në qiell ose është zhytur në tokë.(28)
All-llahu i Lartëmadhëruar e dërgoi një marrimangë, e cila sa po Muhammedi a.s dhe as-habi tij Ebu Bekri hyrën në shpellë, lëshoi rrjetin e vetnë hyrje të shpellës. Komplotistëve nuk u shkonte ndërmend që dikush mund të futej në shpellë e të mos këputeshin fijet e holla të rrjetit apo vetë marrimanga, ndaj edhe ndaluan përndjekjen. Atëherë nën mbrojtjen e tërrit të natës Imam Aliu a.s me Hind ibn Ebu Halou shpejtuan për kah shpella për ta parë të Dërguarin e All-llahut xh.sh. Muhammedin a.s. Pejgamberi a.s bisedoi me Imam Aliun a.s se çfarë do të duhej që ai të bëjë gjatë kohës së qëndrimit të tij (Muhammedit a.s - vërej e përkth) në Medinë. I tha Imam Aliut a.s që të kthehet në Mekë, t’ua kthejë amanetet që i kishte në ruajtje popullit, dhe më pas të niset pas tij për në Medine duke e marrë me vete edhe Hazreti Fatimenë dhe gratë e tjera të Ehlul-Bejtit a.s.

Emirul-Mu'minin - Ali ibn Ebu Talibi

2009-03-23T20:33:00.002+01:00

KUNDËRSHTIMI I EBU TALIBIT NDAJ
ARMIQËVE TË ISLAMIT

Edhepse Kurejshitët i kundërshtonin pasuesit e Islamit me anë të dhunës dhe torturave, prapëseprapë nuk mundnin t’i bëjnë dëm të Dërguarit-Muhammedit a.s, i cili ishte udhëheqësi i ndryshimeve dhe zbritjes së Shpalljes. Ata e dinin se Ebu Talibi është kryetari i Benu Hashimëve dhe ai nuk jepte asnjëfarë leje për çfarërdoqoftë lloj terrori ndaj të Dërguarit të All-llahut xh.sh. Ebu Talibi udhëhiqej dhe gëzonte rrespekt të madh, jo vetëm mes anëtarëve të Benu Hashimëve por tek të gjitha fiset e Mekkës. Ai ishte mbrojtës i vendosur i pejgamberllëkut dhe qëndronte si mur i pakapërcyeshëm kundër armiqëve në mbrojtje të Muhammedit a.s, nga e keqja edhe tërbimi i tyre. Kurejshitët shumë mirë e dinin këtë gjë, ndaj edhe pranuan metodën e bisedimit, pazarllëqeve dhe provokimeve.
Kurejshitët e përdornin ndikimin e tyre te Ebu Talibi, me qëllim që ai të heq dorë nga përmbajtja që kishte për Pejgamberin a.s. Ata-Kurejshitët i ofronin pasuri dhe pushtet të Dërguarit –Muhammedit a.s vetëm e vetëm ta ndërpresë thirrjen e tij hyjnore, ndaj për gjithë këto oferta ta bisedonin me Ebu Talibin dhe ia tërhiqnin vërejtjen në konfrontim të ashpër fizik mes tij dhe Kurejshëve, nëse ai më tej vazhdon ta mbrojë të Dërguarin-Muhammedin a.s. Mirëpo, përkundër gjithë këtyre presioneve dhe shantazheve e kërcënimeve, Ebua Talibi qëndroi stoikisht i palëkundur në mbrojtjen e të Dërguarit-Muhammedit a.s dhe e mbrojti përkundër rreziqeve nga më të mëdhajat që u ekspozohej e që mund t’i kushtoni shtrenjtë madje edhe me viktima të shumta.

EBU TALIBI ME TË DËRGUARIN E ALL-LLAHUT NË RRETHIM
Kur Kurejshitët dështuan pëkatësisht nuk ia arijtën qëllimet që Pejgamberin a.s t’a ndalojnë nga misoini i tij-thirrja Islame, udhëheqësit kurejshitmbajtën mbledhje urgjente në “Daru-n-Nevada” (Shtëpia e mbledhjeve) në shtëpinë e Kasij ibn Kilabit, ku filluan të diskutojnë për ngjarjet dhe çështjet kyçe që ngjanin në shoqërinë e tyre. Aty ata ranë në ujdi që t’i bojkotojnë Benu Hashimët dhe çdo kënd që do të kishte punë me to. Ranë në ujdi dhe sollën vendime që t’i izplojnë ekonomikisht dhe t’i leçitin në shoqëri, që do të thoshte se askush me to (myslimanët, vërej. e përkth.) nuk ka të drejtë as të bisedojë, tregtoj qoftë në blerje apo shitje, madje as që do të kishte të drejtë marrjeje e dhënie martesore me anëtarët e Hashimitëve.
Këtë marrëveshje e vërtetuan dyzet Kurejshitë eminent. Për ta mbrojtur vetveten nga Kurjeshitët, anëtarët e Beni Hashimëve, nën urdhërin e udhëheqësit të tyre Ebu Talibit, u vendosën në kodrinën “Shoub Ebu Talib. ”
Një kohë bukur të gjatë ata nuk guxonin të futen në Mekë, përveçse në dy raste : gjatë kohës së vizitës së Qabesë dhe Umres. Kjo mënyrë e jetesës, filloi edhe më tepër t’i acarojë marrëdhëniet mes Benu Hashimëve dhe Kurejshitëve. Ebu Talibi e përforconte rrethinën e Shoubit me qëllim që mos të befasohej nga sulmet e papritura të Kurejshëve.
Kështu, Kurejshitët në këtë gjendje qëndruan bashkë me Pejgamberin a.s, Imam Aliun a.s plot tri vjetë, ndërsa sipas disave katër vjet, vjet këto të jetës së rëndë ku hoqën të zinjtëe ullirit, të rrethuar me varfëri, mjerim, duke përjetuar mynxyrë të hatashme dhe pikëllim në zemër.
Me qëllim që gjendja të përkeqësohet edhe më tej, Kurejshitët e shtrënguan rrethimin skajmërisht duke e ndërprerë furnizimin apo dyfishuar çmimet, kështuqë edhe disa ishin miq të Benu Hashimëve, prapseprapë nuk, mundnin asgjë të shitnin. Ndaj, gjithë kjo leçitje-izolim, Benu Hashimët hiqnin vuanin nga skamja (varfëria), historia ka shënuar se fëmijët qanin me të madhe prej urisë sa që dëgjohej tepër larg vaji i tyre.
Pas kalimit të atyre tri viteve të rënda e të dhimbshme, Pejgamberi a.s i tha xhaxhait të tij Ebu Talibit, se marrëveshja e Kurejshitëve me të gjitha padrejtësitë e saja, që ishte vënë në formë të shkruar në murin e Qabesë, është shkyer (ngrënë nga krymbi, vërej e përkth.) përveç fjalëve…" në emrin Tënd, O Zot. ” (23)
Ebu Talibi vrapoi drejt Kurejshitëve duke ju thënë: ”Nipi im më ka thënë, se letrën e juaj të marrëveshjes e ka ngrënë krimbi, përveç pjesës ku përmendet emri i All-llahut. Kështuqë ai (Muhammedi) është në të drejtë, ndërsa ju keni gabuar dhe keni bërë të keqe të madhe me vendimin e jauj, mirëpo, nëse ai nuk e ka thënë të vërtetën, atëherë vet unë me duart e mia do t’ua dorëzoj juve. ”
“Ti plotësisht je i qartë” - thanë Kurejshitët dhe e morrën letrën. Kur filluan ta shikojnë panë se letrën e kishte grisur krimbi tamam siç u kishte thënë Ebu Talibi. Filloi nje diskutim vendimtar, pjesa tjetër e letrës u copëtau në grim ca, dhe bojkotit e rrethimit i dhanë fund. Humbja e bojkotit ishte fitore e jashtëzakonshme për shumë e shumë simpatizues dhe ndihmës të Shpalljes që gjendeshin në Mekë.
Të tilla ishin sakrificat e Familjes së Imam Aliut a.s për rrugën e All-llahut xh.sh.
Gjersa Imam Aliu i pari iu përgjigj ftesës së të Vërtetës dhe qëndroi stoikisht si luftari më i shquar i frontit islamik gjatë gjithë jetës, i ati i tij Ebu Talibi, e sakrifikoi madje edhe pozitën e tij shoqërore që gëzonte tek Kurejshitët, duke përjetuar vështirësi të hidhura në mbështetje të Shpalljes së Madhe të All-llahut. Ai, në të vërtetë ishte mbrojtësi i Pejgamberit a.s në misionin e tij të thirrjes, përkundër pozitës që kishte në shoqëri si dhe rolin e tij prej kryepari të fisit, e cila i ndizte të gjithë të tjerët.
Xhafer ibn Ebu Talibi e filloi jetën e tij e të jetuarit në Islam, me rastin e mbajtjes së fjalimit madhështor, që e mbajti kur ishte në krye të emigrantëve muslimanë në Abisini. Më pas, kulminacionin e tij e arrijti, me sakrificën e tij të pashoqe në Betejën e Mut’es, kur sakrificën e tij e kurërizoi me hubjen e dy duarve, ndaj ishte i njohur me emrin “Xhaferi Fluturues, ” d.m.th ai i cili në Xhennet fluturon me melaqet, ashtu siç e emërtoi vetë i Dërguari i All-llahut, Muhammedi a s.
Pejgamberi, Muhammmedi a.s shumë e donte, dhe kur Xhaferi u kthye prej Abisinie në Medinë, e cila përputhet me çlirimin e Mekës, Muhammedi a.s e shtrëngoi fort dhe e puthi në ballë duke i thënë: ”Unë nuk di për çfarë të jem më tepër i gëzuar : për kthimin e Xhaferit apo çlirimin e Hajberit.”(25)